V SA/Wa 386/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz- Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 12 maja 2011 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji sprawy ze skargi V. A. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] listopada 2010 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji orzekającej o uchyleniu decyzji o wydaleniu cudzoziemca z terytorium PR i udzieleniu mu zgody na pobyt tolerowany postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji W skardze na opisaną w komparycji postanowienia decyzję strona zawarła wniosek o wstrzymanie jej wykonania na podstawie art. 61 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej: p.p.s.a.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 61 § 1 p.p.s.a., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl § 3 ww. przepisu, po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części zaskarżonego aktu lub czynności. Należy podkreślić, że wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zarówno w całości, jak i w części stanowi odstępstwo od wyrażonej w art. 61 § 1 p.p.s.a. zasady, że wniesienie skargi nie wstrzymuje jej wykonania. Sąd może na wniosek stron postępowania sądowoadministracyjnego wydać postanowienie w tej kwestii, zwłaszcza, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Przesłanką niezbędną do wstrzymania wykonania jest możliwość wykonania aktu, którego dotyczy wniosek. Przez pojęcie wykonania aktu administracyjnego należy rozumieć spowodowanie w sposób dobrowolny lub doprowadzenie w trybie egzekucji do takiego stanu rzeczy, który jest zgodny z treścią aktu (v. J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz wyd. LexisNexis, Warszawa 2004 r., s. 122), nie każdy więc akt administracyjny kwalifikuje się do tak rozumianego wykonania. Co do zasady z przymiotu wykonalności nie korzystają wszelkie akty administracyjne odmowne oraz te spośród konstytutywnych aktów uprawniających, które dla spowodowania stanu prawnego lub faktycznego w nich określonego nie wymagają żadnych działań ze strony podmiotów uprawnionych. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy zatem aktów zobowiązujących, ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania, aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone określone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony (v. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz wyd. PWN, Warszawa 2005, s. 296). W przedmiotowej sprawie skarżący wniósł o wstrzymanie wykonania decyzji utrzymującej w mocy decyzję o stwierdzeniu z urzędu nieważności decyzji Wojewody Z. z dnia [...] maja 2007 r. nr [...] orzekającej o uchyleniu decyzji Wojewody Z. z dnia [...] kwietnia 2007 r. o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej oraz udzieleniu Mu zgody na pobyt tolerowany na terytorium Rzeczypospolitej Polskie. Wniosek ten dotyczy zatem decyzji, która ma charakter czysto kasacyjny. W wyniku ww. decyzji została wyeliminowana z obrotu prawnego decyzja z [...] maja 2007 r. W związku z powyższym do rozpoznania pozostaje odwołanie strony od decyzji dnia [...] kwietnia 2007 r. orzekającej o wydaleniu cudzoziemca z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Zgodnie z art. 130 § 2 k.p.a. wniesienie odwołania wstrzymuje wykonanie decyzji. Podkreślić należy, że decyzji z dnia [...] kwietnia 2007 nie został nadany rygor natychmiastowej wykonalności, a zatem wbrew twierdzeniu strony, skarżący nie może na mocy zaskarżonej decyzji zostać wydalony. Taki skutek może hipotetycznie odnieść decyzja w sprawie wydalenia, która zostanie wydana po przeprowadzeniu postępowania odwoławczego, i to jedynie w przypadku nieuwzględnienia odwołania strony skarżącej. Konsekwencji takich nie może mieć natomiast zaskarżona decyzja, która ma charakter kasacyjny i z jej wydaniem nie wiążą się podnoszone przez skarżącego zagrożenia. Z wymienionych powodów Sąd nie znalazł podstaw do pozytywnego załatwienia rozpoznawanego wniosku i na podstawie art. 61 § 3 i 5 ustawy p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.