V SA/Wa 3787/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Sławomir Fularski (spr.), Sędzia WSA - Justyna Mazur, Protokolant ref. staż. - Magdalena Walkowiak, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 września 2016 r. sprawy ze skargi G. K. na decyzję Ministra Finansów z dnia ... lipca 2015 r. nr ... w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa dotacji celowej oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Gminę [...] jest decyzja Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r. znak: [...] wydana w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa dotacji celowej pobranej w nadmiernej wysokości. Zaskarżona decyzja została wydana w następujących okolicznościach faktycznych. Umową dotacji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. zawartą na podstawie art. 150 ustawy o finansach publicznych oraz na podstawie promesy Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia [...] lutego 2014 r. udzielono Gminie [...] dotacji celowej z budżetu państwa na realizację zadania pn. "[...]" w kwocie [...] zł. Zgodnie z § 1 ust. 3 powyższej umowy przyznana kwota dotacji stanowiła 75,21% wartości kosztów tego zadania i została przyznana ze środków pochodzących z rezerwy celowej Przeciwdziałanie i usuwanie skutków klęsk żywiołowych w oparciu o decyzję Ministra Finansów z dnia 11 lipca 2014 r. w sprawie zmian w budżecie państwa na 2014 rok. Pozostałe 24,79% kosztów zadania tj. kwotę [...] zł, zgodnie z § 1 ust. 4 umowy dotacji, zobowiązała się zapewnić Gmina [...]. Pismem z dnia [...] września 2014 r. Wójt Gminy [...] wystąpił do Wojewody [...] z wnioskiem o wypłatę przedmiotowej kwoty dotacji celowej. Środki pieniężne zostały przekazane Gminie [...] w dniu [...] września 2014 r. (w tym dniu wpłynęły na rachunek bankowy Gminy). W dniu [...] października 2014 r. Gmina [...] przesłała rozliczenie końcowe przedmiotowego zadania, korygowane i uzupełniane pismami z dnia [...] października 2014 r. oraz z dnia [...] października 2014 r. Wojewoda [...] po dokonaniu rozliczenia przedmiotowej dotacji celowej, ustalił, że Gmina [...] uregulowała płatność na rzecz wykonawcy zadania, pokrywając ją kwotą dotacji w wysokości [...] zł, stanowiącej 75,21% kosztów realizacji zadania oraz wkładem własnym w wysokości [...] zł wynoszącym 24,79% całkowitego kosztu realizacji zadania. Całkowity koszt realizacji zadania wyniósł [...] zł. Jednocześnie Wojewoda [...] stwierdził, że Gmina [...] nie zachowała, określonego w § 2 ust. 3 w związku z § 1 ust. 5 umowy dotacji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., terminu wykorzystania dotacji i wniesienia wkładu własnego, ponieważ zapłaty na rzecz wykonawcy zadania dokonano - jak wynika z kserokopii potwierdzenia przelewu - w dniu [...] października 2014 r. zamiast do dnia [...] września 2014 r. W związku z powyższym, Wojewoda [...] nie zatwierdził w trybie art. 152 ust. 2 ustawy o finansach publicznych złożonego przez Gminę [...] rozliczenia przedmiotowej kwoty dotacji celowej i pismem z dnia [...] grudnia 2014 r. wezwał Gminę [...] do zwrotu dotacji pobranej w nadmiernej wysokości w kwocie [...] zł wraz należnymi odsetkami. Decyzją z dnia [...] marca 2015 r. nr [...], Wojewoda [...] (dalej: "organ I instancji") działając na podstawie art. 169 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 4, ust. 5 pkt 2 i ust 6 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r., poz. 885 ze zm.) określił Gminie [...] (dalej: "skarżąca", "Gmina") do zwrotu do budżetu państwa kwotę [...] zł z tytułu pobrania w 2014 