V SA/Wa 3893/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Mirosława Pindelska po rozpoznaniu w dniu 24 lutego 2017 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w sprawie ze skargi P. S. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: odmówić przywrócenia terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Postanowieniem z dnia 30 listopada 2016 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę kasacyjną P.S. (dalej: "Skarżący") od wyroku z dnia 8 czerwca 2016 r. sygn. akt V SA/Wa 3893/15 oddalającego skargę. Sąd wskazał, iż zarządzeniem z dnia [...] października 2016 r. Skarżący został wezwany do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej w kwocie 1000 zł w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi. Korespondencja zawierająca ww. wezwanie oraz odpis zarządzenia z dnia [...] października 2016 r. została doręczona pełnomocnikowi Skarżącego w dniu [...] listopada 2016 r. Ponieważ w Rejestrze Opłat Sądowych nie zidentyfikowano wpłaty do niniejszej sprawy, Sąd odrzucił skargę kasacyjną. W pismach procesowych z dnia [...] grudnia 2016 r. Skarżący, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Pełnomocnik Skarżącego podniosła, że Strona nie została prawidłowo wezwana do wpłaty wpisu sądowego, gdyż przesyłka polecona o numerze [...] zawierała jedynie informację z dnia [...] października 2016 r. o wezwaniu do uiszczenia wpisu bez określenia kwoty. W kopercie nie było odpisu zarządzenia z dnia [...] października 2016 r. Ponieważ udzielone jej pełnomocnictwo obejmowało jedynie umocowanie do sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej adwokat potraktowała korespondencję sądową jako informację co do zapadłego zarządzenia o wpisie, a nie jako formalne wezwanie. Zdaniem pełnomocnika to bezpośrednio Skarżącemu Sąd winien doręczyć wezwanie do uiszczenia wpisu. Sam Skarżący oświadczył, że nie wiedział o wezwaniu i oczekiwał na termin rozprawy bowiem był przekonany, iż wszelkie kwestie formalne zostały załatwione. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Przepis art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r., Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718), dalej "p.p.s.a.", stanowi, że jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. W piśmie zawierającym taki wniosek należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu (art. 87 § 2 p.p.s.a.). Ponadto równocześnie z wnioskiem strona powinna dokonać czynności, której nie dokonała w terminie (art. 87 § 4 p.p.s.a.) Ponieważ wniosek o przywrócenie terminu złożono z zachowaniem wymogów formalnych określonych w art. 87 § 1 i § 4 p.p.s.a. Sąd przystąpił do jego merytorycznej oceny. W ocenie Sądu okoliczności podnoszone przez pełnomocnika Skarżącego we wniosku o przywrócenie terminu nie mogły stanowić podstawy do uwzględnienia wniosku. Pełnomocnik wbrew treści art. 87 § 2 p.p.s.a., nie uprawdopodobnił okoliczności wskazujących na brak jej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej Na wstępie należy zauważyć, że nieprawdziwe jest twierdzenie adwokat jakoby pełnomocnictwo udzielone jej przez Skarżącego obejmowało jedynie umocowanie do sporządzenia i podpisania skargi kasacyjnej. Świadczy o tym treść dokumentu pełnomocnictwa z dnia [...] sierpnia 2016 r. znajdującego się w aktach sądowych (k. 152), gdzie umieszczono wyraźny zapis o zakresie pełnomocnictwa ("sporządzenia, podpisania i wniesienia kasacji w sprawie ze skargi na Decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...].07.2015 roku nr [...] do Naczelnego Sądu Administracyjnego"). Wyjaśnienia wymaga, że pełnomocnik umocowany do "wniesienia skargi kasacyjnej" winien dopełnić wszystkich czynności niezbędnych do skutecznego wniesienia tego środka prawnego. Skarga kasacyjna jest bowiem "wniesiona" jeżeli nie zawiera braków formalnych lub fiskalnych uniemożliwiających nadanie jej dalszego biegu i merytoryczne rozpoznanie. Jeżeli zatem, jak to miało miejsce w sprawie niniejszej, złożono do Sądu skargę kasacyjną bez równoczesnego uiszczenia wpisu sądowego, to była ona obarczona brakiem fiskalnym wymagającym uzupełnienia. Wezwanie w tym zakresie Sąd mógł skierować jedynie do pełnomocnika Skarżącego, gdyż była ona umocowana do wniesienia skargi kasacyjnej, a zgodnie z art. 67 § 5 p.p.s.a. jeżeli strona ustanowiła