V SA/Wa 390/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Krajewska (spr.), Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant: starszy specjalista - Małgorzata Broniarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 września 2011r. sprawy ze skargi L. K. na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z dnia [...] lipca 2010r. nr [...] w przedmiocie odmowy nadania statusu uchodźcy i odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności do udzielenia zgody na pobyt tolerowany 1. oddala skargę; 2. zasądza od Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz adw. J. W. tytułem kosztów nieopłaconej pomocy prawnej świadczonej z urzędu kwotę 295,20 zł (dwieście dziewięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy), w tym tytułem wynagrodzenia kwotę 240 zł (dwieście czterdzieści złotych) i tytułem 23 % podatku od towarów i usług kwotę 55,20 zł (pięćdziesiąt pięć złotych dwadzieścia groszy). Przedmiotem skargi z ... września 2010 r. wniesionej przez L. K. jest decyzja Rady do Spraw Uchodźców z ... lipca 2010 r. Nr ..., utrzymująca w mocy decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców (dalej: Szef Urzędu) z ... lutego 2010 r. nr ... o odmowie nadania statusu uchodźcy, odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydaleniu z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: Obywatelka F., deklarująca narodowość c., L. K. (zwana dalej: Skarżącą) wnioskiem z ... sierpnia 2009 r. wystąpiła do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców o nadanie statusu uchodźcy na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej, wskazując w jego uzasadnieniu: "Wyjechałam z powodu wojny. Chcę ratować swoje dzieci i siebie. Proszę o status uchodźcy, dlatego że w C. strasznie żyć. Ciągle giną (znikają) ludzie, mogą w nocy wejść do domu i zastrzelić człowieka, skończyli życie moich braci (kuzynów). Wysadzają domy, zabierają ludziom emerytury. Już od trzech miesięcy nie wiem gdzie jest ojciec moich dzieci. Proszę pomóżcie mi". W czasie wywiadu statusowego Skarżąca zeznała, iż przed wyjazdem do Polski do maja 2009 r. zamieszkiwała w G., pracowała zawodowo, nigdy wcześniej nie wyjeżdżała z kraju pochodzenia. Ostatnim miejscem jej zamieszkania w kraju pochodzenia była I. Skarżąca oświadczyła, iż nie miała żadnych problemów z uzyskaniem paszportu oraz przekroczeniem granicy r. Wyjechała z kraju pochodzenia wraz z dziećmi, w Polsce dołączył do niej mąż. Skarżąca oświadczyła, iż opuściła kraj pochodzenia, gdyż w rejonie gdzie zamieszkiwała było niebezpiecznie, zabito jej kuzyna oraz braci stryjecznych, a męża przetrzymywano w piwnicy przez 3 miesiące. O nią również zaczęto rozpytywać, więc postanowiła wyjechać i ratować siebie i dzieci. Szef Urzędu decyzją z dnia ... lutego 2010 r. nr ... postanowił odmówić L. K. nadania statusu uchodźcy w Rzeczypospolitej Polskiej, odmówić udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalić z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności uzasadniające udzielenie zgody na pobyt tolerowany. W wyniku przeprowadzonego w sprawie postępowania wyjaśniającego organ ustalił, iż Skarżąca wyjechała z F. w sierpniu 2009 r. w sposób legalny i bez żadnych problemów. Wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy zostały objęte również małoletnie dzieci: Z. K., Z. M. i Z. A.. W dniu ... grudnia 2009 r. z wnioskiem o nadanie statusu uchodźcy wystąpił mąż cudzoziemki Z. D. Cudzoziemka nie zadeklarowała przynależności do żadnej partii politycznej, ani innej organizacji, nie brała żadnego udziału w działaniach wojennych. Nie była również zatrzymana, aresztowana ani skazana wyrokiem sądowym. Wskazała wyłącznie, iż był poddawana przemocy psychicznej i fizycznej. Nie przedstawiła jednak żadnych dowodów rzeczowych w sprawie, jak również nie zażądała przesłuchania świadków. Przebywający na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej mąż Skarżącej w trakcie przesłuchania statusowego oświadczył, iż nie walczył na wojnie i nie pomagał bojownikom. Nigdy nie był aresztowany ani sądzony. Raz został zatrzymany i był przetrzymywany przez 3 miesiące w piwnicy. Nie doznał jednak żadnej fizycznej przemocy, natomiast psychicznie dręczyła go sytuacja związana z zabójstwem krewnych żony. Organ ustalił, iż nie miał on innych powodów wyjazdu z kraju pochodzenia. Mąż Skarżącej oświadczył, iż chciał aby żona i dzieci żyli w bezpiecznym kraju, z uwagi na rozłąkę postanowił do nich dołączyć. Odnosząc się do powyższego oraz mając na uwadze treść art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz.1472 j.t.). dalej: ustawy z 13 czerwca 2006 r., Szef Urzędu stwierdził, iż Skarżąca nie wykazała faktów czy okoliczności, które mogłyby uzasadniać jej obawę przed indywidualnym prześladowaniem. W przekonaniu organu Skarżąca jest osobą niewiarygodną ze względu na rozbieżności i sprzeczności pojawiające się w jej oświadczeniach złożonych we wniosku o nadanie statusu uchodźcy oraz zeznaniach odebranych podczas przesłuchania statusowego, jak również w porównaniu z oświadczeniami jej męża. Organ dodał, iż nie można uznać za wystarczającą do przyznania statusu uchodźcy samej deklaracji, że opisywane wydarzenia miały miejsce, szczególnie jeżeli relacje na ich temat są sprzeczne. Powody przyjazdu Skarżącej do Polski zadeklarowane podczas składania wniosku uchodźczego są odmienne od tych, które zostały wskazane podczas przesłuchania statusowego. We wniosku Cudzoziemka podała, iż wyjechała ze względu na ciężkie warunki życia panujące w kraju pochodzenia oraz obawę o to, że zabiorą jej dzieci. Głównym powodem wyjazdu zadeklarowanym podczas przesłuchania było rzekome zabójstwo jej bratanka oraz związane z tym rzekome zniknięcia jej męża. Wnioskodawczyni oświadczyła, iż w marcu 2009 r. nieznani jej ludzie zamordowali Z., który był jej wychowankiem. Mąż Skarżącej oświadczył, iż jej bratanek został zamordowany około 3 lata temu. Skarżąca przekazała co prawda organowi dokument – kopie pisma z prokuratury dotyczącą wydania ciała ojcu Z. K., jednakże nie wynika z niego kto i kiedy dokonał zabójstwa ww. osoby. Ponadto Skarżąca oświadczyła we wniosku, iż nie wie gdzie od 3 miesięcy przebywa ojciec jej dzieci, natomiast jej mąż wskazał, iż po odprawieniu żony do Polski wyjechał do brata do N. Organ wskazał ponadto, iż zdarzenia, na które powołuje się Skarżąca, nawet jeżeli faktycznie miały miejsce w rzeczywistości, to nie wypełniły znamion prześladowania tj. nie stanowiły ze względu na swoją istotę lub powtarzalność, poważnego naruszenia praw człowieka, a ich kumulacja nie może być uznana za oddziaływanie równie dotkliwe jak prześladowanie. Tym bardziej, iż jak wynika z oświadczeń męża Skarżącej wydarzenia te miały miejsce w 2006 r., więc nie mogą stanowić bezpośredniej przyczyny opuszczenia przez Skarżącą kraju pochodzenia i ubiegania się w Polsce o nadanie statusu uchodźcy. Skarżąca nie uprawdopodobniła również, iż jej dzieciom mogłoby coś grozić w kraju pochodzenia. Zdaniem organu całokształt przedstawionego materiału dowodowego nie daje podstaw do uznania, iż Skarżąca mogłaby, w sposób zasadny, obawiać się prześladowania ze względu na rasę, religię, narodowość, przynależność do określonej grupy społecznej lub z powodu przekonań politycznych w przypadku powrotu do kraju pochodzenia. Analiza zeznań cudzoziemki wyraźnie wskazuje, iż nie jest ona uchodźcą potrzebującym ochrony drugiego kraju. Skarżąca opuściła kraj pochodzenia z powodu trudnej sytuacji materialnej, jest więc migrantem, czyli osobą, która z przyczyn innych niż zawarte w konwencji z 1951 r. opuszcza dobrowolnie swój kraj w celu osiedlenia się w innym miejscu. Ustosunkowując się do oświadczeń złożonych przez Skarżącą, Szef Urzędu stwierdził również, że w przedmiotowej sprawie nie zachodzi okoliczność uzasadniająca udzielenie jej ochrony uzupełniającej, o której mowa w art. 15 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. bowiem brak jest