r. w nadmiernej wysokości dotacji z budżetu państwa udzielonej na dofinansowanie zadania własnego pn. "[...]" oraz określił termin naliczania odsetek od ww. kwoty w wysokości jak dla zaległości podatkowych, liczonych, od dnia doręczenia stronie pisma z dnia [...] grudnia 2014 r. stwierdzającego pobranie w 2014 r. dotacji celowej w nadmiernej wysokości oraz wzywającego Gminę [...] do jej zwrotu, tj. od dnia [...] grudnia 2014 r. W odwołaniu od ww. decyzji organu I instancji Gmina wniosła o jej zmianę poprzez nienakładanie obowiązku zwrotu należności dotacji w wysokości [...] zł i umorzenie postępowania w sprawie ewentualnie o uchylenie przedmiotowej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W uzasadnieniu stwierdziła, że nie zgadza się ze stanowiskiem Wojewody [...] wyrażonym w zaskarżonej decyzji ponieważ jej zdaniem takie rozstrzygnięcie jest niezgodne z art. 6 i 7 k.p.a. oraz z art. 169 ustawy o finansach publicznych poprzez błędną jego wykładnię i zastosowanie. Gmina stanęła na stanowisku, że przedmiotowe zadanie powinno zostać sfinansowane z dotacji celowej budżetu państwa, ponieważ nie zostały naruszone terminy wykonania zadania oraz rozliczenia przedmiotowej dotacji. Wskazała, że w § 1 ust. 5 umowy dotacji został określony termin wykonania zadania (na dzień [...] września 2014 r.), co jej zdaniem, zostało wykonane przez Gminę a Wojewoda [...] uznał wykonanie zadania bez zastrzeżeń (uznanie w decyzji). Ponadto zgodnie z § 3 ust. 1 umowy dotacji złożenie rozliczenia dotacji nastąpiło w dniu [...] października 2014 r. a więc, zdaniem skarżącej, czynności do których została zobowiązana Gmina na mocy umowy zostały wykonane w terminie. Gmina stwierdziła również, że termin zapłaty za wykonanie zadania również został dotrzymany, ponieważ strony umowy zastrzegły, że płatność nastąpi w ciągu 14 dni od terminu wskazanego w § 1 ust. 5 umowy, ale jednak nie później niż do 31 grudnia 2014r. Odnosząc się do zastosowanej przez Wojewodę kwalifikacji prawidłowości wykorzystanej dotacji celowej, uznając ją za dotację pobraną w nadmiernej wysokości skarżąca stwierdziła, że Wojewoda dokonał nadinterpretacji przepisów prawa. Jej zdaniem we wskazanym przez Wojewodę przepisie nie ma dyspozycji, że można żądać zwrotu całości przekazanej dotacji. Zdaniem skarżącej, żądanie zwrotu przedmiotowej kwoty dotacji, która jej ocenie została prawidłowo wykorzystana i rozliczona, stoi w sprzeczności z interesem społecznym i interesem jednostki, ponieważ, ewentualny zwrot będzie związany z uszczupleniem w innych działach budżetowych budżetu Gminy. Wskazaną na wstępie niniejszego uzasadnienia decyzją z dnia [...] lipca 2015 r. Minister Finansów, działając na podstawie art. art. 138 § 1 pkt 2 i 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2013 r. poz. 267 ze zm., dalej "k.p.a."), art. 61 ust. 3 pkt 1, art. 169 ust. 6 w związku z art. 150 pkt 5 oraz art. 67 w związku z art. 60 pkt 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2013 r. poz. 885, ze zm., dalej także "u.f.p.") w związku z art. 53 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2012 r. poz. 749, ze zm.) orzekł o: 1) uchyleniu decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...], w części dotyczącej podstawy prawnej dotyczącej określenia kwoty podlegającej do zwrotu do budżetu państwa i terminu, od którego należy naliczyć odsetki w sprawie i w tej części orzekł, że podstawę prawną decyzji powinny stanowić przepisy: art. 169 ust. 6 w związku z art. 150 pkt 5 oraz art. 67 i art. 60 pkt 1 u.f.p. w związku z art. 53 § 