V SA/Wa 3833/25

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Konrad Łukaszewicz po rozpoznaniu w dniu 11 lutego 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A.T. na uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej z dnia 24 października 2025 r. nr 131/25/IX-O w przedmiocie rozpoznania ponaglenia na bezczynność Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie w sprawie wniosku o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić A.T. kwotę 200 zł (dwieście złotych) uiszczoną tytułem wpisu od skargi, wpisaną do rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w dniu 25 listopada 2025 r., pod poz. 41251. A.T. (dalej: "Skarżący") złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na opisaną w komparycji postanowienia uchwałę Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej w przedmiocie rozpoznania ponaglenia na bezczynność Okręgowej Rady Lekarskiej w Warszawie w sprawie wniosku o przyznanie prawa wykonywania zawodu lekarza dentysty. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o odrzucenie skargi, jako niedopuszczalnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna i jako taka podlega odrzuceniu. Przed merytorycznym rozpoznaniem skargi sąd administracyjny w pierwszej kolejności bada z urzędu jej dopuszczalność. Ustala, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do odrzucenia skargi, jakie zostały enumeratywnie wymienione w art. 58 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Jednym z warunków dopuszczalności skargi jest pozostawanie sprawy, której ona dotyczy, w kognicji sądu administracyjnego, o czym stanowi art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Stosownie do tego przepisu sąd odrzuca skargę, jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Odrzucenie skargi z tej przyczyny ma miejsce wówczas, gdy skarga dotyczy aktu lub czynności nie objętych zakresem właściwości sądu administracyjnego albo została wniesiona w sprawie wyłączonej z zakresu właściwości tego sądu. W myśl art. 3 § 2 pkt 2 i 3 p.p.s.a. kontrola sądu administracyjnego obejmuje orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie, z wyłączeniem postanowień wierzyciela o niedopuszczalności zgłoszonego zarzutu oraz postanowień, przedmiotem których jest stanowisko wierzyciela w sprawie zgłoszonego zarzutu. Przedmiotem skargi wniesionej w niniejszej sprawie jest uchwałą wydana przez Prezydium Naczelnej Rady Lekarskiej na skutek ponaglenia złożonego w trybie art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1691 ze zm., zwanej dalej: "k.p.a."). W ocenie Sądu, niewątpliwie zaskarżoną uchwałę należy traktować jako postanowienie wydawane w przypadkach określonych w art. 37 § 6 k.p.a. Niemniej jednak, nie każde postanowienie podlega skardze do sądu administracyjnego, a jedynie takie, na które służy zażalenie, albo kończące postępowanie. Zaskarżona uchwała nie należy do żadnej z tych kategorii postanowień. W orzecznictwie wskazuje się, że postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia ponaglenia nie jest postanowieniem, na które służy zażalenie, gdyż k.p.a. tego nie przewiduje (art. 141 § 1 k.p.a.). Nie jest to też postanowienie kończące postępowanie czy rozstrzygające sprawę co do istoty. Organ rozpatrujący ponaglenie nie wypowiada się merytorycznie i nie rozstrzyga istoty sprawy. Instytucja ponaglenia służy zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w prowadzeniu postępowania (art. 37 § 6 k.p.a.). Postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organem niższego stopnia. Wniesienie ponaglenia jest wyłącznie warunkiem formalnym wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ I instancji. Wniesienie ponaglenia jest bowiem równoznaczne z wyczerpaniem środków zaskarżenia w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (por. postanowienia NSA: z dnia 13 grudnia 2012 r. o sygn. akt I FSK 1643/12; z dnia 25 listopada 2010 r. o sygn. II GSK 1350/10 i z dnia 19 marca 2012 r. o sygn. akt II FSK 145/12; postanowienie WSA w Poznaniu z dnia 29 stycznia 2019 r. sygn. IV SA/Po 1248/18; publ.: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W świetle powyższego uznać należy, że postanowienie wydane na skutek rozpatrzenia ponaglenia nie mieści się w katalogu postanowień, na które może być wniesiona skarga do sądu administracyjnego. Wniesiona w niniejszej sprawie skarga nie jest zatem dopuszczalna i na mocy art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. podlega odrzuceniu, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w punkcie 1 sentencji postanowienia. Stosownie zaś do treści przepisu art. 232 § 1 pkt 1 i § 2 p.p.s.a., Sąd zwrócił stronie skarżącej uiszczoną opłatę sądową, o czym orzekł w punkcie 2 sentencji postanowienia.