podstaw aby sądzić, że istnieje rzeczywiste ryzyko doznania przez Skarżącą poważnej krzywdy przez orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji. Również ustalenia poczynione w przedmiocie obawy Skarżącej przed prześladowaniem w kraju pochodzenia nie potwierdzają aby Skarżąca po powrocie do R. została zatrzymana i w konsekwencji poddana torturom, nieludzkiemu czy poniżającemu traktowaniu albo karaniu. Odnosząc się natomiast do przesłanki poważnego i zindywidualizowanego zagrożenia dla życia lub zdrowia wynikającego z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego, organ stanął na stanowisku, iż w chwili obecnej nie można mówić o powszechnym zagrożeniu dla życia i zdrowia ludności cywilnej w R. Jeśli natomiast Skarżąca sądzi, iż zamieszkanie w I. może stwarzać dla niej zagrożenie, ma możliwość zamieszkania w innej części F., które to prawo nie zostało jej ograniczone. Ponadto z raportu Ośrodka Studiów Wschodnich wynika, iż osoby pochodzące z K. mają prawo swobodnego podróżowania i osiedlania się na całym terytorium F., prowadzenia działalności gospodarczej oraz kultywowania własnych tradycji. Cieszą się też swobodą wyznania. Zdaniem Szefa Urzędu brak było również podstaw do udzielenia Skarżącej zgody na pobyt tolerowany. Dla uznania istnienia przesłanek określonych w art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. niezbędne są poważne podstawy do stwierdzenia, że osoba, o którą chodzi znajdzie się w sytuacji rzeczywistego ryzyka wystąpienia wymienionych w cytowanym artykule zagrożeń w kraju, do którego ma być wydana lub ma wrócić. Cudzoziemka nie wskazała istnienia takich realnych przesłanek. Ponadto z analizy jej sprawy nie wynika też, aby powrót do R. miał przyczynić się do naruszenia prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji Rzymskiej o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności. Cudzoziemka przyjechała do Polski wraz z dziećmi i wraz z nimi może powrócić do kraju pochodzenia. Mężowi cudzoziemki również odmówiono nadania statusu uchodźcy, udzielenia ochrony uzupełniającej i wydano decyzję o wydaleniu wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Ponadto organ wyjaśnił, iż wydalenie Skarżącej wraz z niepełnoletnimi dziećmi nie narusza również praw określonych w Konwencji o prawach dziecka. Rada do Spraw Uchodźców, po rozpatrzeniu odwołania Skarżącej, decyzją z ... lipca 2010 r. nr ... utrzymała w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji Rada wskazała, iż w pełni podziela argumentację organu I instancji oraz ocenę okoliczności sprawy. W zaistniałym stanie faktycznym nie znaleziono podstaw do objęcia Cudzoziemki oraz jej małoletnich dzieci ochroną na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. Organ II instancji zwrócił przede wszystkim uwagę, iż ustalenie statusu uchodźcy wymaga oceny oświadczeń Wnioskodawcy, a nie oceny sytuacji panującej w kraju pochodzenia. Ocena sytuacji w kraju pochodzenia winna być uwzględniona pod kątem oceny wiarygodności składanych zeznań. Cudzoziemka nie wskazała żadnych nowych okoliczności, które mogłyby być podstawą do nadania statusu uchodźcy lub ochrony uzupełniającej, nie zaistniały również przesłanki do udzielenia jej zgody na pobyt tolerowany. Organ rozpatrzył pełny materiał dowodowy, w tym przede wszystkim zeznania Skarżącej i dokonał ich konfrontacji z zeznaniami jej męża – D. Z. Rada do Spraw Uchodźców doszła do przekonania, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła prześladowań, na które się dosyć ogólnikowo i nieprecyzyjnie powołuje oraz nie przytoczyła żadnych okoliczności, które były bezpośrednią przyczyną opuszczenia kraju pochodzenia. Opisane przez Skarżącą okoliczności wyjazdu z R., świadczą o tym, że nie była ona przedmiotem zainteresowania władz F. Organ II instancji stwierdził również, że ani Wnioskodawczyni ani nikt z najbliższych członków jej rodziny nie był prześladowany z przyczyn określonych w Konwencji Genewskiej. W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Rady do Spraw Uchodźców z ... lipca 2010 r. L. K. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej odmowy udzielenia ochrony uzupełniającej oraz wydalenia z terytorium RP wobec stwierdzenia, że nie zachodzą okoliczności do udzielenia zgody na pobyt tolerowany. Zaskarżonej decyzji zarzuciła: - naruszenie prawa materialnego tj. art. 15, art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium RP, - istotne naruszenie przepisów postępowania, mające wpływ na wynik sprawy tj. art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego. W odpowiedzi na skargę Rada do Spraw Uchodźców wniosła o jej oddalenie podtrzymując stanowisko i argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. W piśmie procesowym z dnia ... września 2011 r., będącym uzupełnieniem skargi, pełnomocnik Skarżącej podniósł, iż organ pobieżnie zbadał sprawę i nie podjął wszelkich możliwych czynności, aby z należytą starannością rozpatrzyć wniosek Skarżącej. Skarżąca wyczerpująco wskazała przyczyny, dla których obawia się powrotu do kraju pochodzenia. Odmowa nadania statusu uchodźcy nie znajduje odzwierciedlenia w stanie faktycznym sprawy. W trakcie rozprawy przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie w dniu 29 września 2011 r. pełnomocnik Skarżącej rozszerzył skargę na całą decyzję Rady do Spraw Uchodźców. Skarżąca oświadczyła natomiast, iż nie miała wątpliwości, gdy podejmowali decyzję o wyjeździe z C., że chce jechać do Polski – kraju przyjaznego C., który też w przeszłości miał podobną sytuację. Wyjaśniła, iż dokument z datą ... lipca 2009 r. został jej przesłany faksem przez brata, ojca zabitego bratanka. Na jej prośbę, po przegranej sprawie w pierwszej instancji, brat poszedł do kostnicy i otrzymał ten dokument. Mąż jest z nią teraz w Polsce. Brat, ojciec zabitego chłopca mieszka obecnie w O., wyjechał z miejsca dotychczasowego zamieszkania. Ponadto Skarżąca wskazała, iż nie miała żadnego kontaktu z osobami, które zabijają, porywają. Boi się, że mogą zabić, czy zabrać dzieci. Mąż też nie miał kontaktu z tymi osobami, dopóki go nie zabrali. Miała tylko wrażenie, że gdy jechała pociągiem do G., to interesowały się nią Służby Specjalne. Kobieta siedząca obok miała pretensje, że tylko ją kontrolują, a innymi pasażerami się nie interesują – mówiła to o Skarżącej i jej dzieciach. Skarżąca wyjaśniła dalej, iż przed wyjazdem do Polski pracowała, zajęli mieszkanie poprzednio zniszczone, wyremontowali, mąż też pracował, a dzieci chodziły do szkoły. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, zważył co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej ustawy p.p.s.a., koncentrują się na kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżona decyzja odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jej wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi uchylenie rozstrzygnięcia. Badając sprawę zgodnie z powyższymi kryteriami Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż zaskarżona decyzja jest prawidłowa i w konsekwencji skarga nie jest zasadna. W myśl art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej (Dz.U. z 2009 r. Nr 189, poz.1472 j.t.) - dalej: ustawy z 13 czerwca 2006 r. , cudzoziemcowi nadaje się status uchodźcy, jeżeli na skutek uzasadnionej obawy przed prześladowaniem w kraju pochodzenia z powodu rasy, religii, narodowości, przekonań politycznych lub przynależności do określonej grupy społecznej nie może lub nie chce korzystać z ochrony tego kraju. Należy przy tym podkreślić, że w świetle powołanego wyżej przepisu nadanie statusu uchodźcy warunkowane jest wykazaniem przez cudzoziemca, że żywi on "uzasadnioną obawę" przed prześladowaniem z określonych w ustawie powodów. W konsekwencji oznacza to, że osoba ubiegająca się o status uchodźcy winna w sposób nie budzący wątpliwości zasadność tej obawy wykazać. W tym względzie nie wystarcza jedynie subiektywne przekonanie, lecz obawa musi być w pewien sposób zobiektywizowana poprzez odniesienie jej do realiów występujących w kraju pochodzenia osoby ubiegającej się o nadanie jej statusu uchodźcy. Dopiero na tym tle można dokonać właściwej oceny, czy dana osoba ubiegająca się o status uchodźcy rzeczywiście może obawiać się prześladowań ze strony własnego państwa. Analizując pod tym kątem całokształt zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, Sąd uznał, że orzekające w sprawie organy administracji obu instancji dokonały tej oceny w sposób właściwy – m. in. konfrontując twierdzenia wnioskującej oraz jej męża i podawane przez nich fakty z ogólnie dostępnymi informacjami na temat obecnej sytuacji osób narodowości c. w F. Organy orzekające mogły w ramach art. 80 k.p.a. zasadnie ocenić, że opuszczenie F. przez Skarżącą nie było spowodowane przyczynami określonymi w art. 13 ust. 1 ustawy z 13 czerwca 2003 r. i że Skarżąca wraz z dziećmi nie spełnia kryteriów do nadania statusu uchodźcy. Skarżąca nie wykazała w swoich zeznaniach i oświadczeniach, aby była prześladowana z powodów określonych w ustawie lub aby mogła się obawiać takich prześladowań i aby z powodu żywionych obaw przed takimi właśnie prześladowaniami zmuszona była opuścić kraj pochodzenia. Nie należała ona do żadnej partii, bądź organizacji, w której działalność jej osoby mogłaby być postrzegana za opozycyjną wobec władz kraju pochodzenia, nie brała w żadnej formie czynnego udziału w działaniach zbrojnych. Zarówno w złożonym wniosku o nadanie statusu uchodźcy, jak i podczas prowadzonego wywiadu Skarżąca nie przytoczyła okoliczności, które mogłyby świadczyć o jej prześladowaniu, lub uzasadniałyby obawę przed prześladowaniem z powodu przynależności do określonej grupy społecznej lub przekonań politycznych. Przesłuchiwana była w języku r., a protokół jako zgodny z tym co powiedziała – podpisała. W ocenie składu orzekającego, w świetle wyjaśnień składanych przez Skarżącą, organy obu instancji zasadnie przyjęły, iż władze państwowe nie podejmowały wobec niej działań krzywdzących na tle jej rasy, religii, narodowości, przynależności do określonej grupy społecznej, poglądów politycznych. Powyższe potwierdza również fakt wydania Skarżącej i jej dzieciom przez władze F. paszportu zagranicznego i nie utrudnianie im legalnego wyjazdu za granicę. Ponadto Skarżąca w trakcie rozprawy przed Sądem potwierdziła, że w rzeczywistości powody ekonomiczne i opinia o Polsce, jako kraju przyjaznym C., skłoniła ją do opuszczenia kraju pochodzenia. Nie naruszając zasady swobodnej oceny dowodów organ podważył wiarygodność dokumentów dotyczących okoliczności związanych z wydaniem rodzinie ciała siostrzeńca. Na tle sprzeczności między małżonkami co do daty jego śmierci (3 lata) oraz uwzględniając wskazywane przez Stronę okoliczności uzyskania dokumentu z kostnicy (po przegranej sprawie od pracownika kostnicy) organ uprawniony był do zakwestionowania tego dokumentu. Zdaniem Sądu, za prawidłowe uznać należy również orzeczenie o odmowie udzielenia ochrony uzupełniającej. Zgodnie z art. 15 ustawy o udzielaniu cudzoziemcom ochrony na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej cudzoziemcowi, który nie spełnia warunków do nadania statusu uchodźcy, udziela się ochrony uzupełniającej, w przypadku gdy powrót do kraju pochodzenia może narazić go na rzeczywiste ryzyko doznania poważnej krzywdy przez: 1) orzeczenie kary śmierci lub wykonanie egzekucji, 2) tortury, nieludzkie lub poniżające traktowanie albo karanie, 3) poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia wynikające z powszechnego stosowania przemocy wobec ludności cywilnej w sytuacji międzynarodowego lub wewnętrznego konfliktu zbrojnego - i ze względu na to ryzyko nie może lub nie chce korzystać z ochrony kraju pochodzenia. Organy prawidłowo uznały, iż w stosunku do Skarżącej i jej dzieci nie ma zastosowania żadna z powyższych przesłanek. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy wskazuje na to, że w przypadku powrotu do kraju pochodzenia Skarżąca nie byłaby narażona na prześladowanie ani innego rodzaju represje. W szczególności powołując się na opracowania Ośrodka Studiów Wschodnich organy poprawnie ustaliły, iż nie ma przesłanek do twierdzenia, że Republika I. (ostatnie miejsce zamieszkania skarżącej przed wyjazdem z kraju pochodzenia) jest terenem powszechnego wewnętrznego konfliktu zbrojnego i pomimo, iż sytuacja tam nie może być uznana za stabilną nie można uznać że Skarżącej po powrocie do kraju pochodzenia grozi poważne i zindywidualizowane zagrożenie dla życia lub zdrowia. Trafnie w tym zakresie również stwierdzono, że jeżeli Skarżąca uzna, że warunki w Republice I. jej nie odpowiadają może podjąć próbę osiedlenia się w innej części F. Ponadto organ trafnie ocenił, iż Skarżącą należy uznać za migranta, który w celu poprawy warunków życia i w poszukiwaniu lepszych perspektyw i przyszłości dla siebie i dzieci opuścił kraj pochodzenia przedstawiając jako powód zaledwie domniemanie obawy o swoje i dzieci bezpieczeństwo. Odnosząc się następnie do przesłanek udzielenia zgody na pobyt tolerowany organy orzekające zasadnie stwierdziły, iż w przypadku Skarżącej nie zachodzą okoliczności uzasadniające konieczność wyrażenia zgody na pobyt tolerowany. Zgodnie bowiem z art. 97 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. cudzoziemcowi udziela się zgody na pobyt tolerowany na terytorium Polski, jeżeli jego wydalenie mogłoby nastąpić jedynie do kraju, w którym zagrożone byłoby jego prawo do życia, wolności i bezpieczeństwa osobistego, w którym mógłby zostać poddany torturom albo nieludzkiemu lub poniżającemu traktowaniu albo karaniu lub być zmuszony do pracy lub pozbawiony prawa do rzetelnego procesu sądowego albo być ukarany bez podstawy prawnej w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności, sporządzonej w Rzymie dnia 4 listopada 1950 r. (Dz. U. z 1993 r. Nr 61, poz. 284 i 285 z późn. zm.). Mając zatem na względzie ustalenia dokonane w trakcie prowadzonego postępowania statusowego organ prawidłowo przyjął, iż Skarżąca nie uprawdopodobniła, że byłaby w konsekwencji wydalenia narażona na ww. naruszenia praw człowieka. Wydalenie Cudzoziemki z terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie naruszy również jej prawa do życia rodzinnego w rozumieniu Konwencji o ochronie praw człowieka i podstawowych wolności (art. 97 ust. 1 pkt 1a ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r.) ani też Konwencji o ochronie praw dziecka. Cudzoziemka przyjechała do Polski wraz z dziećmi i nie ma żadnych przeszkód formalnych, aby nie mogła powrócić z nimi do kraju pochodzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny nie podzielił zarzutów dotyczących naruszenia art. 7, art. 77, art. 80 i art. 107 §3 Kodeksu postępowania administracyjnego, uznając, że sprawa została rozpatrzona z dużą wnikliwością, materiał został zebrany i przeanalizowany bardzo starannie i konfrontowany był z rzetelną i pogłębioną wiedzą o sytuacji osób pochodzących z C. Skarżąca została w trakcie prowadzonego postępowania przesłuchana w języku r. W trakcie przesłuchania dokonano ustaleń niezbędnych w postępowaniu o nadanie statusu uchodźcy. Przedstawione w trakcie wywiadu okoliczności, istotne z punktu widzenia prawidłowości wydawanego rozstrzygnięcia, zostały skonfrontowane następnie z całością zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. W ocenie Sądu, decyzje w niniejszej sprawie, wbrew zarzutom skargi, wydane zostały na podstawie prawidłowo zebranego materiału dowodowego, który uzasadnia oceny i rozstrzygnięcia orzekających w sprawie organów i nietrafne są zarzuty skargi naruszenia powinności wyczerpującego zebrania dowodów i dokładnego ustalenia stanu faktycznego oraz zasady prawdy obiektywnej. Postępowanie administracyjne było dwuinstancyjne, a organy starannie i pełnie uzasadniły wydawane przez siebie decyzje. Z tych względów i na podstawie art. 151 ustawy p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku.