V SA/Wa 388/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Barbara Mleczko – Jabłońska, Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Beata Blankiewicz – Wóltańska, , Protokolant : specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 17 sierpnia 2011 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Ministra Finansów z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej części oświatowej subwencji ogólnej; Oddala skargę Decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. Minister Finansów, po rozpoznaniu odwołania wniesionego przez P.K.(dalej: "skarżący"), utrzymał w mocy decyzję własną z dnia [...] maja 2010 r. zobowiązującą P.K.do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2006 r. Decyzje zostały wydane w następującym stanie faktycznym. W Zespole Szkół Specjalnych w K. Najwyższa Izba Kontroli przeprowadziła kontrolę w zakresie prawidłowości sporządzania w latach 2004-2005 sprawozdań statystycznych służących finansowaniu zadań oświatowych, tj. naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej. Wynikiem kontroli było stwierdzenie nieprawidłowości w sporządzaniu sprawozdań statystycznych GUS według stanu z dnia 30 września 2005 r. Najwyższa Izba Kontroli zwróciła uwagę na ujmowanie w sprawozdaniach danych niezgodnych ze stanem faktycznym, poprzez błędne kwalifikowanie uczniów do kategorii "niepełnosprawność sprzężona". Pismem z dnia [...] marca 2009 r. P.K.został powiadomiony o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zmniejszenia części oświatowej subwencji ogólnej za rok 2006 r. Po uzyskaniu stanowiska Powiatu, Minister Finansów decyzją z dnia [...] maja 2010 r. zobowiązał skarżącego do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2006 r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji Minister Finansów wyjaśnił, że podstawę do naliczenia ostatecznej wysokości części oświatowej subwencji ogólnej za 2006 rok stanowiły zweryfikowane przez jednostkę samorządu terytorialnego dane o liczbie uczniów za dany rok szkolny wskazane w sprawozdaniach statystycznych GUS typu "S". W sprawozdaniach typu S-02 oraz S-07 zbierano dane m.in. o liczbie uczniów objętych kształceniem specjalnym. Zgodnie z "objaśnieniami szczegółowymi" stanowiącymi integralną część formularzy S-02 i S-07 każdego ucznia należało wykazać tylko w jednym rodzaju niepełnosprawności wskazanym w orzeczeniu poradni psychologiczno-pedagogicznej. Uczniów z więcej niż jedną niepełnosprawnością należało natomiast wykazać w rubryce z niepełnosprawnością sprzężoną. Jedyną podstawą do ujmowania uczniów niepełnosprawnych w sprawozdaniach statystycznych były orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Oznacza to, że tylko uczniowie posiadający orzeczenie poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej o potrzebie kształcenia specjalnego, mogli być wykazani w sprawozdaniach statystycznych i objęci odpowiednią wagą przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej dla danej jednostki samorządu terytorialnego. Warunków do ujęcia w sprawozdaniu statystycznym w rubryce niepełnosprawność sprzężona nie spełniali uczniowie, którzy oprócz orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej stwierdzającego niepełnosprawność umysłową, posiadali również orzeczenia zespołu do spraw orzekania o niepełnosprawności lub dokumentację medyczną potwierdzającą przewlekłe choroby. Organ stwierdził, że szkoła nieprawidłowo klasyfikowała uczniów do kategorii uczniów z niepełnosprawnością sprzężoną opierając się na "obserwacjach własnych potwierdzonych rozmowami z uczniami, ich rodzicami okazującymi stosowną dokumentację medyczną". Po ponownym przeliczeniu, bez uwzględnienia nieprawidłowo przyporządkowanych do grupy uczniów z niepełnosprawnością sprzężoną zamiast do grupy z upośledzeniem umysłowym w stopniu lekkim, część oświatowa subwencji ogólnej wynosiła [...] zł. Kwota [...] zł stanowiąca różnicę pomiędzy kwotą subwencji ogólnej otrzymaną przez Powiat na rok 2006, a kwotą ustaloną w toku postępowania podlega zwrotowi do budżetu