V SA/Wa 3702/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 29 października 2015 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi I. Sp. z o.o. w G. na postanowienie Ministra Finansów z dnia ... czerwca 2015 r. Nr ... w przedmiocie oddalenia skargi na czynność egzekucyjną postanawia: odrzucić skargę. Zarządzeniem z dnia 10 września 2015 r. strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi przez złożenie dokumentu określającego umocowanie do podpisania skargi, tj. odpisu pełnego z Krajowego Rejestru Sądowego w oryginale lub uwierzytelnionej kopii. W odpowiedzi skarżąca nadesłała pismo procesowe z dnia 29 września 2015 r., w którym wskazała, iż odpisu z KRS nie wysyła, bowiem jest to wiedza notoryjna. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu z uwagi nieuzupełnienie jej braku formalnego w zakreślonym terminie. Zgodnie z art. 28 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2012 r. Nr 270 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Wskazać należy, iż skarżąca pomimo wezwania nie nadesłała dokumentu, z którego wynika, że Prezes Zarządu W. S. jest osobą uprawnioną do działania w imieniu Spółki z o.o. I. z siedzibą w G.. W tym miejscu przywołać należy stanowisko jakie zajął Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 8 stycznia 2015 r. o sygn. akt I GSK 1894/14, w którego uzasadnieniu wskazał, iż ustawodawca nie dookreślił rodzaju dokumentu, jakim wykazać należy umocowanie do dokonywania czynności. Nie rodzi jednak sporów w piśmiennictwie i orzecznictwie, że stosownym dokumentem do wykazania osób upoważnionych do reprezentowania spółek prawa handlowego jest dokument zawierający informację z Krajowego Rejestru Sądowego. Akceptowana jest też praktyka określania w wezwaniu o usunięcie braków formalnych, rodzaju dokumentu potwierdzającego umocowanie osoby do reprezentowania osoby prawnej, którego autentyczność i zgodność z prawdą nie powinna budzić wątpliwości. Dodatkowo Sąd podniósł, iż ogłoszenie dokonanego wpisu w Monitorze Sądowym i Gospodarczym nie zwalnia strony od obowiązku uzupełniania braków formalnych, a ciężar czynienia ustaleń, czy osoba dokonująca czynności posiada stosowne umocowanie, nie zostaje przerzucony na przewodniczącego bądź na sąd (por. także postanowienie NSA z dnia 8 stycznia 2015 r. o sygn. akt I GSK 1897/14; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie orzeczeń pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Poglądy te znajdują odpowiednie zastosowanie w niniejszej sprawie. Niejako już na marginesie odnieść należy się do stanowiska skarżącej, jakoby informacje zawarte w odpisie z KRS stanowiły "wiedzę notoryjną", z którym to stanowiskiem nie sposób się zgodzić. Przypomnieć zatem trzeba, iż fakty notoryjne to fakty powszechnie znane, czyli takie, które są lub powinny być znane każdemu rozsądnemu, mającemu doświadczenie życiowe człowiekowi żyjącemu w określonym miejscu i czasie, np. wydarzenia historyczne, polityczne, zjawiska przyrodnicze itp. Faktów notoryjnych nie można natomiast mylić z informacjami powszechnie (łatwo) dostępnymi, podanymi do wiadomości publicznej. Sama dostępność informacji nie przesądza o tym, że informacja staje się wiedzą powszechną (por. wyrok NSA z dnia 4 września 2015 r. o sygn. akt II GSK 62/15). W konsekwencji wskazać należy, iż informacje zawarte w Rejestrze Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego są informacjami podanymi do publicznej wiadomości i powszechnie dostępnymi, jednakże nie stanowią wiedzy notoryjnej, o której mowa w art. 106 § 4 p.p.s.a. Mając zatem na uwadze, iż strona skarżąca została wezwana do uzupełnienia braku formalnego skargi i mimo wezwania nie wykonała zarządzenia Sądu w zakreślonym terminie, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zobowiązany był skargę odrzucić, o czym orzekł w sentencji postanowienia.