V SA/Wa 3786/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w [...] na decyzję prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej na pokrycie części kwalifikowanych kosztów inwestycji ujętych w zatwierdzonym planie dochodzenia do uznania oraz ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności ze środków unijnych postanawia: odmówić wstrzymania wykonanie zaskarżonej decyzji. Syndyk masy upadłości N. Sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w L. (dalej: "Skarżący" lub "Syndyk") zaskarżył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie opisaną w komparycji postanowienia decyzję Prezesa ARiMR wnosząc równocześnie o wstrzymanie jej wykonania. Zaskarżoną decyzją Spółka została zobowiązana do zwrotu nienależnie pobranych płatności ze środków unijnych w kwocie 16.462.500 zł wraz z odsetkami. Syndyk podniósł, iż Spółka znajduje się w upadłości likwidacyjnej, a toczące się postępowanie upadłościowe ma na celu zaspokojenie roszczeń zgłoszonych przez wierzycieli w toku postępowania. W przypadku wykonania zaskarżonej decyzji zarządca masy upadłościowej Spółki nie będzie w stanie zaspokoić owych roszczeń. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie zaistnienia powyższych przesłanek. Ocena, czy w sprawie zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia stronie skarżącej znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane, pozostaje w gestii sądu. Jednakże to wnioskodawca musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. Nie wystarczy przy tym samo przywołanie przepisu, ponieważ wniosek powinien zawierać motywy odnoszące się do konkretnych zdarzeń świadczących o tym, że w stosunku do wnioskodawcy wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu lub czynności jest uzasadnione (tak w postanowieniach NSA: z 13.12.2004 r., FZ 496/04, Lex nr 799468, z 22.11.2004 r., FZ 474/04, Lex nr 1405434, z 9.01.2015 r., I OZ 1205/14, z 15.01.2015 r., I OZ 1236/14). Znaczna szkoda to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Z kolei trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Przechodząc o meritum należy zauważyć, że zgodnie z obecnie obowiązującym art. 146 ust. 3 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe (Dz.U. z 2016 r. poz. 2171 ze zm.) po dniu ogłoszenia upadłości niedopuszczalne jest skierowanie egzekucji do majątku wchodzącego w skład masy upadłości oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu lub zarządzenia zabezpieczenia na majątku upadłego, z wyjątkiem zabezpieczenia roszczeń alimentacyjnych oraz roszczeń o rentę z tytułu odszkodowania za wywołanie choroby, niezdolności do pracy, kalectwa lub śmierci oraz o zamianę uprawnień objętych treścią prawa dożywocia na dożywotnią rentę. W wersji obowiązującej w dacie ogłoszenia upadłości skarżącej spółki przepis art. 146 ust. 4 powołanej ustawy stanowił, że niedopuszczalne jest wszczęcie egzekucji świadczeń pieniężnych z masy upadłości. Wskazać też należy, że w skład masy upadłości chodzi majątek należący do upadłego w dniu ogłoszenia upadłości oraz nabyty przez upadłego w toku postępowania upadłościowego (art. 62 prawa upadłościowego). W ocenie Sądu nieuzasadnione są więc obawy Syndyka o zakłócenie – wskutek wykonania zaskarżonej decyzji - możliwości zaspokojenia roszczeń zgłoszonych przez wierzycieli w toku postępowania upadłościowego. Jak wynika z dokumentów znajdujących się w aktach sądowych Agencja Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa zgłosiła wierzytelność wynikającą z zaskarżonej decyzji do masy upadłości, jednak Syndyk odmówił jej uznania, a lista wierzytelności w tym zakresie jest prawomocna. Ponadto wobec treści art. 146 ust. 3 prawa upadłościowego majątek wchodzący w skład masy upadłości Spółki zabezpieczony jest przed dochodzeniem tej należności przez organ w drodze egzekucji administracyjnej. Podsumowując Syndyk nie uprawdopodobnił zaistnienia przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem Sąd nie ma do czynienia z sytuacją, która uzasadniałaby zastosowanie wobec Skarżącego wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tego też względu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.