państwa, jako kwota nienależna. Rozpoznając sprawę w wyniku wniosku skarżącego o ponowne jej rozpatrzenie Minister Finansów decyzją z dnia [...] grudnia 2010 r. utrzymał w mocy decyzją własną z [...] maja 2010 r. W uzasadnieniu decyzji Minister Finansów stwierdził, że orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego wydają zespoły orzekające, działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym poradniach specjalistycznych. Orzeczenie takie określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego, ale nie stwierdza u ucznia niepełnosprawności. Orzeczenia o niepełnosprawności i stopniu niepełnosprawności wydawane są przez Powiatowe Zespoły ds. Orzekania o Niepełnosprawności i Stopniu Niepełnosprawności. Organ wyjaśnił, że w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego wskazuje się rodzaj zaburzeń i odchyleń rozwojowych dziecka, wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Wzór orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego stanowi załącznik do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania. Zdaniem organu administracji zespoły orzekające, działające w poradniach psychologiczno - pedagogicznych mogły w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego, w części "z uwagi na", użyć określenia "sprzężone niepełnosprawności" albo wskazać co najmniej dwie niepełnosprawności, z których każda wymagała specjalnej organizacji nauki i odrębnych metod pracy dydaktycznej dostosowanych do indywidualnych potrzeb i możliwości psychofizycznych ucznia. Organ zwrócił uwagę, że rodzaje niepełnosprawności zostały wymienione w § 2 ust. 1 pkt 1- 8 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie określenia warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz w ośrodkach (Dz. U. nr 19. poz. 166). W § 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia mowa jest o sprzężonych niepełnosprawnościach. Zdaniem organu brak w obowiązujących wówczas przepisach ustawy o systemie oświaty definicji "niepełnosprawność sprzężona" nie powinien mieć wpływu na prawidłowe wykazywanie w sprawozdaniach GUS S-02 i S-07 danych o liczbie uczniów z niepełnosprawnością sprzężoną. Organ stwierdził, że część oświatowa subwencji ogólnej za 2006 rok została skalkulowana nieprawidłowo ze względu na zawyżenie liczby uczniów z "niepełnosprawnością sprzężoną", ze względu na brak orzeczenia zespołu orzekającego stwierdzającego taki rodzaj niepełnosprawności u 32 uczniów. W konsekwencji organ zobowiązał Powiat do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2006 rok. Na powyższą decyzję Ministra Finansów P.K.złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz decyzji wydanej w I instancji. Zdaniem skarżącego w okresie, którego dotyczy zaskarżona decyzja nie było w systemie prawa normy udzielającej zespołom orzekającym przy poradniach psychologiczno-pedagogicznych kompetencji do przesądzania o niepełnosprawności sprzężonej bądź o innych niepełnosprawnościach. Nie stanowią jej objaśnienia do załączników, ponieważ nie mogą mieć wpływu na treść przepisów innej ustawy albo rozporządzenia regulujące inny zakres spraw. Odesłania do załączników zamieszcza się w przepisach merytorycznych ustaw. Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 12 lutego 2001 r. w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania nie odsyła ani do załącznika ani do objaśnień do załącznika do Rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 23 grudnia 2004 r. w sprawie określenia wzorów formularzy sprawozdawczych, objaśnień co do sposobu ich wypełniania oraz wzorów kwestionariuszy i ankiet statystycznych stosowanych w badaniach statystycznych ustalonych w programie badań statystycznych statystyki publicznej na rok 2005. Za bezpodstawne i niezgodne z art. 7 Konstytucji RP skarżący uważa uznanie przez organ, że zespoły orzekające mogły w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego, w części "z uwagi na" użyć określenia "sprzężone niepełnosprawności" albo wskazać co najmniej dwie niepełnosprawności na podstawie