V SA/Wa 372/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Joanna Zabłocka, , Protokolant sekretarz sądowy - Marcin Woźniak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 lipca 2011 r. sprawy ze skargi N.Y. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej 1. oddala skargę, 2. zasądza od Skarbu Państwa - Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata E.R. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złote dwadzieścia groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych), tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi Cudzoziemca A. jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. nr [...], którą odmówiono wstrzymania wykonania decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2009 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie Cudzoziemcowi statusu uchodźcy. Decyzja organu objęła również żonę oraz małoletnie dzieci Wnioskodawcy: [...] Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym. Skarżący A. obywatel [...] deklarujący narodowość [...], w dniu [...] czerwca 2008 r. zwrócił się za pośrednictwem Komendanta Placówki Straży Granicznej w [...] z wnioskiem do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, o nadanie statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej. Decyzją z dnia [...] czerwca 2009 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców negatywnie rozpatrzył wniosek Cudzoziemca. Rozpoznając następnie odwołanie Cudzoziemca od decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. Rada do Spraw Uchodźców utrzymała w mocy zaskarżoną decyzję. Drugi wniosek o nadanie statusu uchodźcy A. złożył w dniu [...] marca 2010 r. za pośrednictwem Komendanta [...] Oddziału Straży Granicznej. Rozpoznając kolejny wniosek Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców decyzją z dnia [...] maja 2010 r. nr [...] umorzył postępowania w sprawie stwierdzając, że wniosek jest niedopuszczalny. Trzeci wniosek o nadanie statusu uchodźcy Cudzoziemiec złożył dnia [...] września 2010 r. Pismem z tego samego dnia A. zwrócił się o wstrzymanie wykonania ww. decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. i nie wydalanie z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Uzasadniając wniosek umożliwiający pozostanie Cudzoziemca i jego rodziny na terenie Polski wyjaśnił, iż w ojczystym kraju są znaczne problemy. Decyzją z dnia [...] października 2010 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców odmówił wstrzymania wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP z dnia [...] czerwca 2009 r. do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia powołując się na treść przepisu art. 33 ust. 4 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ administracyjny wskazał, iż w jego ocenie brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu, do dnia doręczenia Cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Wyjaśniono przy tym, iż okoliczność ponawiania wniosków Cudzoziemca o nadanie statusu uchodźcy opartych na tych samych podstawach co pierwszy wniosek, pozwala przypuszczać, że złożenie kolejnego wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o nakazie opuszczenia terytorium RP. Pismem z dnia [...] grudnia 2010 r. A. powołując się na treść przepisu art. 33 ust. 8 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, złożył do szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. W uzasadnieniu pisma zarzucił, iż brak jest w treści zaskarżonej decyzji jakiegokolwiek odniesienia do przesłanki słusznego interesu strony i niesprzeczności z interesem społecznym. Nadto wskazano, iż niewłaściwe jest oparcie zaskarżonej decyzji tylko o przypuszczenie, gdyż żaden szczególny przepis prawny nie zezwala na odstąpienie od udowodnienia danej kwestii. Po ponownym rozpatrzeniu sprawy decyzją z dnia [...] stycznia 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców postanowił odmówić wstrzymania wykonania decyzji z dnia [...] czerwca 2009 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy i nakazie opuszczenia terytorium RP, do dnia doręczenia decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ orzekający wyjaśnił, że po dokonaniu analizy porównawczej złożonych w sprawie wniosków o nadanie statusu uchodźcy, Cudzoziemiec nie przedstawił nowych, istotnych okoliczności w sprawie. W opinii organu orzekającego złożenie wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu z terytorium RP. W związku z powyższym organ orzekający uznał, że brak jest podstaw do uwzględnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu. Następnie decyzją z dnia [...] lutego 2011 r. Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców rozpoznając trzeci wniosek o nadanie statusu uchodźcy A. postanowił umorzyć postępowanie w sprawie wobec stwierdzenia, że wniosek jest niedopuszczalny. Na powyższą decyzją Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2011 r. A. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, zwracając się o uchylenie decyzji Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] czerwca 2009 r. o odmowie nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej oraz stwierdzenia braku przesłanek do udzielenia zgody na pobyt tolerowany oraz o wydaleniu z terytorium RP, oraz o wstrzymanie wykonania tej decyzji. Zaskarżonej decyzji zarzucił naruszenie prawa materialnego: art. 33 ust. 4 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP z dnia 13 czerwca 2003 r. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie, oraz naruszenie przepisów postępowania poprzez niedopełnienie obowiązków spoczywających na organie a wynikających z treści przepisów art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. W odpowiedzi na skargę Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.), dalej p.p.s.a. sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej legalności, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych przepisami powołanych wyżej ustaw, doszedł do przekonania, iż skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wyjaśnienia wymaga, iż Sąd administracyjny zobowiązany do kontroli przestrzegania przez organy administracji norm obowiązującego prawa, nie jest władny do merytorycznej zmiany zaskarżonej decyzji, a jedynie jest uprawniony do oceny skarżonego aktu prawnego pod względem jego zgodności z prawem stanowiącym jego podstawę prawną. Sąd nie jest zatem uprawniony do wstrzymania wykonania decyzji o co Skarżący wnosił w skardze. Zgodnie z art. 33 ust. 1 ustawy z dnia 23 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (t.jed. Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz.1472 ze zm.), zwanej dalej "ustawą", wszczęcie postępowania w sprawie nadania statusu uchodźcy powoduje z mocy prawa między innymi wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia cudzoziemcowi decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Zgodnie natomiast z art. 33 ust. 4 ustawy, przywołanego wyżej przepisu nie stosuje się, w przypadku gdy wnioskodawca złożył kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy, z tym że Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji o wydaleniu do dnia doręczenia wnioskodawcy decyzji ostatecznej w sprawie o nadanie statusu uchodźcy, jeżeli przemawia za tym słuszny interes strony, nie jest to sprzeczne z interesem społecznym i złożenie kolejnego wniosku nie nastąpiło w celu opóźnienia wydania decyzji o wydaleniu lub opóźnienia lub zakłócenia wykonania takiej decyzji. Jak wynika z akt sprawy wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu został złożony wraz z trzecim z kolei wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy. Organ orzekający wyjaśnił, że po dokonaniu analizy porównawczej tego wniosku z wnioskami złożonymi uprzednio stwierdził, iż Cudzoziemiec nie przedstawił nowych istotnych okoliczności w sprawie, złożenie więc kolejnego wniosku nastąpiło w celu opóźnienia lub zakłócenia wykonania decyzji o wydaleniu. Orzekając zgodnie z art. 133 p.p.s.a na podstawie akt sprawy Sąd stwierdził, że stanowisko Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców jest prawidłowe. Pierwszy złożony przez Skarżącego wniosek o nadanie statusu uchodźcy został rozpoznany merytorycznie i organy orzekające nie znalazły podstaw do przyznania Wnioskodawcy statusu uchodźcy. Kolejne wnioski Cudzoziemiec składał przebywając nieprzerwanie w Polsce i we wnioskach tych (drugim i trzecim) nie wskazywał na żadne nowe okoliczności czy fakty związane z prześladowaniem lub ryzykiem doznania poważnej krzywdy, które nie byłyby rozpatrzone w pierwszym postępowaniu. Postępowania w sprawach wszczętych drugim i trzecim wnioskiem zostały umorzone z powodu niedopuszczalności wniosku. Powyższe daje podstawę do przyjęcia, że kolejny wniosek o nadanie statusu uchodźcy ma na celu opóźnienie wykonania decyzji o wydaleniu. Zaistnienie tej przesłanki uniemożliwia, zgodnie z przywołanym wyżej przepisem art. 33 ust.4 ustawy, wydanie decyzji o wstrzymaniu decyzji wydaleniowej do czasu zakończenia postępowania w sprawie o nadanie statusu uchodźcy. Sąd nie stwierdził również naruszenia przepisów postępowania w stopniu, który uzasadniałby uchylenie zaskarżonej decyzji. Stan faktyczny sprawy został wyjaśniony w stopniu wystarczającym do rozstrzygnięcia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji wydaleniowej. Organ administracyjny umożliwił stronie czynny udział w postępowaniu administracyjnym, w sposób wystarczający rozpatrzył cały materiał dowodowy, a wydaną decyzję uzasadnił wskazując dowody, na których się oparł oraz przyczyny z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności. Niezależnie od powyższego podnieść należy, że wstrzymanie wykonania decyzji o wydaleniu o którym mowa w art. 33 ust. 4 ustawy oparte jest na konstrukcji tzw. uznania administracyjnego ("...Szef Urzędu może wstrzymać wykonanie decyzji ..."), co oznacza pewną swobodę w podejmowaniu decyzji w tym przedmiocie. Negatywna ocena takiej decyzji musiałaby wiązać się z brakiem jej uzasadnienia, bądź też z uzasadnieniem które w żaden sposób nie przestawałoby do realiów konkretnej sprawy. Z sytuacją o której mowa nie mamy jednak do czynienia w sprawie niniejszej. Brak jest również podstaw do twierdzenia jakoby zaskarżona decyzja nie uwzględniała słusznego interesu strony. Ów interes nie może być bowiem sprzeczny z interesem społecznym który w sprawie niniejszej został, naruszony poprzez fakt nadużycia przez Skarżącego przepisów procedury uchodźczej. Z wyżej omówionych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem i na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 250 p.p.s.a. i §18 ust.1 pkt 1 lit c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu.(Dz.U.Nr 163, poz.1348 ze zm.).