V SA/Wa 3691/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie: wymierzenia kary pieniężnej za urządzenie gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji G. K., dalej: "Skarżący" w skardze na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry, zawarła m.in. wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na zasadzie art. 61 § 3 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W uzasadnieniu skargi wskazał, że nie zachodzą przesłanki negatywne wymienione w art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a. in fine, stojące na przeszkodzie uwzględnienia wniosku. W szczególności, decyzja przedmiotowa jest wykonalna i możliwe jest wstrzymanie jej wykonania. Zaznaczył, że nie istnieje jakikolwiek przepis prawa powszechnie obowiązującego wyłączający wstrzymanie wykonania przedmiotowej decyzji. Ze względu na fakultatywny charakter instytucji przewidzianej w art. 62 § 2 pkt. 1 p.p.s.a. Skarżąca uzasadnia ten wniosek okolicznościami wskazanymi w treści skargi, w szczególności biorąc pod uwagę fakt braku jednolitego stanowiska w łonie Służby Celnej co do charakteru gier na urządzeniach, różną praktykę organu I instancji w zakresie uzależnienia wydania decyzji od rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego oraz istotne wątpliwości co do waloru dowodowego opinii biegłego i specjalisty z jednostki badającej organu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", po przekazaniu skargi sądowi o wstrzymaniu wykonania aktu lub czynności orzeka ten Sąd. Orzekając o wstrzymaniu lub odmowie wstrzymania zaskarżonego aktu Sąd ocenia czy w sprawie zaistniały przesłanki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Ocena ta jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę. Pełnomocnik skarżącego w treści wniosku wskazał jedynie nie zachodzą przesłanki negatywne wymienione w art. 62 § 2 pkt 1 p.p.s.a. in fine ( winno być art. 61 § 2 pkt 1 – dopisek Sądu), stojące na przeszkodzie uwzględnienia wniosku. W szczególności, że decyzja przedmiotowa jest wykonalna i możliwe jest wstrzymanie jej wykonania. W ocenie Sądu zabrakło spójnej argumentacji popartej dowodami w postaci dokumentów odzwierciedlających sytuację majątkową strony skarżącej tj. wyciągów i wykazów z posiadanych rachunków bankowych, deklaracji PIT czy tez informacji dotyczących obciążeń finansowych itp. Wniosek nie został właściwie uzasadniony i brak jest wykazania jednej z przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Tym samym uniemożliwia to Sądowi ocenę czy przesłanki te występują w niniejszej sprawie. Dostarczenie odpowiednich informacji dokumentów w we wskazanych wyżej zakresie obciąża wnioskodawcę, w tym przypadku pełnomocnika strony skarżącej. Samo przywołanie postanowień Sądów Administracyjnych nie może zastąpić w tej konkretnej sprawie przedstawienia dowodów spełnienia przesłanek do wstrzymania zaskarżonej decyzji. Skoro zatem pełnomocnik skarżącego nie wykazał w sposób jednoznaczny i nie budzący wątpliwości, że w sprawie zachodzi realna możliwość zaistnienia niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków dla strony skarżącej, to brak było podstaw do udzielenia takiej ochrony tymczasowej i wydania orzeczenia zgodnego z jej oczekiwaniami wnioskodawcy. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji.