V SA/Wa 3857/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA – Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 19 lutego 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J. sp. z o.o. z siedzibą w B. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej (obecnie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej) z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o wypłatę miesięcznego dofinansowania do wynagrodzeń pracowników niepełnosprawnych postanawia: - odrzucić wniosek o przywrócenie terminu - J. sp. z o.o. z siedzibą w B. (dalej: skarżąca) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargi na wskazaną powyżej decyzję Ministra Pracy i Polityki Społecznej. Zarządzeniem z dnia 23 września 2015 r. skarżąca została wezwana do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 100 (sto) złotych, pod rygorem jej odrzucenia. Jednocześnie została także wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi poprzez udokumentowanie umocowania do udzielenia pełnomocnictwa procesowego. Wezwania zostały odebrane w dniu 7 października 2015 r. Piętnastego października 2015 r. wpłynęło do Sądu pismo, przy którym nadesłano odpis z Krajowego Rejestru Sądowego dokumentujący umocowanie do udzielenia pełnomocnictwa. W dniu 19 października 2015 r. zwrócono się do Oddziału Finansowo-Budżetowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z zapytaniem, czy skarżący uiścił kwotę wpisu dla sprawy niniejszej. Z uzyskanej odpowiedzi wynikało, że nie zidentyfikowano wpłaty do wskazanej w zapytaniu sprawy (stan na dzień 20 października 2015 r.). Postanowieniem z 3 grudnia 2015 r. Sąd odrzucił skargę z uwagi na brak opłacenia wpisu sądowego. Pismem z 23 grudnia 2015 r. skarżąca zwróciła się o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego, wskazując jednocześnie, że przesyłka Sądu z 5 października 2015 r. nie zawierała wezwania do uiszczenia wpisu sądowego, co było jedynym powodem nieuzupełnienia tego braku formalnego. Skarżąca wskazała, że wobec powyższego nie można mówić o winie skarżącej, a zatem wniosek o przywrócenie terminu jest zasadny. W dniu 21 stycznia 2016 r. wpłynęła do Sądu skarga kasacyjna od postanowienia z 3 grudnia 2015 r. odrzucającego skargę. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności wskazać należy, że w orzecznictwie sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, zgodnie z którym w sytuacji jednoczesnego wniesienia środka odwoławczego od rozstrzygnięcia odrzucającego pismo z powodu uchybienia terminu do dokonania określonej czynności procesowej oraz wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tejże czynności, omawiane instytucje procesowe wykluczają się wzajemnie. Należy mieć bowiem na uwadze, że w przypadku gdy strona kwestionuje ocenę sądu, że do uchybienia terminu doszło, tzn. gdy twierdzi, że czynności dokonała w terminie, a sąd błędnie uznał, iż terminowi uchybiła, powinna wnieść środek odwoławczy. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności strona powinna wnieść w sytuacji, gdy nie kwestionuje ona faktu, że uchybiła terminowi, jednakże w jej ocenie to uchybienie nie było zawinione i następnie wskazuje przyczyny usprawiedliwiające niedokonanie czynności w terminie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 listopada 1999 r., sygn. akt II CZ 129/99; z dnia 4 października 2001 r., sygn. akt I CZ 116/01; z dnia 10 stycznia 2002 r., sygn. akt I CZ 198/01; z dnia 3 października 2002 r., sygn. akt I CZ 120/02 oraz postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 25 maja 2004 r. sygn. akt FZ 61/04). Podkreślić trzeba więc, że omawiane instytucje procesowe oparte są na przeciwstawnych przesłankach - podstawą skorzystania ze środka zaskarżenia jest przekonanie, że do uchybienia terminu nie doszło, natomiast wniosek o przywrócenie terminu opiera się na twierdzeniu, że do tego uchybienia doszło, lecz jest ono niezawinione. Tak więc złożenie wniosku o przywrócenie terminu uwarunkowane jest przede wszystkim tym, by termin do podjęcia czynności procesowej upłynął. Stosownie bowiem do treści przepisu art. 85 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r., poz. 270 z późn. zm.) – zwanej dalej: "p.p.s.a.", dopiero wówczas czynność taka staje się bezskuteczna. Zauważenia wymaga przy tym, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli uchybienie terminu nie powoduje dla strony ujemnych skutków w zakresie postępowania sądowego (art. 86 § 2 p.p.s.a.). Ponadto pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu (art. 87 § 1 p.p.s.a.). W sytuacji więc, gdy strona złożyła środek zaskarżenia od orzeczenia wydanego na skutek uchybienia terminowi do dokonania czynności procesowej, początek biegu terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do dokonania tej czynności wyznaczać będzie data doręczenia orzeczenia sądu rozstrzygającego w przedmiocie złożenia środka zaskarżenia. Pogląd ten, ukształtowany w orzecznictwie Sądu Najwyższego i zaakceptowany w doktrynie (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 15 czerwca 1957 r., sygn. akt II CZ 123/57; z dnia 2 września 1993 r., sygn. akt II CRN 83/93; z dnia 10 stycznia 2002 r., sygn. akt I CZ 198/01; literatura powołana w "Kodeksie postępowania cywilnego z komentarzem" pod red. prof. dr. J. Jodłowskiego i SN dr hab. K. Piaseckiego, Wyd. Prawnicze, Warszawa 1989 r., t. I, s. 277), jest także w pełni aktualny na gruncie regulacji przyjętych w ustawie Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W ocenie Sądu uznać należy zatem, że wniosek o przywrócenie terminu, o którym stanowi przepis art. 87 § 1 p.p.s.a., może być aktualny dopiero wówczas, gdy prawomocnie zostanie rozstrzygnięta kwestia, czy termin do dokonania czynności procesowej upłynął - czy też nie - przed jej dopełnieniem (por. postanowienia Sądu Najwyższego: z dnia 14 kwietnia 1997 r., sygn. akt II CZ 43/97 oraz z dnia 15 kwietnia 1997 r., sygn. akt II CZ 40/97, niepubl.). Natomiast przedwczesny wniosek o przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej uznać trzeba za niedopuszczalny z mocy ustawy (art. 88 p.p.s.a.), co w konsekwencji skutkuje jego odrzuceniem (por. postanowienie Sądu Najwyższego z dnia 7 lutego 2000 r., sygn. akt CKN 1261/99). Przenosząc powyższe rozważania na grunt rozpoznawanej sprawy Sąd stwierdził, że bezsporne w sprawie jest to, iż pełnomocnik Skarżącej pismem z 18 stycznia 2016 r. wniósł skargę kasacyjną od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 3 grudnia 2015 r., odrzucającego skargę z powodu nieuiszczenia wpisu w wyznaczonym terminie, zaś wcześniej złożył w piśmie z 23 grudnia 2015 r. wniosek o przywrócenie terminu do uzupełnienia braków formalnych skargi. W ocenie Sądu, z uwagi na całość wskazanej powyżej argumentacji, uznać należy, że ww. wniosek o przywrócenie terminu został złożony przedwcześnie, a zatem podlega odrzuceniu jako niedopuszczalny. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 88 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.