przepisów Rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz w ośrodkach. Ponadto zdaniem skarżącego organ w sposób całkowicie dowolny uznał, że jedyną podstawą do ujmowania uczniów niepełnosprawnych w sprawozdaniach statystycznych były orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego, o których mowa w art. 71 b ust. 3 ustawy o systemie oświaty. W konsekwencji powyższych naruszeń organ administracji błędnie przyjął, że ustalona dla powiatu część oświatowa subwencji ogólnej była wyższa od należnej. Skarżący argumentował również, że objaśnienia zawarte w załącznikach do rozporządzenia z 23 grudnia 2004 r. były niezgodne z przepisami rozporządzenia z 12 lutego 2001 r. i nie mogły stanowić samodzielnej podstawy do przyjęcia, że zespoły orzekające działające w poradniach psychologiczno – pedagogicznych uzyskały w ten sposób kompetencje do ustalania i wskazywania w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego niepełnosprawności sprzężonej. Zespoły te w wydawanych orzeczeniach mogły określać jedynie zalecaną formę kształcenia specjalnego. W omawianym okresie brak było legalnej definicji pojęcia niepełnosprawność sprzężona. Skarżący zarzucił, że w toku prowadzonego postępowania doszło do naruszenia zasady dwuinstancyjności, poprzez narzucenie przez Najwyższą Izbę Kontroli organowi prowadzącemu postępowanie administracyjne sposobu rozstrzygnięcia sprawy. Zarzucił również naruszenie zasady prawdy obiektywnej, słusznego interesu obywateli oraz interesu społecznego. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o oddalenie skargi podtrzymując motywy rozstrzygnięcia wskazane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przedmiotem rozpoznania Sądu w niniejszej sprawie jest prawidłowość decyzji Ministra Finansów, nakładającej na skarżącego obowiązek zwrotu nienależnie wypłaconej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2006 r. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz.U. z 2010 r. Nr 80, poz. 526 ze zm.), dalej "u.d.j.s.t." w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji: 1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej w zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji; 2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Jak wynika z akt sprawy, nieprawidłowe naliczenie części oświatowej subwencji ogólnej nastąpiło na skutek uwzględnienia przy jej wyliczeniu danych błędnie wykazanych w sprawozdaniu statystycznym sporządzonym przez Zespół Szkół Specjalnych w Kościanie, z których działalnością wiąże się wypłata subwencji. Sąd podziela ustalenia dokonane w tym zakresie przez Ministra Finansów. Zgodnie z art. 71 b ust. 1 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2004 r. Nr 256, poz. 2572, ze zm.), dalej: "u.s.o." kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a, wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjalnych i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5. Zgodnie z art. 71b ust. 3 u.s.o. opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami wydają zespoły orzekające, działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego. Na podstawie art. 71b ust. 6 u.s.o. Minister właściwy do spraw oświaty i wychowania określi, w drodze rozporządzenia, skład zespołów orzekających, tryb ich powołania, szczegółowe zasady działania tych zespołów, tryb postępowania odwoławczego, wzory orzeczeń oraz szczegółowe zasady kierowania dzieci i młodzieży do kształcenia specjalnego, indywidualnego rocznego obowiązkowego przygotowania przedszkolnego lub indywidualnego nauczania. Rozporządzenie powinno uwzględniać jak najpełniejszą realizację potrzeb dziecka, a także zapewnić możliwość dostosowania form przygotowania przedszkolnego oraz form kształcenia do aktualnych możliwości psychofizycznych dziecka. Na podstawie tej delegacji ustawowej Minister Edukacji Narodowej w dniu 12 lutego 2001 r. wydał rozporządzenie w sprawie orzekania o potrzebie kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania dzieci i młodzieży oraz wydawania opinii