V SA/Wa 390/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Andrzej Kania (spr.), Protokolant specjalista - Agnieszka Małyszko, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 lutego 2017 r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na rozstrzygnięcie Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] listopada 2015 r. nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania pomocy finansowej ze środków unijnych 1. Uchyla zaskarżone rozstrzygnięcie; 2. Zasądza od Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa na rzecz C. Sp. z o.o. z siedzibą w W. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. W dniu [...] kwietnia 2013 r. do Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w [...] (dalej: "ARiMR", "Agencja" lub "Organ") wpłynął wniosek [...]. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w [...] (dalej: "Skarżąca", ‘’Strona’’) o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013. Po rozpatrzeniu wniosku, ARiMR odmówiła przyznania pomocy, o czym Skarżąca została poinformowana pismem [...] z [...] października 2013 r. Powodem odmowy było niespełnienie przez Stronę warunków określonych w § 18 ust. 4 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz. U. Nr 139, poz. 883, ze zm., dalej jako: "rozporządzenie z 17 lipca 2008 r.", ‘’rozporządzenie wykonawcze’’). Skarżąca wezwała Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Prezes ARiMR) do usunięcia naruszenia prawa, który pismem z [...] grudnia 2013 r. [...] przywrócił wniosek do rozpatrywania. Po ponownym rozpatrzeniu wniosku, ARiMR odmówiła przyznania pomocy, o czym Skarżąca została poinformowana pismem [...] z [...] maja 2014 r. Powodem odmowy było niespełnienie przez Stronę warunków określonych w § 18 ust. 5 rozporządzenia z 17 lipca 2008 r. Skarżąca wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, który pismem z [...] października 2014 r. [...] przywrócił wniosek do ponownego rozpatrywania. Po trzecim rozpatrzeniu wniosku, ARiMR odmówiła przyznania pomocy, o czym Skarżąca została poinformowana pismem [...] z [...] marca 2015 r. Powodem odmowy było niespełnienie przez Stronę warunków określonych w § 10 ust. 2 pkt 1 rozporządzenia z 17 lipca 2008 r. w powiązaniu z art. 1 lit. h rozporządzenia Komisji (WE) nr 1998/2006 z dnia 15 grudnia 2006 r. w sprawie stosowania art. 87 i 88 Traktatu do pomocy de minimis. Skarżąca wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, który pismem z [...] maja 2015 r. [...] przywrócił wniosek do ponownego rozpatrywania. Rozpatrując wniosek po raz czwarty, ARiMR odmówiła przyznania pomocy, o czym Skarżąca została poinformowana pismem [...] z [...] czerwca 2015 r. Powodem odmowy było niespełnienie przez Stronę warunków określonych w § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 17 lipca 2008 r. Skarżąca wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, który pismem z [...] lipca 2015 r. [...] przywrócił wniosek do ponownego rozpatrywania. Rozpatrując wniosek po raz piąty, ARiMR odmówiła przyznania pomocy, o czym Skarżąca została poinformowana pismem [...] z [...] września 2015 r. Powodem odmowy było niespełnienie przez Stronę warunków określonych w § 10 ust. 1 pkt 1 w powiązaniu z § 17 ust. 2 pkt 22 rozporządzenia z 17 lipca 2008 r. Skarżąca wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa, który pismem z [...] października 2015 r. [...] przywrócił wniosek do ponownego rozpatrywania. Rozpatrując wniosek po raz szósty, ARiMR odmówiła przyznania pomocy, o czym Skarżąca została poinformowana pismem [...] z [...] listopada 2015 r. Powodem odmowy było niespełnienie przez Stronę warunków określonych w § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia z 17 lipca 2008 r. W uzasadnienia rozstrzygnięcia ARiMR wskazała, że Stronę zgodnie z § 18 ust. 3 i 4 rozporządzenia z 17 lipca 2008 r. dwukrotnie prawidłowo wzywano do usunięcia nieprawidłowości lub braków czego potwierdzeniem jest pismo [...] z dnia [...] maja 2015 r. oraz pismo [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r. Wnioskodawca winien m.in. dostarczyć kopie co najmniej 3 zapytań dotyczących nabycia rzeczy lub usług skierowanych do różnych dostawców lub wykonawców (zapytań ofertowych) oraz kopie 3 ofert stanowiących odpowiedź na te zapytania wraz z uzasadnieniem wyboru oferty, zgodnie z § 17 ust. 2 pkt 22 rozporządzenia wykonawczego. ARiMR wyjaśniła, że w kontekście oceny ekonomiczno-technicznej wniosku o przyznanie pomocy zastosowanie ma § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, tj. pomoc jest przyznawana na operację spełniającą wymagania określone w Programie, w szczególności uzasadnioną ekonomicznie, w tym pod względem jej kosztów, oraz zapewniającą osiągnięcie i zachowanie celu działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw". Zgodnie z powyższym dokonywana ocena ekonomiczno-techniczna wniosku jest tożsama z oceną racjonalności wydatkowania kosztów. Ocenie podlega m.in. merytoryczna zawartość zapytań ofertowych i ofert włącznie z ustaleniem rynkowości cen planowanych do zakupu urządzeń/maszyn/środków transportu. ARiMR przypomniała, iż Strona nie uzupełniła zapytań ofertowych o parametry wymieniane w przytoczonych pismach [...] tj. nadal nie wskazano: szerokości wozu, brak rodzaju drewna, z którego będą wykonane karavany/wozy konne, brak wielkości kół, brak rodzaju i wielkości blatu, brak parametrów lodówki, umywalki, rodzaju zabudowy ścian Następnie organ wskazał, że ceną rynkową jest: "Cena, która ustalana jest na giełdzie, na rynku pozagiełdowym lub rynku transakcji prywatnych" (źródło: http://www.7fiananse.pl/slownik/C/cena-rynkowa/ lub "Ceną rynkową nazwiemy cenę, która kształtuje się w wyniku oddziaływania pozostałych elementów rynku, a więc podaży i popytu (źródło: Jerzy Dietl, Marketing., Państwowe Wydawnictwo Ekonomiczne, Warszawa 1985, ISBN: 83-208-0478-7). Zatem dokonując badania rynkowości cen weryfikowanego wniosku o przyznanie pomocy przyjęto, że cena rynkowa oscyluje wokół najczęściej występującej wartości danego towaru (wozów konnych zgodnie z parametrami podanymi w zapytaniach ofertowych) dla transakcji pozagiełdowych lub prywatnych. Wybrana przez stronę oferta firmy [...] Sp. z o.o. opiewa na zakup czterech wozów konnych za kwotę 336.000 zł netto. Cena jednego wozu jest równa kwocie 84.000 zł netto. Organ podkreślił, że weryfikacja rynkowości cen okazała się znacznie utrudniona poprzez nieprecyzyjne podanie parametrów technicznych zakupowanego sprzętu. Potencjalni oferenci określali ceny w przedziałach od...do, bowiem nieprecyzyjne sformułowanie zapytań ofertowych pozostawia duży margines dowolności dla np. materiału użytego do produkcji wozów lub ich wyposażenia. Niemniej jednak dokonano dogłębnej analizy rynku określając cenę planowanych do zakupu wozów konnych. Nie ograniczono się jedynie do sprawdzenia aktualnych aukcji internetowych ale dodatkowo przeprowadzono rozmowy z bezpośrednimi producentami tego typu wozów. Ceny rynkowe na wozy konne w zależności od rodzaju materiału, z którego są wykonane oraz wyposażenia kształtują się w przedziale do 3.212 zł do 18.000 zł. W przypadku montażu wyposażenia dodatkowego najdroższa ustalona cena rynkowa karawanu/wozu konnego nie przekroczy kwoty 25.000 zł. Przeprowadzona analiza wskazuje na rażące zawyżenie ceny w wybranej przez Wnioskodawcę ofercie. Agencja stwierdziła, że nie bez znaczenia pozostaje także fakt akceptacji przez [...] Sp. z o.o. tak rażąco zawyżonych ofert cenowych na planowane do zakupu wozy konne, bowiem udziałowcy oraz członkowie zarządu [...] Sp. z o. o. Panowie [...] i [...] jednocześnie są udziałowcami i zasiadają w zarządzie [...] Sp. z o. o., która zajmuje się m.in. produkcją wyrobów z drewna ergo ceny rynkowe oraz możliwe marże na tego typu produkty powinny im być znane. Zdaniem Organu, zgodnie z art. 21 ust 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, to Wnioskodawca winien przeprowadzić dowód na okoliczność prawidłowości złożonych zapytań ofertowych oraz rynkowości cen zawartych w przedłożonych ofertach. Przypomniał, iż Wnioskodawcę dwukrotnie wezwano do ponownego dostarczenia