V SA/Wa 392/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący - sędzia WSA Beata Blankiewicz – Wóltańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 26 lutego 2013 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi C.P. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] listopada 2012 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych oraz odmowa stwierdzenia nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych postanawia: 1. umorzyć postępowanie sądowoadministracyjne; 2. zwrócić z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na rzecz C.P. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. uiszczony wpis w kwocie 3198 zł (trzy tysiące sto dziewięćdziesiąt osiem złotych), wpisany do rejestru opłat sądowych pod poz. [...] w dniu [...] grudnia 2012 r. Zaskarżoną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez C.P. Sp. z o.o. w likwidacji z siedzibą w W. (zwaną dalej: skarżącą) decyzją z [...] listopada 2012 r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w W. uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...]w W. z dnia [...] lipca 2010r. i orzekł o stwierdzeniu nadpłaty w podatku akcyzowym z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych oraz odmówił stwierdzenia nadpłaty podatku akcyzowego z tytułu nabycia wewnątrzwspólnotowego wyrobów akcyzowych. Pełnomocnik skarżącej pismem z dnia [...] lutego 2013r., skierowanymi do Sądu, wycofał skargę z uwagi na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2012r. sygn. akt I GPS 1/12. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 ze zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012r. nr 270 - zwana dalej p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Art. 161 § 1 p.p.s.a stanowi, że Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania: 1) jeżeli skarżący skutecznie cofnął skargę; 2) w razie śmierci strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego, chyba że udział w sprawie zgłasza osoba, której interesu prawnego dotyczy wynik tego postępowania; 3) gdy postępowanie z innych przyczyn stało się bezprzedmiotowe. Przyczyną umorzenia postępowania jest zatem jego bezprzedmiotowość, przy czym ustawodawca w art. 161 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a. wskazał konkretne przykłady bezprzedmiotowości (cofnięcie skargi, śmierć strony, jeżeli przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego), zaś w art. 161 § 1 pkt 3 p.p.s.a. wskazał ewentualne inne przyczyny bezprzedmiotowości postępowania. W orzecznictwie sądów administracyjnych oraz w doktrynie przyjmuje się, że cofnięcie skargi spowoduje skutek w postaci umorzenia postępowania tylko wówczas, gdy nastąpi wszczęcie postępowania, a skarga poddana kontroli przewodniczącego nie będzie zawierała braków formalnych (por. J. Kopalińska, Cofnięcie pozwu przed nadaniem mu prawidłowego biegu, PS 2003, nr 11-12, s. 94). Ponadto Sąd uznaje wycofanie skargi na decyzję administracyjną za niedopuszczalną, jeżeli w wyniku takiego wycofania w konsekwencji umorzenia postępowania przed sądem administracyjnym pozostawałby w obrocie prawnym decyzja dotknięta jedną z wad uzasadniających stwierdzenie jej nieważności (por. wyrok NSA z dnia 10 lipca 1987 r., sygn. akt IV SA 337/87, ONSA 1987, nr 2, poz. 57). Następstwem procesowym każdego cofnięcia skargi ze skutkiem prawnym jest umorzenie przez sąd postępowania. Zanim jednak sąd umorzy postępowanie z tej przyczyny, obowiązany jest z urzędu poddać kontroli skuteczność cofnięcia skargi, a także skuteczność wniesienia skargi. Jeżeli skarga zawiera braki uniemożliwiające nadanie jej dalszego biegu, sąd skargę odrzuca, a nie umarza postępowanie (patrz: B. Dauter, komentarz do art. 161 p.p.s.a. w: B. Dauter, M. Niezgódka-Medek, B. Gruszczyński, A. Kabat, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wyd. LEX 2012). W rozpatrywanej sprawie należy stwierdzić, że pełnomocnik skarżącej złożył do Sądu pismo o cofnięciu skargi z uwagi na treść uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 października 2012r. sygn. akt I GPS 1/12. Z powyższych powodów na podstawie art. 161 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu orzeczono na podstawie art. 232 p.p.s.a