V SA/Wa 3716/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 27 stycznia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 9 listopada 2015 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi M. L. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier hazardowych poza kasynem gry postanawia odmówić zmiany postanowienia z 9 listopada 2015 r. o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie M. L. (dalej: Skarżący) złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wskazał, że decyzja nakładająca karę jest rażąco nieprawidłowa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., na podstawie których nałożono na Skarżącego karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry stanowią, wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h. "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. U. UE. L. 98.204.37 ze zm.), a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. W dalszej kolejności wskazano na trudną sytuację finansową Skarżącego, która nie daje możliwości uiszczenia wymaganej zaskarżoną decyzją kwoty 36.000,00 zł bez jednoczesnego spowodowania poważnych trudności, jak też istotnego uszczerbku w stanie majątkowym Skarżącego, a tym samym w jego codziennej egzystencji. Zgodnie z załączoną dokumentacją obrazującą sytuację finansową Skarżącego za 2014 rok, wykazany jest roczny przychód z tytułu prowadzonej działalności w wysokości 119.955,77 zł, koszty związane z uzyskaniem przychodu kształtują się na poziomie 102.126,26 zł, co stawia roczny dochód na poziomie 17.829,51 zł. Zapłacenie zatem 36.000,00 zł znacznie wykracza poza możliwości finansowe Skarżącego, a w takiej sytuacji udzielenie ochrony tymczasowej jest w zasadzie niezbędne i jednocześnie konieczne, z uwagi na konieczność zapewnienia Skarżącemu egzystencji na przynajmniej minimalnym poziomie. Wykonanie decyzji zobowiązującej Skarżącego do zwrotu kwoty 36.000,00 zł na obecnym etapie postępowania może spowodować wyrządzenie znacznej szkody i trudne do odwrócenia skutki. W wyniku rozpoznania wniosku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowieniem z dnia 9 listopada 2015 r. odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Pismem procesowym z dnia 27 listopada 2015 r. Skarżący wniósł o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 9 listopada 2015 r. w trybie art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.). W uzasadnieniu wniosku wskazał, że prowadzone przez niego przedsiębiorstwo generuje straty. Podkreślił, że nie posiada żadnych oszczędności, a na jego utrzymaniu znajduje się niepracująca żona. Od kilku miesięcy otrzymuje finansowe wsparcie od bliskich, które pozwala mu wypełniać bieżące zobowiązania finansowe. Skarżący dodał, że jedyną posiadaną przez niego ruchomością jest czternastoletni samochód, eksploatowany w celach gospodarczych. Wskazane okoliczności, zdaniem Skarżącego, wskazują w sposób jednoznaczny, że nałożona na Skarżącego kara w wysokości 36.000,00 zł może spowodować poważne i nieodwracalne skutki w sferze finansowo-majątkowej i groźbę wyrządzenia znacznej szkody. Do wniosku załączono oświadczenie Skarżącego o sytuacji majątkowo-finansowej, roczną strukturę przychodu/straty na rok 2015, deklaracje podatkowe za rok 2012, 2013 i 2014 (PIT-36 i PIT/B), deklaracje dla podatku od towarów i usług za okres od stycznia do sierpnia 2015 roku, związane z prowadzoną przez Skarżącego działalnością gospodarczą. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z treścią art. 61 § 4 p.p.s.a., postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Konieczne jest zatem co najmniej uprawdopodobnienie, że od ostatnio wydanego w sprawie postanowienia, którego zasadność nie była kwestionowana w drodze zażalenia, nastąpiły zmiany uzasadniające modyfikację dotychczas wyrażonego przez Sąd stanowiska. Dokonana przez Sąd analiza ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie dała podstaw do zmiany dotychczasowego orzeczenia. Nie wykazano, by od dnia 9 listopada 2015 r. nastąpiły okoliczności określone w powołanym przepisie. Wskazać należy bowiem, że na podstawie dołączonych do akt kserokopii dokumentów oraz powołanych we wniosku okoliczności nie sposób wywieść możliwości nastąpienia zdarzeń określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Sąd podkreśla, iż – co do zasady – nawet trudna sytuacja finansowa strony nie powoduje sama przez się ziszczenia przesłanek wstrzymania wykonania decyzji, określonych w omawianym przepisie art. 61 § 3 p.p.s.a. W orzecznictwie przyjmuje się bowiem, że wstrzymanie wykonania decyzji uzasadniać mogą tylko konkretne okoliczności, będące wynikiem wpływu wykonania zaskarżonej decyzji na aktualną sytuację majątkową strony, powodujące znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki. Innymi słowy, strona musi wykazać, że w powiązaniu z jej sytuacją majątkową, wykonanie decyzji spowoduje znaczną szkodę lub trudne do odwrócenia skutki z powodu wystąpienia tych konkretnych okoliczności. Tego Skarżący nie uczynił, zarówno we wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji jak i we wniosku o zmianę postanowienia Sądu w tym przedmiocie. Wyjaśnienia wymaga, że badanie przesłanek zastosowania ochrony tymczasowej nie sprowadza się wyłącznie do oceny kondycji finansowej wnioskującej strony, a ocena ta nie jest tożsama z oceną dokonywaną przy badaniu wniosku o prawo pomocy. Przesłanek wynikających z art. 61 § 3 p.p.s.a. nie należy mylić z przesłankami, jakimi należy kierować się w ramach instytucji prawa pomocy. Trudna sytuacja finansowa nie może stanowić samoistnej podstawy orzeczenia, o którym mowa w art.61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie, Skarżący nie uprawdopodobnił jaką szkodę lub jakie konkretnie trudne do odwrócenia skutki może spowodować wyegzekwowanie od niego nałożonej kary pieniężnej. Podkreślić należy, że w orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych ugruntowany jest pogląd, iż rodzaj nałożonego obowiązku nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalnego. Stanowisko takie zostało przedstawione w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt. GZ 138/04, w którym dodatkowo wskazano, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Z kolei w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 2001/11, NSA zauważył, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody, czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 4 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.