zapytań ofertowych oraz odpowiadających im ofert, czego nie uczynił. Wezwania te miały na celu umożliwienie wnioskodawcy doprecyzowanie zapytań ofertowych w sposób, który nie będzie budził żadnych wątpliwości co do prawidłowości i rynkowości złożonych ofert i cen w nich zawartych. Podsumowując swe rozważania ARiMR stwierdziła, że podczas wieloetapowej weryfikacji wniosku o przyznanie pomocy na podstawie dokumentacji dostarczonej przez Wnioskodawcę nie jest możliwe stwierdzenie, że planowana operacja jest uzasadniona ekonomicznie, bowiem wysokości kosztów kwalifikowanych została zawyżona w sposób rażący. Końcowo ARiMR zwróciła uwagę na fakt, iż nawet w przypadku pozytywnego rozpatrzenia wniosku o przyznanie pomocy - na mocy §1.2) rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 12 czerwca 2015 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 (Dz.U.2015.832) umowa o przyznanie pomocy z Wnioskodawcą nie może zostać zawarta. Pismem z dnia [...] grudnia 2015 r. Skarżąca wezwała Prezesa ARiMR do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi na powyższe wezwanie, pismem z [...] grudnia 2015 r. [...] Prezes ARiMR stwierdził, że nie doszło do naruszenia prawa przez ARiMR. W skardze wniesionej na rozstrzygnięcie ARiMR zawarte w piśmie z [...] listopada 2015 r. o odmowie przyznania pomocy Strona zarzuciła rozstrzygnięciu: 1. naruszenie art. 21 ust. 2 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 173, z pózri: zm.) poprzez przeprowadzenie przez organ postępowania w sprawie oceny wniosku skarżącej z naruszeniem zasady praworządności, wyrażające się niedostatecznym uzasadnieniem przez organ przyczyn odmowy udzielenia pomocy skarżącej oraz niewyczerpującym rozpatrzeniem materiału dowodowego przez organ w toku prowadzonego postępowania; 2. naruszenie § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania oraz wypłaty pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz.U. z 2015 r., poz. 1885) poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu i ustalenie przez organ, że udzielenie pomocy skarżącej nie spełnia wymogów określonych w tym przepisie; 3. art. 22 ust. 3 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 - 2013 (Dz.U. z 2013 r., poz. 173, z późn. zm.) poprzez niewłaściwe zastosowanie tego przepisu polegające na nieuzasadnionej odmowie udzielenia przez organ pomocy skarżącej. Mając na względzie powyższe zarzuty Skarżąca na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. wniosła o uchylenie zaskarżonego rozstrzygnięcia oraz stwierdzenie, że postępowanie organu w przedmiocie oceny wniosku skarżącej zostało przeprowadzone z naruszeniem prawa. Jednocześnie wniosła o zasądzenie od organu zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa radcowskiego, według norm przepisanych. W motywach skargi Strona zawarła szczegółowe uzasadnienie do podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę ARiMR wniosła o oddalenie skargi i podtrzymała stanowisko zaprezentowane w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne orzekają także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę i stosują środki określone w tych ustawach. Taką ustawą szczególną jest ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich. Zgodnie z art. 22 ust. 3 tej ustawy w przypadku, gdy nie są spełnione warunki przyznania pomocy, podmiot wdrażający informuje wnioskodawcę, w formie pisemnej, o odmowie jej przyznania z podaniem przyczyn odmowy. Natomiast ust. 4 art. 22 przewiduje, że w przypadku, o którym mowa w ust. 3, wnioskodawcy przysługuje prawo wniesienia do sądu administracyjnego skargi na zasadach i w trybie określonych dla aktów lub czynności, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Sąd rozpoznając skargę korzysta ze wszystkich dowodów zebranych w toku postępowania administracyjnego, gdyż rozpoznaje sprawę na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.). Dokonując oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia zawartego w piśmie ARiMR z dnia [...] listopada 2015 r. Sąd stwierdza, że skarga jest zasadna. W rozpoznawanej