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2012 r. poz. 749, z późn. zm., dalej "O.p.") w związku z niewykorzystaniem dotacji w terminie określonym w umowie dotacji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., 2) w pozostałej części o utrzymaniu zaskarżonej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] marca 2015 r. znak: [...] w mocy. Uzasadniając Minister Finansów przywołał brzmienie art. 169 ust. 1 pkt 2, art. 169 ust. 6 oraz art. 150 pkt 3 i 5 u.f.p. wskazując, że zgodnie z orzecznictwem sądowoadministracyjnym, zawarcie umowy dotacyjnej nie oznacza, że wszelkie stosunki pomiędzy podmiotami będą regulowane przez przepisy prawa prywatnego, bowiem przekazane środki nie tracą swego publicznoprawnego charakteru. Zawarta umowa powinna być zatem zgodna z przepisami ustawy o finansach publicznych. Minister wskazał, że organ I instancji jako podstawę prawną rozstrzygnięcia powołał m.in. art. 169 ust. 1 pkt 2, ust. 2, ust. 4, ust. 5 pkt 2 i ust. 6 u.f.p. Zauważył, iż wydanie decyzji określającej kwotę dotacji przypadającej do zwrotu wymaga przede wszystkim jednoznacznego ustalenia zarówno okoliczność świadczących o pobraniu dotacji w nadmiernej wysokości, jak i wykazania, która część dotacji i dlaczego została uznana za nadmiernie pobraną. Podniósł, iż z treści art. 169 ust. 2 u.f.p., zawierającego definicję dotacji pobranej w nadmiernej wysokości wynika, że dotacja nadmiernie pobrana odnosi się do pewnej nadwyżki. A zatem w oparciu o ten przepis zwrotowi podlega zatem jedynie nadwyżka dotacji, która przekracza kwotę dotacji wynikającą z przepisów, z treści umowy, a także przekraczająca kwotę niezbędną na dofinansowanie lub sfinansowanie dotowanego zadania. W ocenie Ministra Finansów, w przedmiotowej sprawie nie można uznać, że w stanie faktycznym i prawnym niniejszej sprawy - tj. mając na uwadze powyższe rozumienie pojęcia pobrania dotacji w nadmiernej wysokości oraz fakt, iż Wojewoda [...] w zaskarżonej decyzji określił Gminie do zwrotu do budżetu państwa całą kwotę przyznanej na realizację przedmiotowego zadania dotacji z budżetu państwa - mamy do czynienia z dotacją pobraną w nadmiernej wysokości. W związku z powyższym Minister Finansów uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej podstawy prawnej jej wydania i orzekł, co do istoty sprawy w tym zakresie, że w niniejszym przypadku ma miejsce niewykorzystanie dotacji w terminie określonym w § 2 ust. 3 umowy dotacji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r. Organ odwoławczy wskazał także, że zgodnie z § 2 ust. 3 umowy dotacji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., Gmina zobowiązała się do wykorzystania otrzymanej dotacji, jak również do wniesienia wkładu własnego w terminie 14 dni od, określonego w § 1 ust. 5 umowy, dnia wykonania zadania, jednakże nie później niż do 31 grudnia 2014 r., tj. do wykorzystania dotacji oraz wniesienia wkładu własnego do dnia [...] września 2014 r. Ponadto, stosownie do § 2 ust. 6 umowy, Gmina zobowiązała się do zwrotu niewykorzystanej kwoty dotacji na rachunek pomocniczy Wydziału Finansów i Certyfikacji [...] Urzędu Wojewódzkiego w L. w terminie 15 dni od określonego w § 1 ust. 5 umowy dnia wykonania zadania, tj. do dnia [...] września 2014 r. Minister zauważył, że z akt sprawy wynika, iż Gmina dokonała zapłaty za przedmiotowe zadanie w kwocie [...] zł w dniu [...] października 2014 r., czyli po terminie określonym w umowie dotacji. Zgodnie z postanowieniami umowy, w ww. terminie skarżąca nie miała już podstaw do korzystania ze środków pochodzących z dotacji. W związku z tym uznał, że - pomimo jak wskazała Gmina - wykonała ona zadanie oraz rozliczyła je zgodnie z terminami określonymi w umowie dotacji, to wykorzystanie dotacji, tj. dokonanie zapłaty za zrealizowane zadanie, nastąpiło po terminie określonym w umowie dotacji. Nadto zawarte w § 2 ust. 3 umowy dotacji z dnia [...] lipca 2014 r. zastrzeżenie, że termin płatności nastąpi w ciągu 14 dni od terminu wskazanego w § 1 ust. 5, ale jednak nie później niż do 31 grudnia 2014 r. nie oznacza, zdaniem Ministra, że wykorzystanie dotacji było możliwe po upływie określonego w tym przepisie terminu, zatem po upływie 14 dni od daty wykonania zadania, tak, jak to zostało dokonane w przedmiotowej sprawie. Zastrzeżenie to zostało zawarte w umowie na wypadek przesunięcia terminu wykonania zadania. Termin wykorzystania dotacji mógłby być krótszy, ale w żadnym przypadku nie dłuższy niż termin 14-dniowy od dnia wykonania zadania. W przedmiotowej sprawie terminem, który zobowiązywał Gminę do wykorzystania w sposób prawidłowy i zgodny z zapisami umowy dotacyjnej, był termin określony w § 2 ust. 3 umowy dotacji z dnia [...] lipca 2014 r. Konkludując Minister Finansów podniósł, że w przedmiotowej sprawie dokonanie przez Gminę zapłaty za zrealizowane zadanie w terminie określonym w umowie dotacji, faktycznie polegające na dokonaniu wyłącznie pojedynczego przelewu środków na rachunek wykonawcy, było - zgodnie z umową - jednym z warunków prawidłowego wykorzystania dotacji. A zatem zwrot niewykorzystanej do dnia [...] września 2014 r. dotacji powinien nastąpić w terminie 15 dni licząc od dnia następującego po dniu [...] września 2014 r. (dniu wykonania zadania określonego w § 1 ust. 1 umowy dotacji z [...] lipca 2014 r.), czyli zwrot dotacji powinien nastąpić do [...] września 2014 r. Początek terminu naliczenia odsetek w niniejszej sprawie przypada na dzień [...] października 2014 r. (nie jak wskazano w decyzji Wojewody [...] na dzień [...] grudnia 2014 r. ). Niemniej Minister nie dokonał zmiany wskazanego w zaskarżonej decyzji terminu ze względu na wyrażoną w art. 139 k.p.a. zasadę nieorzekania na niekorzyść strony. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Ministra Finansów z 10 lipca 2015 r. strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art.168 i 169 u.f.p. i art. 7 k.p.a. według których przyjęto, że Gmina [...] zobowiązana jest do zwrotu otrzymanej dotacji w wysokości [...] zł w związku z jej niewykorzystaniem. Wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji. W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że art. 169 u.f.p. określa zamknięty katalog zdarzeń po zaistnieniu których środki z przekazanej dotacji podlegają zwrotowi i następuje to gdy dotacja wykorzystana zostanie niezgodnie z przeznaczeniem, pobrana nienależnie (tj. bez podstawy prawnej) lub w nadmiernej wysokości. Zdaniem skarżącej brzmienie art. 168 ust. 4 u.f.p. wskazuje jedynie, że wykorzystanie dotacji następuje poprzez zapłatę za zrealizowane zadanie, na które dotacja była udzielona. Skarżąca wskazała, że brak w tym przepisie jakichkolwiek odniesień do obowiązku zwrotu dotacji poza tymi, które nie zostały wykorzystane do końca roku budżetowego udzielonych na realizację zadań za granicą. Skarżąca wyjaśniła, że nie dokonała zwrotu niewykorzystanej dotacji na rachunek [...] Urzędu Wojewódzkiego, ponieważ wykonawca wystawił fakturę za wykonanie zadania w wysokości planowanej, w związku z tym nie było oszczędności i nie było potrzeby zwrotu środków. Skarżąca podkreśliła przy tym, że zadanie zostało rozliczone w terminie i zapłacone również w terminie wskazanym w umowie. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów podtrzymał dotychczas prezentowane stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz. U. z 2014 r. poz. 1647) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej: p.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a.). Uwzględnienie skargi następuje również w przypadku stwierdzenia, że zaskarżony akt jest dotknięty jedną z wad wymienionych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną z zastrzeżeniem art. 57 a, który jednak na gruncie niniejszej sprawy nie znajduje zastosowania. Rozpoznając sprawę Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. W kontrolowanej sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. W ocenie Sądu przy wydaniu zaskarżonej decyzji nie doszło również do takiego naruszenia przepisów postępowania które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Tylko zaś w takiej sytuacji sąd administracyjny może uchylić decyzję organu. Na wstępie zauważyć należy, że zarówno z samego rozstrzygnięcia, jak też z uzasadnienia zaskarżonej decyzji jednoznacznie wynika, że podstawę do jej wydania stanowił art. 138 § 1 pkt 2 i 1 k.p.a. Zgodnie z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części. Z kolei z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. wynika, że organ odwoławczy utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję. W ocenie Sądu organ odwoławczy winien jednak wskazać jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia jedynie art. 138 § 1 k.p.a., bowiem faktycznie utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uchylenie tej decyzji nastąpiło bowiem jedynie z powodu wskazania przez organ I instancji innej podstawy prawnej, tj. przyczyny z powodu której powinien nastąpić zwrot środków. Organ I instancji wskazał jako przyczynę zwrotu środków fakt, że dotacja została pobrana w nadmiernej wysokości, zaś zdaniem organu odwoławczego przyczyną zwrotu środków jest niewykorzystanie dotacji w terminie określonym w umowie dotacji. Organ odwoławczy zgodził się zaś z organem I instancji co do samej zasadności zwrotu przedmiotowych środków. Rozstrzygnięcie organu odwoławczego o konieczności zwrotu przez skarżącą środków dotacji jest więc w pełni zasadne. Podstawę materialnoprawną decyzji organu I instancji stanowił art. 169 ust. 1 pkt 2 ust. 2, ust. 4, ust. 5 pkt 2 i ust. 6 u.f.p. Zgodnie z art. 169 ust. 1 pkt 2 ww. ustawy dotacje udzielone z budżetu państwa pobrane nienależnie lub w nadmiernej wysokości podlegają zwrotowi do budżetu państwa wraz z odsetkami wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w ciągu 15 dni od dnia stwierdzenia ww. okoliczności. W myśl art. 169 ust. 2 u.f.p. dotacjami pobranymi w nadmiernej wysokości są dotacje otrzymane z budżetu państwa w wysokości wyższej niż określona w odrębnych przepisach, umowie lub wyższej niż niezbędna na dofinansowanie lub finansowanie dotowanego zadania. Stosownie zaś do ust. 3 ww. artykułu dotacjami nienależnymi są dotacje udzielone bez podstawy prawnej. Zwrotowi do budżetu państwa podlega ta część dotacji, która została wykorzystana niezgodnie z przeznaczeniem, nienależnie udzielona lub pobrana w nadmiernej wysokości (ust. 4). W przypadku niedokonania zwrotu dotacji w terminie, o którym mowa w ust. 1 oraz w art. 150 pkt 5, art. 151 ust. 2 pkt 6, art. 168 ust. 1 i 2, organ lub inny dysponent części budżetowej, który udzielił dotacji, wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki (ust. 6). Według organu odwoławczego podstawą prawną decyzji określającej kwotę dotacji podlegającej zwrotowi winien zaś być art. 169 ust. 6 w związku z art. 150 pkt oraz art. 67 i art. 60 pkt 1 u.f.p. w związku z art. 53 O.p. W ocenie Sądu zasadne jest przede wszystkim orzeczenie organów o obowiązku zwrotu dotacji przez skarżącą. Z ww. przepisów należy bowiem wyprowadzić wniosek, że do zwrotu dotacji jest obowiązany ten, kto tę dotację otrzymał na określone zadania i dotacji nie wykorzystał, ponieważ nie zapłacił za te zadania w wymaganym przez umowę dotacji terminie. Zgodnie zaś z § 2 ust. 3 umowy dotacji nr [...] z dnia [...] lipca 2014 r., skarżąca zobowiązała się do wykorzystania otrzymanej dotacji, jak również do wniesienia wkładu własnego w terminie 14 dni od, określonego w § 1 ust. 5 umowy, dnia wykonania zadania, jednakże nie później niż do 31 grudnia 2014 r., tj. do wykorzystania dotacji oraz wniesienia wkładu własnego do dnia [...] września 2014 r. Ponadto, stosownie do § 2 ust. 6 umowy, skarżąca zobowiązała się do zwrotu niewykorzystanej kwoty dotacji w terminie 15 dni od określonego w § 1 ust. 5 umowy dnia wykonania zadania, tj. do dnia [...] września 2014 r. Prawidłowo organ odwoławczy zauważył, że skarżąca dokonała zapłaty za przedmiotowe zadanie w kwocie [...] zł dopiero w dniu [...] października 2014 r., czyli po terminie określonym w umowie dotacji. Zgodnie z postanowieniami umowy, w ww. terminie skarżąca nie miała już podstaw do korzystania ze środków pochodzących z dotacji. Bezspornym jest zaś, że skarżąca nie podjęła żadnych kroków do ewentualnej zmiany terminu wywiązania się z zawartej umowy dotacji. W związku z powyższym słusznie uznał organ odwoławczy, że - pomimo jak wskazała skarżąca - wykonała ona zadanie oraz rozliczyła je zgodnie z terminami określonymi w umowie dotacji, to wykorzystanie dotacji, tj. dokonanie zapłaty za zrealizowane zadanie, nastąpiło już jednak po terminie który był ściśle określony w umowie dotacji. W tym miejscu, w związku z zarzutem skargi wyjaśnić również należy, że zawarte w § 2 ust. 3 umowy dotacji z dnia [...] lipca 2014 r. zastrzeżenie, iż termin płatności nastąpi w ciągu 14 dni od terminu wskazanego w § 1 ust. 5, ale jednak nie później niż do 31 grudnia 2014 r. nie oznacza, że wykorzystanie dotacji było możliwe po upływie określonego w tym przepisie terminu, czyli po upływie 14 dni od daty wykonania zadania, tak, jak to uczyniła skarżąca w niniejszej sprawie. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że zastrzeżenie to zostało zawarte w umowie jedynie na wypadek przesunięcia terminu wykonania zadania. Termin wykorzystania dotacji mógłby być krótszy, ale w żadnym przypadku nie dłuższy niż termin 14-dniowy od dnia wykonania zadania. Terminem, który zobowiązywał skarżącą do wykorzystania w sposób prawidłowy i zgodny z zapisami umowy dotacji był bowiem termin określony w § 2 ust. 3 umowy dotacji z dnia [...] lipca 2014 r. Dokonanie przez skarżącą zapłaty za zrealizowane zadanie w terminie określonym w umowie dotacji, faktycznie polegające na dokonaniu wyłącznie pojedynczego przelewu środków na rachunek wykonawcy, było - zgodnie z umową - jednym z warunków prawidłowego wykorzystania dotacji. W związku z powyższym zwrot niewykorzystanej do dnia [...] września 2014 r. dotacji powinien nastąpić w terminie 15 dni licząc od dnia następującego po dniu [...] września 2014 r. (dniu wykonania zadania określonego w § 1 ust. 1 umowy dotacji z [...] lipca 2014 r.), czyli do [...] września 2014 r. W związku z powyższym , Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.