V SA/Wa 389/17

Starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Anna Nasiłowska po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2017r. na posiedzeniu niejawnym wniosku adwokata o przyznanie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w sprawie ze skargi R. C. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] grudnia 2016 r. Nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek postanawia: przyznać ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adwokata G. C. koszty nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej z urzędu w kwocie 295,20 zł (słownie: dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym: tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (słownie: dwieście czterdzieści złotych) oraz tytułem 23% podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). W dniu 23 lutego 2017 r. R. C. złożył skargę na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia (...) grudnia 2016 r. nr (...) wydaną w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek. Postanowieniem z 12 maja 2017 r. starszy referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przyznał stronie skarżącej prawo pomocy w zakresie częściowym poprzez ustanowienie adwokata z urzędu. Okręgowa Rada Adwokacka w W. wyznaczyła pełnomocnikiem z urzędu dla R. C. adwokata G. C. Pismem z 8 sierpnia 2017 r. pełnomocnik wniósł o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, a pismem z 20 listopada 2017 r. złożył oświadczenie o cofnięciu skargi. W piśmie tym wniósł o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu, oświadczając jednocześnie, że koszty te nie zostały zapłacone w całości ani w części. Postanowieniem z 5 grudnia 2017 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie umorzył postępowanie sądowe. Rozpoznając wniosek należało zważyć, co następuje: Zgodnie art. 250 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.), dalej: "p.p.s.a.", wyznaczony adwokat otrzymuje wynagrodzenie odpowiednio według zasad określonych w przepisach o opłatach za czynności adwokatów, radców prawnych, doradców podatkowych albo rzeczników patentowych w zakresie ponoszenia kosztów nieopłaconej pomocy prawnej oraz zwrotu niezbędnych i udokumentowanych wydatków. Obecnie obowiązującym aktem prawnym regulującym powyższe zasady jest rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. w sprawie ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej przez adwokata z urzędu (Dz.U. z 2016 r., poz. 1714), dalej: "rozporządzenie". Zgodnie z § 22 tego rozporządzenia, do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie rozporządzenia stosuje się przepisy dotychczasowe do czasu zakończenia postępowania w danej instancji. Jednocześnie w myśl § 24, rozporządzenie wchodzi w życie z dniem 2 listopada 2016 r. W niniejszej sprawie postępowanie sądowe w pierwszej instancji wszczęte zostało w dniu 3 lutego 2017 r. (data złożenia skargi w organie administracji). A zatem do rozpoznania wniosku pełnomocnika strony skarżącej o zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej przyznanej z urzędu zastosowanie znajdują przepisy rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 października 2016 r. Zgodnie z § 21 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pierwszej instancji opłaty w sprawie innej niż taka, której przedmiotem zaskarżenia jest należność pieniężna wynoszą – 240 zł. Wobec tego adwokatowi należne jest wynagrodzenie z tytułu reprezentowania strony skarżącej przed Sądem I instancji w wysokości 240 zł. Obliczone w ten sposób wynagrodzenie pełnomocnika z urzędu należało podwyższyć o kwotę podatku od towarów i usług, o czym stanowi przepis § 4 ust. 3 rozporządzenia. Biorąc powyższe pod uwagę oraz wobec oświadczenia pełnomocnika ustanowionego z urzędu, że koszty pomocy nie zostały pokryte ani w całości ani w części – na podstawie art. 258 § 2 pkt 8 p.p.s.a., orzeczono jak w sentencji postanowienia.