sprawie Skarżąca ubiegała się o przyznanie pomocy w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego PROW na lata 2007-2013. Stan prawny w zakresie przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw" objętego Program Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007 – 2013 został unormowany rozporządzeniem Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 17 lipca 2008 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw " objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013, wydanym w oparciu o art. 29 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 7 marca 2007 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (aktualnie t.j. Dz. U. z 2016 r., poz. 1387 ze zm.; dalej: ustawa o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich). Zgodnie z treścią § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego pomoc jest przyznawana na operację: spełniającą wymagania określone w Programie, w szczególności uzasadnioną ekonomicznie, w tym pod względem jej kosztów oraz zapewniającą osiągnięcie i zachowanie celu działania "Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw"; Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich do postępowań w sprawach przyznania pomocy na podstawie umowy prowadzonych przez podmioty wdrażające nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących właściwości miejscowej organów, wyłączenia pracowników organu, doręczeń i wezwań, udostępniania akt, a także skarg i wniosków, o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej. Przepisy art. 21 ust. 2 i 3 stosuje się odpowiednio. Oznacza to, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej przyznania pomocy organ, przed którym toczy się postępowanie: 1)stoi na straży praworządności; 2) jest obowiązany w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy; 3) udziela stronom, na ich żądanie, niezbędnych pouczeń co do okoliczności faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania; 4) zapewnia stronom, na ich żądanie, czynny udział w każdym stadium postępowania; przepisu art. 81 Kodeksu postępowania administracyjnego nie stosuje się. Strony oraz inne osoby uczestniczące w postępowaniu, o którym mowa w ust. 2, są obowiązane przedstawiać dowody oraz dawać wyjaśnienia co do okoliczności sprawy zgodnie z prawdą i bez zatajania czegokolwiek; ciężar udowodnienia faktu spoczywa na osobie, która z tego faktu wywodzi skutki prawne. Materialnoprawną podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia, wydanego w trybie art. 22 ust. 3 ustawy o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich, stanowił przytoczony powyżej § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia. Wniosek Skarżącej złożony w dniu [...] kwietnia 2013 r. był pięciokrotnie oceniany negatywnie przez ARiMR i pięciokrotnie przywracany do ponownej oceny przez Prezesa ARiMR z uwagi na pozytywne rozpatrzenie wezwań Skarżącej do usunięcia naruszenia prawa. Wadliwy, wielokrotny sposób oceniania wniosku Skarżącej przez ARiMR spowodował, że od daty złożenia wniosku do jego ostatecznej oceny zawartej w zaskarżonym rozstrzygnięciu ARiMR z [...] listopada 2015 r. upłynęło ponad 2 lata i 7 miesięcy. Doprowadziło to również do sytuacji w której umowa ze Skarżącą nie mogłaby zostać podpisana z uwagi na upływ terminu określonego w § 10 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia wykonawczego – nie później niż do dnia [...] września 2015 r. – jako terminu ostatecznego do zakończenia realizacji operacji i złożenia wniosku o płatność. Podkreślić należy dodatkowo, że podstawa prawna wskazana w zaskarżonym rozstrzygnięciu z [...] listopada 2015 r., tj. § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego była także wskazana na etapie czwartej oceny wniosku Skarżącej, wyrażonej w rozstrzygnięciu z [...] czerwca 2015 r. Wówczas Prezes ARiMR oceniając wezwanie do usunięcia naruszenia prawa wniesione od powyższej oceny, pismem z [...] lipca 2015 r., przywrócił wniosek do ponownej weryfikacji. Zdaniem Prezesa ARiMR rozstrzygnięcie z [...] czerwca 2015 