V SA/Wa 3797/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] w sprawie ze skargi [...] Sp. z o.o. w [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] w przedmiocie: wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w Ciechanowie z dnia [...] marca 2015 r. nr [...] [...] Sp. z o.o. (dalej także: Spółka, Skarżąca) pismem z 12 sierpnia 2015 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] czerwca 2015 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. W skardze zawarto wniosek o wydanie przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w trybie przepisu art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2002 Nr 153 poz. 1270) - dalej: p.p.s.a.- postanowienia o wstrzymaniu wykonania w całości decyzji Naczelnika Urzędu Celnego w [...] z dnia [...] marca 2015 r. nr [...]. Strona wniosek o wydanie postanowienia o wstrzymaniu wykonania decyzji uzasadniła niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody skarżącej oraz spowodowania trudnych do odwrócenia skutków po stronie Skarżącej w sytuacji, gdy decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa. Spółka wskazała, że ww. decyzja opiewa na kwotę 36.000,00 zł, a łączna kwota kar orzeczonych przez Dyrektora Izby Celnej w stosunku do skarżącej wynosi 132.000,00 zł, co przewyższa wartość kapitału zakładowego Spółki – 5000,00 zł. Na poparcie swojego stanowiska Spółka powołała postanowienie NSA z dnia 17 czerwca 2009 r., w sprawie o sygn. II FSK 980/09. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 p.p.s.a. po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Dokonując oceny wniosku strony skarżącej o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że nie zasługuje on na uwzględnienie, albowiem Skarżąca nie uprawdopodobniła w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować skutki określone w ww. przepisie. Uzasadniając swój wniosek, powołała się ona jedynie na wysokość kapitału zakładowego spółki i dysproporcję jego wysokości w stosunku do orzeczonej przez organ kary. Jednakże w ocenie Sądu nie jest to przesłanka wystarczająca dla orzeczenia o zajściu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody. Spółka nie wskazała, jakie są jej obroty i jak wygląda jej stan majątkowy, co uniemożliwia dokonanie oceny co do faktycznego stanu zagrożenia dla bytu spółki, co sugerowano we wniosku. Podkreślenia wymaga fakt, że to na stronie postępowania sądowego spoczywa obowiązek wykazania przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a rolą Sądu jest zbadanie, czy przemawiają one za udzieleniem środka ochrony tymczasowej, jakim jest wstrzymanie wykonania decyzji. Na marginesie Sąd zauważa, że nałożony na stronę skarżącą obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.