pełnomocnika to doręczenia w ramach czynności objętych zakresem umocowania należy dokonać pełnomocnikowi. Błędem adwokat było więc potraktowanie pisma Sądu z dnia [...] października 2016 r. jako "informacji Sądu co do zapadłego rozstrzygnięcia w przedmiocie wpisu" i oczekiwanie, że odpis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu został przesłany również Skarżącemu. Sąd nie daje też wiary twierdzeniu pełnomocnika Skarżącego, że w kopercie znajdowało się jedynie pismo przewodnie Sądu bez odpisu zarządzenia z dnia [...] października 2016 r. W treści pisma przewodniego napisano bowiem, że "sekretariat (...) doręcza Pani – jako Pełnomocnikowi skarżącego – odpis zarządzenia Przewodniczącego Wydziału o wezwaniu do uiszczenia wpisu od skargi kasacyjnej". Przesyłanie odpisów wezwań, zarządzeń czy orzeczeń wraz z pismem przewodnim informującym "co" Sąd przesyła jest stałą praktyką sądową, zatem rozsądne jest sprawdzanie zawartości przesyłki przy odbiorze. Jeżeli więc w kopercie istotnie nie było odpisu zarządzenia z dnia [...] października 2016 r., to przy tak sformułowanym piśmie przewodnim odbierający przesyłkę powinien sporządzić odpowiednią adnotację na zpo i niezwłocznie skontaktować się z Sądem celem poinformowania o braku. Sporną przesyłkę odebrała osobiście pełnomocnik Skarżącego (zpo - k. 157 akt sądowych) jednak na zpo nie ma adnotacji o braku odpisu ww. zarządzenia. Adwokat nie podjęła także żadnej próby kontaktu z Sądem (nie telefonowała, nie przesłała wiadomości mailowej i nie napisała żadnego pisma procesowego). W takich okolicznościach nie istnieją więc żadne przesłanki pozwalające wierzyć słowom pełnomocnika Skarżącego. Rozpatrując wniosek o przywrócenie terminu trzeba mieć na względzie, iż o braku winy w uchybieniu terminu można mówić jedynie wtedy, gdy nawet przy dochowaniu należytej staranności, nie można było usunąć przeszkody do dokonania czynności. Inaczej mówiąc, gdy wykazane zostanie, że dopełnienie obowiązku stało się niemożliwe z powodu przeszkody nie do przezwyciężenia, czyli gdy strona nie mogła przeszkody usunąć, nawet przy użyciu największego w danych warunkach wysiłku. W literaturze dominuje pogląd, że przywrócenie terminu nie jest dopuszczalne, jeżeli strona dopuściła się choćby lekkiego niedbalstwa. Nieuwagi lub zaniedbania nie można kwalifikować jako braku winy, będącego przesłanką przywrócenia uchybionego terminu. Podkreślić także należy, że w sprawach, w których stronę reprezentuje profesjonalny pełnomocnik, kryterium braku winy w uchybieniu terminu należy oceniać z uwzględnieniem podwyższonego miernika staranności, jakiej można wymagać od profesjonalnych uczestników obrotu prawnego. W ocenie Sądu w okolicznościach rozpoznawanego wniosku pełnomocnikowi Skarżącego można przypisać co najmniej niedbalstwo. Błędna interpretacja zakresu swojego umocowania doprowadziła do niewłaściwego potraktowania wezwania Sądu do uiszczenia wpisu sądowego. Oświadczenie Skarżącego, że nie wiedział o wezwaniu i był przekonany, iż wszelkie kwestie formalne zostały załatwione, nie ma znaczenia dla rozpatrywanego wniosku. Podkreślenia wymaga, że osoba reprezentowana przez pełnomocnika działa w taki sposób jakby sama dokonywała czynności procesowych tyle, że z wykorzystaniem profesjonalnej pomocy. Bez znaczenia dla skuteczności podejmowanych czynności pozostają relacje między pełnomocnikiem a mocodawcą, przyjęty przez nich sposób komunikacji czy zakres przekazywania informacji (por. B. Dauter w "Zarys metodyki pracy sędziego sądu administracyjnego", wydanie 1 wyd. Wydawnictwo Prawnicze Lexis Nexis Sp. z o.o., Warszawa 2007 r., s. 179.). Do obopólnych obowiązków pełnomocnika i jego mocodawcy należało takie ułożenie wzajemnych relacji, aby Skarżący nie poniósł szkody w toku postępowania. Te relacje nie zostały, jak widać, w ten sposób ułożone. W świetle powyższego, przedstawione przez pełnomocnika skarżącego okoliczności nie pozwoliły na przyjęcie, że uprawdopodobniła ona brak swojej winy w uchybieniu terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi kasacyjnej. Były one skutkiem zaniedbania pełnomocnika, którego obowiązkiem jest uważne zapoznawanie się z każdym otrzymanym pismem sądowym. Biorąc pod uwagę powyższe Sąd, na podstawie art. 86 § 1 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.