V SA/Wa 3795/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 3 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Powiatu [...] o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Ministra Finansów Powiat [...], dalej "Skarżący", "Powiat", zawarł w wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Skarżącego wykonanie zaskarżonej decyzji może spowodować trudne do odwrócenia skutki w postaci likwidacji Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w R., a także miałoby wpływ na realizacje innych zadań powiatu. Wynika to z bardzo trudnej sytuacji finansowej Powiatu spowodowanej realizacją licznych inwestycji w ostatnich latach. Do wniosku załączono uchwałę budżetową na rok 2015. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy, natomiast katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą zobowiązano Powiat do zwrotu kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010. Akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony Skarżącego powinnego zachowania, polegającego na zwrocie kwoty 1.057.215,87 zł. Tym samym przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem Powiat mógł wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Skarżący uzasadnił swój wniosek trudnymi do odwrócenia skutkami w postaci likwidacji Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w R. Odnosząc się do tego twierdzenia Sąd wyjaśnia, iż rozpatrując wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu Sąd ocenia jedynie sytuację wnioskodawcy pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Oznacza to, że nie jest uprawniony do badania kwestii wyrządzenia ewentualnej szkody innemu podmiotowi, w tym, jak chce tego Powiat, Młodzieżowemu Ośrodkowi Wychowawczemu w R. Co do twierdzeń o trudnej sytuacji Powiatu Sądowi jest wiadome, że na Skarżącym ciążą zobowiązania finansowe, głównie z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek, w kwocie 13.140.325,40 zł. Jednakże z załączonej uchwały budżetowej na rok 2015 r. wynika, że Powiat zaplanował nadwyżkę budżetową na kwotę 958.238,40 zł, a zatem dysponuje wolnymi środkami, które mogą być przeznaczonej na wykonanie zaskarżonej decyli. Skarżący planował przeznaczyć tę sumę na spłatę zadłużenia z tytułu kredytów i pożyczek, jednakże pamiętać należy, że zobowiązania cywilnoprawne nie mogą być traktowane priorytetowo w stosunku do zobowiązań wobec Skarbu Państwa. Ponadto, ze sprawozdań wykonania budżetu za IV kwartały roku 2013, IV kwartały roku 2014 oraz II kwartały roku 2015 wynika, że z roku na rok Powiat planuje coraz wyższe dochody (w roku 2015 o 5,7% wyższe od planowanych na rok 2014) oraz coraz wyższe wydatki (w roku 2015 o 1,2% wyższe w stosunku do roku 2014). Uzyskana nadwyżka wskazuje, że planowane dochody Skarżącego mają pokrycie w rzeczywistości, a zatem Powiat ma możliwość zwiększania swoich środków finansowych. Świadczy o tym także fakt, że w latach 2013-2014 poniesione wydatki przekroczyły uzyskane dochody, natomiast po II kwartale 2015 r. Powiat dysponuje nadwyżką dochodów nad wydatkami w wysokości 2.628.309,71 zł. Reasumując, w ocenie Sądu Skarżący nie wykazał zaistnienia okoliczności, które mogłyby spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia.