V SA/Wa 3795/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 12 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku Powiatu [...] o zmianę postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3795/15 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Powiatu [...] na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2010 postanawia: zmienić postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2015 r. sygn. akt V SA/Wa 3795/15 i wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji postanowienia decyzję Ministra Finansów Powiat [...], dalej "Skarżący", "Powiat", zawarł w wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Decyzją tą zobowiązano Skarżącego do zwrotu kwoty 1.057.215,87 zł jako nienależnie uzyskanej części subwencji oświatowej ogólnej za rok 2010. Postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. Sąd odmówił wstrzymania wykonania tej decyzji uzasadniając rozstrzygnięcie dysponowaniem przez Powiat wolnymi środami finansowymi w postaci zaplanowanej nadwyżki budżetowej w kwocie 958.238,40 zł oraz dodatnim wynikiem realizacji budżetu w II kwartale 2015 r. tj. uzyskaniem nadwyżki dochodów nad wydatkami w wysokości 2.628.309,71 zł. Sąd zauważył także, że wniosku o wstrzymanie wykonania aktu nie może uzasadniać groźba likwidacji Młodzieżowego Ośrodka Wychowawczego w R., bowiem rozpatrując wniosek Sąd ocenia jedynie sytuację wnioskodawcy pod kątem przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a., i nie jest uprawniony do badania kwestii wyrządzenia ewentualnej szkody innemu podmiotowi. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Skarżący wniósł o zmianę powyższego postanowienia Sądu z uwagi na niekorzystną zmianę sytuacji finansowej Powiatu w postaci braku uzyskania dochodów ze sprzedaży mienia (planowanych na kwotę 3.253.460,33 zł) oraz powstania deficytu budżetowego w wysokości 2.863.248,20 zł. Zdaniem Skarżącego wszczęcie przez Ministra Finansów postępowania egzekucyjnego znacznie utrudni mu realizację jego zadań ustawowych. Do wniosku załączono aktualna dokumentację finansową Powiatu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., zwanej dalej "p.p.s.a.") postanowienia w sprawie wstrzymania aktu lub czynności wydane, na podstawie § 2 i 3, sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Skarżący są uprawnieni do złożenia ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji lub wniosku o zmianę już wydanego w tej kwestii postanowienia. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu ma bowiem charakter wpadkowy i nie kończy postępowania w sprawie, zatem nie korzysta z powagi rzeczy osądzonej. W niniejszej sprawie, postanowieniem z dnia 3 grudnia 2015 r. Sąd odmówił uwzględnienia wniosku o zastosowanie ochrony tymczasowej ze względu na nie wykazanie przesłanek uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji Ministra Finansów. Argumenty, które legły u podstaw tego orzeczenia należy skonfrontować z wnioskiem Skarżącego o jego zmianę celem dokonania oceny, czy zmiana okoliczności istotnie nastąpiła i czy powoduje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Aby możliwe było bowiem zastosowanie instytucji prawnej z art. 61 § 4 p.p.s.a. strona w pierwszej kolejności jest zobowiązana wskazać istnienie przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. Przypomnieć należy, że przesłanka niebezpieczeństwa wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody poprzez wykonanie zaskarżonej decyzji zachodzi wówczas, gdy wyrządzona szkoda nie będzie mogła być zrekompensowana wskutek zwrotu spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, jak również nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Natomiast trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Dokonywana przez Sąd ocena czy w sprawie zaistniały powyższe przesłanki jest możliwa i w dużym stopniu zależy od argumentacji przedstawionej we wniosku złożonym przez stronę co oznacza, że wniosek powinien być wnikliwie uzasadniony. Konieczna jest spójna argumentacja, poparta faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd do zasadności objęcia strony w postępowaniu sądowoadministracyjnym ochroną tymczasową, której wcześniej jej odmówiono. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie Skarżący wykazał zarówno zmianę okoliczności pozwalającą na zmianę rozstrzygnięcia zawartego w postanowieniu WSA w Warszawie z dnia 3 grudnia 2015 r., jak i uprawdopodobnił w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. W postanowieniu z dnia 3 grudnia 2015 r. Sąd stwierdził, ze zaplanowana przez Powiat nadwyżka budżetu w kwocie zbliżonej do kwoty subwencji, którą ma zwrócić, może być przeznaczona na wykonanie zaskarżonej decyzji. Niestety z uwagi na nieuzyskanie dochodów ze sprzedaży mienia w wysokości 3.253.460,33 zł upadł ten zasadniczy powód odmowy wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wolne środki Skarżącego musiały zostać przeznaczone na finansowanie zadań, które miały być opłacone z dochodów ze sprzedaży mienia. Tym samym Sąd wziął pod uwagę zaistniały w roku 2015 deficyt budżetowy Powiatu opiewający na kwotę niemal trzykrotnie wyższą od kwoty subwencji przypadającej do zwrotu oraz sięgające 13.140.325,40 zł zadłużenie głównie z tytułu zaciągniętych kredytów i pożyczek. Pamiętać także należy, że powiat jako jednostka samorządu terytorialnego nie ma pełnej swobody w dysponowaniu środkami pieniężnymi. Sąd zgadza się ze Skarżącym, iż konieczność wypłacenia przypadającej do zwrotu subwencji w wysokości 1.057.215,87 zł wiązałaby się z koniecznością przesunięcia środków finansowych rozdzielonych w ramach budżetu na zadania własne Powiatu, co w konsekwencji znacznie utrudniłoby mu realizację tych zadań (por. postanowienie NSA z dnia 25 listopada 2015 r. sygn. akt II GSK 2866/15). Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 4 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji.