V SA/Wa 388/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant specjalista - Izabela Wrembel, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 września 2018 r. sprawy ze skargi G.M. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia ...grudnia 2017 r. nr ... w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych oddala skargę. Przedmiotem skargi wniesionej przez G.M. (dalej - Skarżący) do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie jest rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej – ARiMR/organ) z dnia [...] grudnia 2017 r. nr, [...] odmawiające przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych. Zaskarżone rozstrzygniecie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Skarżący złożył wniosek o dofinansowanie realizacji operacji w zakresie działania "Przetwarzanie produktów rybołówstwa i akwakultury" w ramach Priorytetu 5. "Wspieranie obrotu i przetwarzania", zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze". W wyniku rozpatrzenia wniosku, pismem z dnia [...] grudnia 2017 r. nr, [...], na podstawie art. 12 pkt 3 lit. a oraz art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 10 lipca 2015 r. o wspieraniu zrównoważonego rozwoju sektora rybackiego z udziałem Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1267) dalej – ustawa, ARiMR odmówiła Skarżącemu przyznania pomocy. Uzasadniając wydane rozstrzygnięcie organ wyjaśnił, iż z informacji udzielonej przez Ministra Rozwoju i Finansów wynika, że Skarżący został wpisany do rejestru podmiotów wykluczonych z możliwości otrzymania środków przeznaczonych na realizację programów finansowych z udziałem środków europejskich. W ocenie organu, okoliczność ta – zgodnie z treścią art. 12 pkt 3 lit. a ustawy – uniemożliwia przyznanie wnioskowanej pomocy. Na powyższe rozstrzygnięcie Skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której zarzucił: naruszenie przepisu art. 12 pkt. 3a ustawy - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że przepis ten stanowi podstawę odmowy przyznania pomocy podczas gdy wpisanie Skarżącego do rejestru podmiotów wykluczonych, o którym mowa w art. 210 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (Dz. U. z 2016 r., poz. 1870 ze zm.) dalej – u.f.p., było bezpodstawne i nieuzasadnione; naruszenie przepisu art. 15 ust. 1 pkt. 1 ustawy - poprzez wydanie w sprawie rozstrzygnięcia (informacji) stojącego w sprzeczności z zasadą praworządności do której przestrzegania i strzeżenia organ jest zobowiązany. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Stosownie do art. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018, poz. 1302 ze zm.) - dalej p.p.s.a. - sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej. W ramach swej kognicji sąd bada, czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia prawa materialnego i przepisów postępowania administracyjnego, nie będąc przy tym związanym granicami skargi, stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. Orzekanie – zgodnie z art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co wynika z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Jeżeli zaś sąd nie stwierdzi tego rodzaju naruszeń prawa, oddala skargę. Sąd nie dopatrzył się wskazanych naruszeń prawa, które dawałyby podstawę do uchylenia, czy stwierdzenia nieważności w całości lub w części zaskarżonego rozstrzygnięcia. W niniejszej sprawie przedmiotem sporu jest prawidłowość rozstrzygnięcia, w którym odmówiono Skarżącemu przyznania pomocy finansowej na realizację operacji w zakresie działania "Przetwarzanie produktów rybołówstwa i akwakultury" w ramach Priorytetu 5. "Wspieranie obrotu i przetwarzania", zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze". Szczegółowe zasady i tryb przyznawania pomocy finansowej na realizację ww. operacji uregulowane zostały w rozporządzeniu Ministra Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej z dnia 21 listopada 2016 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania, wypłaty i zwrotu pomocy finansowej na realizację operacji w ramach Priorytetu 5. Wspieranie obrotu i przetwarzania, zawartego w Programie Operacyjnym "Rybactwo i Morze" (Dz.U. z 2016 r., poz. 1965, z późn. zm.). wydane w oparciu o delegację ustawową, a mianowicie art. 24 ust. 1 ustawy. Zgodnie z art. 11 pkt 3 ustawy, pomoc jest przyznawana, jeżeli są spełnione warunki przyznania pomocy określone w przepisach, o których mowa w art. 1 pkt 1, przepisach ustawy oraz w przepisach wydanych na podstawie art. 24. W myśl art. 12 pkt 3 lit. a ustawy, pomoc nie przysługuje podmiotowi, który jest wpisany do rejestru podmiotów wykluczonych, o którym mowa w art. 210 ust. 1 u.f.p. Tymczasem z akt przedmiotowej sprawy wynika (pismo Ministra Rozwoju i Finansów z dnia 23 listopada 2017 r. – k. 96 akt administracyjnych), że Skarżący został wpisany do rejestru podmiotów wykluczonych z możliwości otrzymania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Organ ustalił, że na podstawie umowy o dofinansowanie nr [...], zawartej w dniu [...] czerwca 2014 r. Skarżący realizował operację pt. "Modernizacja zakładu przetwórstwa ryb "[...]" G.M.". Skarżący nie wywiązał się ze swoich zobowiązań zatem w dniu 23 stycznia 2017 r. - na podstawie art. 207 ust. 9 u.f.p. - wydana została decyzja określająca kwotę przypadającą do zwrotu i jednocześnie zobowiązująca Skarżącego do zwrotu środków w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji. Na skutek odwołania wniesionego przez Skarżącego, decyzją z dnia [...] maja 2017 r. Minister Gospodarki Morskiej i Żeglugi Śródlądowej utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W konsekwencji, z dniem [...] maja 2017 r. decyzja określająca kwotę przypadającą do zwrotu stała się ostateczna. Z uwagi na fakt, iż Skarżący nie dokonał wymaganej spłaty zadłużenia, został zgłoszony, a następnie wpisany do rejestru podmiotów wykluczonych z możliwości otrzymania środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich. Dniem rozpoczęcia okresu wykluczenia był dzień [...] maja 2017 r., tj. data, w której decyzja określająca kwotę przypadającą do zwrotu stała się ostateczna. Jednocześnie organ wskazał, że zgodne z art. 207 ust. 5 u.f.p. okres wykluczenia skończy się z upływem 3 lat od dnia dokonania zwrotu środków. Wobec powyższego organ prawidłowo – na podstawie art. 12 pkt 3 lit. a ustawy – odmówił Skarżącemu wpisanemu do rejestru podmiotów wykluczonych - przyznania pomocy finansowej. Jednocześnie wyjaśnić należy, że bez wpływu na powyższą ocenę Sądu pozostaje argumentacja Skarżącego, iż w dniu 16 listopada 2017 r. dokonał zwrotu środków zaś sam wpis do rejestru był bezprawny, a obecnie toczy się postępowanie mające na celu wykreślenie Skarżącego z rejestru. Podkreślenia bowiem wymaga, iż przedmiotem oceny Sądu jest rozstrzygnięcie ARiMR dotyczące odmowy przyznania pomocy finansowej nie zaś zasadność wpisu Skarżącego do rejestru dokonana przez Ministra Rozwoju i Finansów. Mając zatem na uwadze, że w dniu wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia Skarżący figurował w rejestrze, organ wobec treści art. 12 pkt 3 lit. a ustawy - zasadnie odmówił przyznania pomocy. Nie sposób zatem zgodzić się z podniesioną w skardze argumentacją, czy to dotyczącą naruszenia art. 12 pkt 3 lit. a, czy też odnosząca się do naruszenia zasady praworządności wyrażonej w art. 15 ust. 1 pkt 1 ustawy. Mając powyższe na względzie, sąd – na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji wyroku.