V SA/Wa 381/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Asesor WSA Justyna Żurawska po rozpoznaniu w dniu 30 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. K. na postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] stycznia 2022 r. nr [...] znak [...] w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy postanawia: odrzucić skargę. Pismem wniesionym dnia 28 stycznia 2022 r. (data stempla pocztowego) [...] (zwana dalej "Skarżącą") wniosła skargę na postanowienie Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia 3 stycznia 2022 r. nr 1/2022/UT/ŻS znak DBF.051.77105.4.2015 w przedmiocie stwierdzenia uchybienia terminu do wniesienia wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Zarządzeniem z dnia 2 marca 2022 r. Przewodniczący Wydziału wezwał Skarżącą do uiszczenia wpisu od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis zarządzenia został Skarżącej doręczony w dniu 16 marca 2022r. (k. 18). W urządzeniach ewidencyjnych na dzień 4 kwietnia 2022 r. nie zidentyfikowano uiszczenia należności w postaci wpisu sądowego od niniejszej skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. Stosownie do treści art. 230 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 329), zwanej dalej "p.p.s.a.", od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem tym jest m. in. skarga - § 2 art. 230 p.p.s.a. Z przepisów art. 220 § 1 i § 3 p.p.s.a. wynika, że sąd nie podejmie żadnej czynności na skutek pisma, od którego nie zostanie uiszczona opłata, w tym opłata, o której mowa w art. 235a. W tym przypadku przewodniczący wzywa wnoszącego pismo, aby pod rygorem odrzucenia skargi uiścił opłatę w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia wezwania. Skarga od których pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Jak wynika z akt sprawy, Skarżąca nie uiściła wymaganego wpisu od skargi przy jej wnoszeniu. W tej sytuacji, na mocy zarządzenia z dnia 2 marca 2022 r. Skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 zł, w terminie 7 dni od daty doręczenia odpisu zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi, pod rygorem odrzucenia skargi. Odpis przedmiotowego zarządzenia został doręczony Skarżącej w dniu 16 marca 2022 r. (potwierdzenie odbioru – k. 18). A zatem termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 23 marca 2022r. (środa). Mimo upływu ustawowego terminu wpis od skargi nie został uiszczony, co potwierdza włączona do akt sprawy Informacja z Rejestru Opłat Sądowych WSA w Warszawie o niezidentyfikowaniu należności odpowiadającej wpisowi sądowemu w niniejszej sprawie. Nadmienić przy tym należy, że w sprawie nie zaistniała żadna z przesłanek zwalniających Skarżącą z obowiązku uiszczenia kosztów sądowych z mocy ustawy, o których mowa w art. 239 p.p.s.a. Odnosząc się do pisma Skarżącej z dnia 19 marca 2022 r., w treści którego Skarżąca oświadczyła, że "cofa złożony (...) pozew", gdyż m.in. należności o umorzenie których wnioskowała uległy przedawnieniu, a zatem obowiązek zapłaty tych należności stał się bezprzedmiotowy, wyjaśnić należy, że badanie dopuszczalności złożonego oświadczenia o cofnięciu skargi, jak i umorzenie postępowania sądowego na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. może nastąpić tylko wówczas, gdy skarga została wniesiona skutecznie, tj. gdy wszczęła postępowanie sądowoadministracyjne. W konsekwencji powyższego należy przyjąć, że cofnięcie skargi jako czynność dyspozycyjna strony (rozumiana jako wyraz przyznanego prawa do rozporządzalności skargą) może mieć miejsce tylko wówczas, gdy skarga jest dopuszczalna i nie zawiera braków uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu (por. postanowienie NSA z 17.09.2020 r. II OZ 620/20). Mając zatem na uwadze powyższe, Sąd uznał wniesioną skargę za niedopuszczalną z powodu nieuzupełnienia jej braku, mimo wezwania, w postaci wpisu od skargi. Z tej przyczyny, na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a., skarga podlegała odrzuceniu. Dlatego orzeczono jak w sentencji.