V SA/Wa 3756/15

Starszy referendarz sądowy Anna Nasiłowska Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie po rozpoznaniu w dniu 9 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu w sprawie ze skargi M. W. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia [...] lipca 2015 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności przypadających agencjom płatniczym w ramach Wspólnej Polityki Rolnej postanawia: - przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz radcy prawnego E. G.- S. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu kwotę 442,80 zł (czterysta czterdzieści dwa złote, osiemdziesiąt groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 360 zł (trzysta sześćdziesiąt złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 82,80 zł (osiemdziesiąt dwa złote, osiemdziesiąt groszy). Postanowieniem z dnia 10 grudnia 2015 r. tut. Sąd odrzucił skargę M. W., dalej: "Strona", na opisaną w komparycji niniejszego postanowienia decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi. Po rozpoznaniu wniosku Strony o przyznanie prawa pomocy, postanowieniem z dnia 10 lutego 2016 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał Stronie prawo pomocy w zakresie całkowitym, w tym poprzez ustanowienie radcy prawnego z urzędu. Wyznaczony pełnomocnik – radca prawny E. G. – S. – po zbadaniu akt sprawy sporządziła opinię o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Pełnomocnik wniosła również o przyznanie kosztów zastępstwa procesowego z urzędu oświadczając, że koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu nie zostały opłacone. Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje: Zgodnie art. 250 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), wyznaczony radca prawny (...) otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (Dz. U. z 2015 r., poz. 1805). Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. W myśl § 23, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 1 stycznia 2016 r. Wobec tego, stosownie do przepisu przejściowego w niniejszej sprawie należało ustalić należne radcy prawnemu wynagrodzenie w oparciu o przepisy obecnie obowiązujące. Stosownie do treści § 2 rozporządzenia, koszty nieopłaconej pomocy prawnej ponoszone przez Skarb Państwa obejmują opłatę ustaloną zgodnie z przepisami niniejszego rozporządzenia oraz niezbędne i udokumentowane wydatki radcy prawnego. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w pierwszej instancji w sprawie, której przedmiotem zaskarżenia nie jest należność pieniężna wynosi 480 zł. Stosownie do § 21 ust. 1 pkt 2 lit. b rozporządzenia opłata maksymalna w postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w drugiej instancji za sporządzenie i wniesienie skargi kasacyjnej albo za sporządzenie opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej wynosi 50 % stawki maksymalnej określonej w pkt 1, a jeżeli nie prowadził sprawy ten sam radca prawny w drugiej instancji – 75% tej opłaty, w obu przypadkach, nie mniej niż 240 zł. W niniejszej sprawie radca prawny nie reprezentowała Strony w postępowaniu przed Sądem pierwszej instancji. Pełnomocnik została ustanowiona po wydaniu postanowienia odrzucającego skargę przez Sąd. Po wydaniu orzeczenia kończącego sprawę, pełnomocnik poinformowała Sąd o sporządzeniu opinii o braku podstaw do wniesienia skargi kasacyjnej od postanoiwenia wydanego w pierwszej instancji. Wobec tego zasądzić należało wynagrodzenie w wysokości 75% stawki minimalnej, tj. w wysokości 360 zł. Jednocześnie stosownie do treści § 4 ust. 3 rozporządzenia, opłatę podwyższa się o kwotę podatku od towarów i usług wyliczoną według stawki podatku obowiązującej dla tego rodzaju czynności na podstawie przepisów o podatku od towarów i usług. W związku z powyższym na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.