r. odmawiające przyznania pomocy na podstawie § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, ze względu na brak uzasadnienia ekonomicznego kosztów kwalifikowanych operacji z uwagi na niedostarczenie poprawnych ofert na planowane do zakupu wozy konne, jest nieprawidłowe. Oceniając wniosek Skarżącej po raz piąty ARiMR w rozstrzygnięciu z [...] września 2015 r. ponownie w podstawie prawnej wskazała § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego, tym razem w powiązaniu z § 17 ust. 2 pkt 22 tego rozporządzenia. Tym razem Prezes ARiMR uwzględnił również wezwanie Skarżącej do usunięcia naruszenia prawa, stwierdzając w piśmie z [...] października 2015 r., niezasadność stanowiska organu oceniającego, tj. twierdzenia, że sporządzone zapytania ofertowe oraz oferty nie prezentują w swej treści faktycznych kosztów związanych z produkcją zamawianych urządzeń. Jednocześnie Prezes ARiMR zaznaczył, że zapytania ofertowe nie powinny zawierać danych w zakresie kosztów produkcji, ponieważ żadne z dokumentów dotyczących działania ,,Tworzenie i rozwój mikroprzedsiębiorstw’’ nie określają, iż oferta powinna zawierać informacje o kosztach związanych z produkcją przedmiotu zamówienia, jak również kosztów części składowych planowanych do zakupu środków transportu. Dodatkowo Prezes ARiMR podkreślił, że przedstawione przez Skarżącą oferty zawierają cenę sprzedaży kompletnego wozu do caravaningu konnego z plandeką. Zdaniem Prezesa ARiMR Skarżąca przedstawiła wiele cech/parametrów wpływających na cenę, a także przeznaczenie i funkcje operacji, dlatego też brak wskazania m.in. szerokości wozu, wielkości kół, parametrów lodówki i umywalki, czy wielkości blatu nie mają tak istotnego znaczenia, aby ich brak wpływał na decyzję o odmowie przyznania pomocy. Odnosząc się do zaskarżonego rozstrzygnięcia z [...] listopada 2015 r. nie sposób było nie zauważyć, że jako powód odmowy przyznania pomocy, ARiMR ponownie po raz trzeci podniosła nie wypełnienie warunków określonych w § 10 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia wykonawczego. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia ponownie zarzucono, że zapytania ofertowe były niekompletne pomimo, że kwestia ta została rozstrzygnięta na korzyść Skarżącej w powołanym powyżej piśmie Prezesa ARiMR z [...] października 2015 r. Krytycznie również należy ocenić stanowisko organu w zakresie twierdzenia o rażącym zawyżeniu przez Skarżącą wysokości kosztów kwalifikowanych. Skoro oferta Skarżącej była kompletna to całkowicie nieuzasadnione jest oczekiwanie ze strony ARiMR aby Skarżąca przeprowadziła dowód na okoliczność prawidłowości złożonych zapytań ofertowych oraz rynkowości cen zawartych w przedłożonych ofertach. ARiMR w rozpatrywanej sprawie nie była wprawdzie zobligowana do wyczerpującego zebrania materiału dowodowego, to jednakże w sytuacji gdy neguje rynkowość cen wozów konnych o określonym wyposażeniu, podane w ofertach otrzymanych przez Skarżącą, powinna opierać się w tym zakresie na wiarygodnych dowodach. Nie do pogodzenia z zasadą praworządności jest czynienie ustaleń w oparciu o wydruki stron internetowych oraz rozmowy telefoniczne prowadzone przez pracownika Agencji z producentami wozów konnych, które dokumentowane są odręcznymi adnotacjami umieszczonymi na marginesach wydruków ze stron. Przeprowadzone przez ARiMR czynności dowodowe nie mogły zostać uznane za rzetelne również z tego względu, że potwierdzają one jakich konkretnie wozów (ich wyposażenia) dotyczą, czy np. odnoszą się one do analogicznych jak oferowane Skarżącej wozów karawaningowych. Sposób przeprowadzenia czynności dowodowych przez ARiMR uniemożliwia prawidłową ocenę czy rzeczywiście ceny oferowane Skarżącej odbiegały zasadniczo od cen rynkowych a tym samym czy doszło do ich rażącego zawyżenia. Z tych względów rozstrzygnięcie nie poddaje się kontroli sądowej. Reasumując Sąd stwierdził, że skarga jest zasadna i na podstawie art. 146 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony akt. O kosztach orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a.