o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka, a także szczegółowych zasad kierowania do kształcenia specjalnego lub indywidualnego nauczania (Dz.U. Nr 13, poz. 114 ze zm.). Stosownie do § 1 pkt 1 rozporządzenia z 12 lutego 2001 r. w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym publicznych poradniach specjalistycznych, zwanych dalej "poradniami", są organizowane i działają na zasadach określonych w rozporządzeniu zespoły orzekające, które wydają orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego dzieci i młodzieży z zaburzeniami i odchyleniami rozwojowymi, wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy, w tym o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych dla dzieci z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim. Na podstawie § 2 ust. 1 i ust. 3 zespoły orzekające wydają orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz orzeczenia o potrzebie indywidualnego nauczania dla uczniów szkół położonych na terenie działania poradni, a orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego oraz orzeczenia o potrzebie indywidualnego nauczania dzieci niewidomych i słabo widzących, dzieci niesłyszących i słabo słyszących oraz dzieci z autyzmem wydają zespoły działające w poradniach wskazanych przez kuratora oświaty, za zgodą organu prowadzącego. W załączniku Nr 1 powołanego rozporządzenia określono wzór orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Zespół orzekający określa w takim orzeczeniu m.in. powód kierowania dziecka do kształcenia specjalnego ("z uwagi na"). Zespół orzekający powinien określić w tej części orzeczenia rodzaj zaburzeń i odchyleń rozwojowych dziecka, wymagających stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. W załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z dnia 22 grudnia 2005 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2005 (Dz.U. Nr 266, poz. 2231) zawarto natomiast zapisy stanowiące, iż podstawę do naliczania określonych wag, również wagi P2 i P5 stanowi orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, wydane na podstawie art. 71b ust. 3 u.s.o. Waga o symbolu P5 dotyczy dzieci i młodzieży z upośledzeniem umysłowym w stopniu głębokim realizujących obowiązek szkolny poprzez udział w zajęciach rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych w szkołach podstawowych i gimnazjach, dla uczniów z niepełnosprawnościami sprzężonymi oraz z autyzmem. Podstawą zastosowania wagi P5 są orzeczenia, o których mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o. Z powyższego wynika, że posiadanie orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego było warunkiem koniecznym do uwzględnienia uczniów przy wymienionej wadze P5, która obejmowała również dzieci z niepełnosprawnościami sprzężonymi. A zatem tylko uczniowie posiadający orzeczenie wskazanych wyżej poradni mogli być wykazani w sprawozdaniach statystycznych GUS i objęci odpowiednią wagą przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2006 dla danej jednostki samorządu terytorialnego. Równocześnie w orzeczeniach tych zespoły mogły uwzględniać również uczniów z "niepełnosprawnością sprzężoną". Zdaniem Sądu, za prawidłowe należy uznać stanowisko Ministra Finansów, że uczniowie nie legitymujący się orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego, w których by stwierdzono "niepełnosprawność sprężoną" nie mogli być uwzględnieni przy kalkulacji na rok 2006 kwoty części oświatowej subwencji ogólnej dla skarżącego. Zauważyć należy, że organ administracji nie kwestionuje, że uczniów wykazanych przez szkołę w sprawozdaniu przy wadze P5 mogła dotyczyć, czy dotyczyła "niepełnosprawność sprzężona". Słusznie jednak twierdzi, że to zespoły orzekające o potrzebie kształcenia specjalnego mogły w swych orzeczeniach wskazać "niepełnosprawność sprzężoną". Nawiasem mówiąc w przypadku jednego ucznia szkoła dysponowała takim orzeczeniem stwierdzającym "niepełnosprawność sprzężoną" - co wskazuje, że były zespoły, które w swoich orzeczeniach dokonywały takiego stwierdzenia. Zgodzić się należy, ze skarżącym, że w okresie, którego dotyczy rozpoznawana sprawa, brak było legalnej definicji pojęcia "niepełnosprawność sprzężona". Analiza argumentów skarżącego prowadzi do wniosku, że brak legalnej definicji "niepełnosprawności sprzężonej" uniemożliwia objęcie tego rodzaju niepełnosprawności orzeczeniami o potrzebie kształcenia specjalnego. W konsekwencji w rozpoznawanym okresie uczniowie, których dotyka więcej niż jeden rodzaj niepełnosprawności nie mogliby zostać zaklasyfikowani do wagi P5, a więc zainteresowane jednostki nie mogły ubiegać się o podwyższoną kwotę subwencji z tego tytułu. W tym miejscu zauważyć jednak należy, że w rozpoznawanej sprawie decyzje o zastosowaniu wobec uczniów z co najmniej dwoma rodzajami niepełnosprawności wagi P5 podejmowała szkoła. Obowiązujące przepisy nie udzielały szkołom kompetencji do klasyfikowania niepełnosprawności uczniów. Przyjęcie stanowiska Ministra Finansów oznacza, że wobec uczniów z niepełnosprawnością sprężoną można zastosować wagę P5, o ile uczniowie ci posiadali orzeczenia zespołów o potrzebie kształcenia specjalnego. Takich orzeczeń, nie mogła zastąpić ocena pracownika szkoły, dokonana na podstawie wywiadów z konkretnymi dziećmi i ich rodzicami, jak również orzeczenia, czy dokumentacja medyczna pochodząca od innych lekarzy specjalistów, niż członkowie zespołów orzekających. Na podstawie § 2 ust. 1 pkt 9 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz w ośrodkach (Dz.U. Nr 19, poz. 166) przedszkola specjalne, oddziały specjalne w przedszkolach ogólnodostępnych, szkoły specjalne oraz oddziały specjalne w szkołach ogólnodostępnych organizuje się dla dzieci i młodzieży również ze sprzężonymi niepełnosprawnościami. Na podstawie § 2 ust. 4 rozporządzenia szkoły specjalne przysposabiające do pracy organizuje się dla młodzieży, o której mowa w ust. 1 pkt 7 i 9, a więc również dla młodzieży ze sprzężonymi niepełnosprawnościami. Brak w rozpoznawanym okresie legalnej definicji "niepełnosprawności sprzężonej" nie może ograniczać dzieci i młodzieży, których ta niepełnosprawność dotyczy możliwością objęcia instrumentami, których celem jest umożliwienie ich rozwoju, ale warunkiem jest prawidłowe wykazanie tej okoliczności. Stwierdzić więc należy, że zasadnym było zobowiązanie skarżącego do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2006 r. w wysokości [...] zł, z powodu wadliwie sporządzonych sprawozdań statystycznych. Jednocześnie Sąd zauważa, iż art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. nakłada na Ministra Finansów obowiązek orzeczenia o zwrocie nienależnie uzyskanej kwoty subwencji, a jego działalnie w tym przedmiocie nie jest oparte na uznaniu administracyjnym. Wynika to wprost z kategorycznego sformułowania przepisu, w którym nie użyto słowa "może" charakterystycznego dla przepisów dopuszczających uznaniowe działanie organów administracji, tzw. "luz decyzyjny". Zarzut naruszenia art. 7 i 8 k.p.a. należy uznać za bezzasadny. Minister Finansów wydając zaskarżoną decyzję podjął wszelkie czynności niezbędne do wyjaśnienia stanu faktycznego, opierając ją na dokumentach sporządzonych przez organy administracji publicznej w zakresie ich działania, tj. pismach Ministra Edukacji Narodowej, wystąpieniach pokontrolnych Najwyższej Izby Kontroli Delegatura w Poznaniu z dnia [...] listopada 2009 r. Jednocześnie dokonał analizy i oceny argumentów przedstawianych przez skarżący Powiat. Bezpodstawny jest również zarzut naruszenia art. 15 k.p.a., poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Skarżący sugeruje, że Minister Finansów wydał zaskarżoną decyzję pod wpływem oceny stanu faktycznego przedstawionego przez Najwyższą Izbę Kontroli. Sąd nie podziela tej opinii. Wymiana korespondencji pomiędzy organami administracji państwa w trakcie toczącego się postępowania administracyjnego służyła wyjaśnieniu sprawy oraz poznaniu argumentów zarówno tych organów jak i strony skarżącej. Mając na uwadze powyższe, działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd orzekł, jak w sentencji wyroku.