V SA/Wa 3695/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska (spr.), Sędzia WSA - Krystyna Madalińska - Urbaniak, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2016 r. sprawy ze skargi T.S. i M.S. wspólników M. s.c. na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania 1. uchyla zaskarżone postanowienie, 2. zasądza od Dyrektora Izby Celnej w W. solidarnie na rzecz T.S. i M. S. wspólników M. s.c. kwotę 340 zł (trzysta czterdzieści złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sadu Administracyjnego w Warszawie przez M. S. i T. S. wspólników ... s.c. jest postanowienie Dyrektora Izby Celnej W Warszawie z dnia ... czerwca 2015r., nr ... stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia ... marca 2015r. Zaskarżone postanowienie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. Decyzją nr ... z dnia .. marca 2015r. Naczelnik Urzędu Celnego w C. wymierzył ... s.c. M. S., T.S. karę pieniężną za urządzanie gry na automatach poza kasynem gry w kwocie ... zł. Decyzja została doręczona pełnomocnikowi w osobie adwokat B.R. w dniu 19.03. 2015r. – k 113 dowód doręczenia. Pełnomocnictwo dla adw. B. R. zostało udzielone przez T. S. w dniu 28.01. 2015r. (k – 65 akt adm.) a przez M. S. również w tym samym dniu (k- 158 akt adm.). Pismem z dnia 13 kwietnia 2015r. nadanym w placówce Poczty Polskiej S.A. w dniu 30 marca 2015r. przez pełnomocnika , złożono odwołanie od powyższej decyzji Naczelnika. Postanowieniem z dnia ... czerwca 2015r. Dyrektor Izby Celnej W Warszawie stwierdził niedopuszczalność odwołania od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia ... marca 2015r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ wskazał, że stroną postępowania w sprawie wymierzenia kary z tytułu urządzania gier poza kasynem gry powinni być Wspólnicy Spółki, tj. M. S. i T. S. Na gruncie przepisów ustawy o grach hazardowych dotyczących kar pieniężnych spółka cywilna nie ma osobowości prawnej, więc decyzja została niewłaściwie skierowana do Spółki, a nie jej wspólników i została błędnie doręczona Spółce reprezentowanej przez pełnomocnika a nie wspólnikom reprezentowanym przez pełnomocnika. Tym samym czynność doręczenia nie była prawnie skuteczna, co skutkuje stwierdzeniem, że nie weszła do obrotu prawnego. Dyrektor stwierdził, iż w niniejszej sprawie nie występuje przedmiot zaskarżenia, więc wniesienie odwołania nie wywołało rezultatu w postaci wszczęcia postępowania odwoławczego, co skutkuje uznaniem, że takie odwołanie jest – stosownie do art. 228 § 1 pkt 1 Ordynacji podatkowej (dalej: Op) – niedopuszczalne. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone do WSA. Zarzucono mu: 1. Naruszenie przepisów art. 228 § 1 pkt 1 Op w zw. z art. 133 § 1 Op w sposób mający wpływ na wynik sprawy, poprzez błędną ich wykładnię i niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od decyzji Naczelnika UC w C. z dnia ... marca 2015r. ze względu na doręczenie podmiotowi, który nie jest stroną w postepowaniu, podczas gdy przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżących i skutecznie zaskarżona, zatem organ błędnie stwierdził niedopuszczalność odwołania. 2. Naruszenie przepisów art. 133 § Op w zw. z art. 144 Op w zw. z art. 145 § 2 Op w zw. z aer. 864 Kodeksu cywilnego, w sposób wywierający istotny wpływ na treść skarżonego postanowienia poprzez niewłaściwe zastosowanie, polegające na ich błędnym uznaniu, że postanowienie o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach oraz decyzja Naczelnika UC w C. z dnia ... marca 2015r., nie weszły do obrotu prawnego, gdyż nie zostały prawidłowo doręczone stronie postępowania podatkowego, podczas gdy przedmiotowa decyzja została skutecznie doręczona pełnomocnikowi skarżących, pełnomocnik skarżących brał czynny udział w postepowaniu przed organem I instancji oraz przed organem II instancji, zapoznał się z treścią ww. decyzji i skutecznie ja zaskarżył, stroną postepowania była spółka ... s.c. M. S., T. S. a nie wspólnicy tej spółki, zatem uznanie przez organ odwoławczy, iż przedmiotowa decyzja nie weszła do obrotu prawnego jest naruszeniem powyższych przepisów. 3. Naruszenie przepisów art. 233 § 1 pkt 2 ppkt b Op w zw. z art. 208 § 1 Op w zw. z art. 2 ust. 3,4 i 5 ustawy z dnia 29 listopada 2009r. o grach hazardowych (dalej: ugh) art. 3 ugh art. 89 ust. 1 pkt 2 ugh, art. 6 ust. 1 ugh w zw. z art. 14 ust. 1 ugh. Poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na stwierdzeniu niedopuszczalności odwołania od decyzji Naczelnika UC podczas gdy ze względu na bezskuteczność przepisów u.g.h. ww decyzja powinna być uchylona przez organ odwoławczy, jako wydana bez podstawy prawnej, a postępowanie w sprawie umorzone ze względu na jego bezprzedmiotowość. W związku z powyższym Skarżący wnosili o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz decyzji Naczelnika UC w C. z dnia ... marca 2015r. i umorzenie postępowania w sprawie z powodu jego bezprzedmiotowości oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi podniesiono , że kara pieniężna wymierzona decyzją Naczelnika UC w C. jest karą nałożoną na ... s.c. M.S., T. S. a nie na poszczególnych wspólników. Wskazano, iż skarżący ustanowili profesjonalnego pełnomocnika, brali udział w postepowaniu w obu instancjach i nie sposób twierdzić, iż nie zapoznali się z treścią decyzji. Odnośnie pkt 3 skargi wskazano, iż przepisy u..g.h. sa przepisami technicznymi w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE w związku z czym podlegały obowiązkowi notyfikacji Komisji Europejskiej. Skoro tak się nie stało, nienotyfikowane przepisy uznaje się za nieskuteczne i nie mogą być stosowane . W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie podtrzymując argumenty zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2014r, poz. 1647 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r. poz. 718), (dalej ,,p.p.s.a."), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Funkcją sądownictwa administracyjnego jest więc sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną nad wykonywaniem administracji publicznej. Wymaga to oceny, czy zaskarżona decyzja (postanowienie) odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. W powyższym kontekście należy stwierdzić, że skarga jest zasadna. Decyzja Naczelnika UC w C. z dnia ... marca 2015 r. została prawidłowo doręczona pełnomocnikowi w osobie adwokat B. R. w dniu 19.03. 2015r. – k 113 dowód doręczenia. Pełnomocnictwo dla adw. B. R. zostało udzielone wcześniej i w sposób właściwy; przez T. S. w dniu 28.01. 2015r. (k – 65 akt adm.) a przez M.S. również w tym samym dniu (k- 158 akt adm.). Prawidłowo ustanowiony pełnomocnik uczestniczył w postępowaniu administracyjnym prowadzonym przez organ, zapoznał się z decyzją i jej uzasadnieniem i w terminie przewidzianym przez przepisy, złożył odwołanie , wysyłając je za pośrednictwem poczty. Nie można więc uznać, iż przedmiotowa decyzja nie weszła do obrotu prawnego. Została w przewidziany prawem sposób zaskarżona i organ powinien merytorycznie rozpatrzeć odwołanie i , po przeprowadzeniu postępowania drugoinstancyjnego, wydać stosowna decyzję, od której przysługiwałaby skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego. Jednocześnie należy wskazać, iż w tym postępowaniu Sąd nie ma uprawnień do merytorycznego rozpatrzenia odwołania od decyzji I instancji i tym samym zarzuty z pkt 3 skargi w tym postępowaniu, dotyczącym postanowienia stwierdzającego niedopuszczalność odwołania nie są zasadne. Wobec powyższego Wojewódzki Sad Administracyjny na zasadzie przepisu art. 145 § 1 pkt c) p.p.s.a. orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach rozstrzygnięto zgodnie z przepisem art. 200 p.p.s.a.