V SA/Wa 3873/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 9 listopada 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku G.W. o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 15 czerwca 2016 r. o sygn. akt V SA/Wa 3873/15 w sprawie ze skargi G. W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia ... lipca 2015 r. Nr ... w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: odmówić przywrócenia terminu do wniesienia skargi kasacyjnej. Wyrokiem z dnia 15 czerwca 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Gminy W.. Wnioskiem z dnia 22 czerwca 2016 r. skarżąca wystąpiła o sporządzenie uzasadnienia do wyroku oraz o doręczenie odpisu wyroku wraz z uzasadnieniem. Odpis wyroku wraz z uzasadnieniem został przesłany pełnomocnikowi strony skarżącej i doręczony w dniu 28 lipca 2016 r. Skarżąca wystąpiła ze skargą kasacyjną z dnia 19 sierpnia 2016 r., którą zaadresowała i przesłała do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. Postanowieniem z dnia 6 października 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną z uwagi na uchybienie ustawowego terminu do jej wniesienia. Wnioskiem z dnia 21 października 2016 r. pełnomocnik skarżącej wystąpił o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej od wyroku z dnia 15 czerwca 2016 r., wnosząc jednocześnie skargę kasacyjną sporządzoną w dniu 21 października 2016 r. Uzasadniając wniosek podniósł, iż uchybienie terminu nie nastąpiło z winy skarżącej, bowiem nie polegało ono na świadomym działaniu, czy niedbalstwie skarżącej, a stanowiło jedynie konsekwencję zwykłej omyłki pisarskiej spowodowanej ustawieniami autouzupełniania i autokorekty oprogramowania informatycznego wykorzystywanego przy sporządzaniu skargi kasacyjnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył co następuje. Stosownie do treści przepisu art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."), jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Zgodnie z literalnym brzmieniem cytowanego przepisu oraz jednolitą linią orzecznictwa, przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej uzależnione jest od kryterium braku winy. Jak to zauważył Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt GZ 139/04, chodzi o to, że strona, która nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym musi wykazać dołożenie szczególnej staranności przy dokonywaniu czynności procesowej. Sąd powinien przyjąć obiektywny miernik staranności, której można wymagać od każdego należycie dbającego o swoje interesy. Zajęcie stanowiska odmiennego uwzględniającego subiektywny miernik staranności wprowadziłoby do stosunków procesowych element niepewności (orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w internetowej bazie pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Podkreślić jednakże należy, iż przywrócenie terminu do dokonania czynności procesowej nie jest dopuszczalne, gdy strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa, zaś o braku winy można mówić jedynie wtedy, gdy nie mogła usunąć przeszkody nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. Mając na uwadze, iż strona skarżąca jest w niniejszej sprawie reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego, należy dodatkowo wskazać, iż przy ustalaniu istnienia bądź braku winy w niezachowaniu terminu należy mieć na uwadze działania pełnomocnika, zaś jego zaniedbania nie uwalniają strony od winy w niezachowaniu terminu. Stosunek pełnomocnictwa ze swej natury oparty jest na szczególnym zaufaniu mocodawcy do ustanowionego przez niego zastępcy procesowego i niesie ze sobą to następstwo, że wszelkie działania, czy zaniedbania pełnomocnika odnoszą bezpośredni skutek w sferze praw i obowiązków reprezentowanego. Dodać należy, iż charakter wzajemnych relacji, panujących w ramach omawianego stosunku – ich poprawność bądź jej brak – nie podlega ocenie Sądu. Wniosek nie zasługuje na uwzględnienie. W ocenie Sądu, pełnomocnik nie wskazał istnienia takich okoliczności, które świadczyły by o tym, iż uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy. Co więcej, zdaniem Sądu, w sprawie mamy do czynienia z oczywistym niedbalstwem przy sporządzaniu skargi kasacyjnej. Nie można przyjąć jakoby zaistniała "zwykła omyłka pisarska" miała charakter niezawiniony tylko z tego powodu, że pełnomocnik sporządzając skargę kasacyjną korzystał z pomocy "oprogramowania informatycznego". W tym zakresie zauważyć należy, iż oczywistym jest, że to nie program komputerowy czy też samo urządzenie elektroniczne jest autorem pisma procesowego lecz jest nim człowiek – w tym przypadku profesjonalny pełnomocnik skarżącej – który po sporządzeniu pisma przy pomocy właściwego programu komputerowego (elektronicznego) składa pod nim swój własnoręczny podpis. W ocenie Sądu nie ulega zatem wątpliwości, iż to autor pisma ponosi odpowiedzialność za jego treść, zatem winien dołożyć należytej staranności nie tylko podczas procesu jego sporządzania ale również przed podpisaniem wersji przedkładanej następnie sądowi administracyjnemu. Jak to się przyjmuje w orzecznictwie, od profesjonalnego pełnomocnika należy wymagać szczególnej staranności przy sporządzaniu pism procesowych. W niniejszej sprawie takiej staranności pełnomocnik skarżącej nie wykazał. Poza zainteresowaniem i oceną Sądu pozostają natomiast kwestie techniczne związane z generowaniem pism procesowych sporządzanych przez pełnomocnika. Raz jeszcze bowiem powtórzyć trzeba, iż należyta staranność w prowadzeniu sprawy obejmuje zapoznanie się z treścią pisma przed jego podpisaniem i skierowaniem do sądu. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, iż skarżąca strona nie wykazała braku winy w uchybieniu ustawowego terminu do złożenia skargi kasacyjnej i na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.