V SA/Wa 3839/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji Dyrektora [...] z [...] października 2013r. nr [...] w sprawie ze skargi W. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą K. na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej postanawia: odmówić wstrzymania wykonania decyzji Dyrektora [...] z [...] października 2013r. nr [...] W skierowanej do tut. Sądu skardze na decyzję KRRiT z [...] lipca 2015r. w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej za używanie niezarejestrowanego odbiornika wraz z odsetkami za zwłokę, W. K. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą K., zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania Dyrektora [...] z [...] października 2013r. nr [...], ustalającej opłatę za używanie 28 niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych w kwocie 15.666,00 zł. Uzasadniając złożony wniosek, jego autor wskazał, że wykonanie decyzji spowoduje bezprzedmiotowość niniejszego postępowania. Za wstrzymaniem wykonania, w jego ocenie przemawia okoliczność znacznego obciążenia finansowego strony i trudnych do odrobienia strat, które mogą spowodować niewypłacalność strony. Realizacja tak dużego obowiązku naraz, co podkreślił wnioskodawca nie jest możliwa dla strony bez uszczerbku dla utrzymania skarżącego i jego rodziny. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270 ze zm.) – dalej "p.p.s.a.", po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Wyjaśnić należy, że na podstawie powyższego przepisu w zakresie wniosku o wstrzymanie wykonania dopuszcza się żądanie wstrzymania wykonania także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Oznacza to, że wniosek skarżącego nie może być rozpatrywany w zakresie ustalenia wysokości opłaty abonamentowej, bowiem to nie należy do granic niniejszej sprawy. Zatem wniosek skarżącego może być oceniany tylko w zakresie decyzji odmawiającej umorzenia zaległości w płatności opłaty abonamentowej. Należy wyjaśnić, że wstrzymanie wykonania orzeczeń organów administracji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. nie jest instytucją, którą można zastosować do wszystkich aktów wydawanych przez organy administracji. W świetle poglądów wyrażanych w doktrynie możliwość wstrzymania wykonania wykluczono, gdy zaskarżonym aktom nie można nadać w postępowaniu administracyjnym rygoru natychmiastowej wykonalności (por. Z. Kmieciak Ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym, Państwo i Prawo 2003/5/18). Wykonanie aktu administracyjnego oznacza spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (por. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122). Wstrzymanie wykonania związane jest bowiem jedynie z elementem realizacji przyznanych stronie uprawnień bądź wypełnienia nałożonych na nią obowiązków, a więc strefą zdeterminowanych przez normę zachowań. Wstrzymanie wykonania może zatem dotyczyć wyłącznie aktu administracyjnego, który nadaje się do wykonania i wymaga wykonania. W doktrynie stwierdza się też, że problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Postępowanie sądowo-administracyjne, wyd. LexisNexis, Warszawa 2004, s. 217). Decyzja odmawiająca umorzenia zaległości, a z taką decyzją mamy do czynienia w sprawie, w ocenie Sądu nie nadaje się do wykonania. Zaskarżona decyzja nie nakłada bowiem na jej adresata żadnych obowiązków i nie podlega wykonaniu w drodze egzekucji administracyjnej. Skoro zaskarżona decyzja nie korzysta z przymiotu wykonalności, nie można orzec o wstrzymaniu jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.