V SA/Wa 3935/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Beata Krajewska po rozpoznaniu w dniu 13 listopada 2015r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi D. G. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą D. G. N. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2015r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry p o s t a n a w i a: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] września 2015r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry – D. G. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą D. G. N. (dalej jako: skarżący) złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. We wniosku jego autor wskazał, że w wypadku wykonania zaskarżonej decyzji w drodze egzekucji skarżący zostałby obciążony dodatkowo kosztami komorniczymi. Zaznaczył, że jego strata byłaby znaczna zwłaszcza, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą i w czasie od wykonania decyzji do ewentualnego zwrotu równowartości kary nie mógłby korzystać z tych środków. Mogłoby to dodatkowo negatywnie wpłynąć na przedsiębiorstwo skarżącego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z treścią art. 61 § 3 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), po przekazaniu sądowi skargi, sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Orzeczenie dotyczące wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji ma fakultatywny charakter, a więc sąd może, lecz nie musi wstrzymać wykonania zaskarżonego aktu lub czynności, nawet w wypadku, gdy w sprawie występują przesłanki przewidziane w powołanym wyżej przepisie. Rozstrzygając w oparciu o art. 61 § 3 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych wymienionych we wskazanym przepisie. Tymczasem w niniejszej sprawie wnioskodawca nie uzasadnił, w jaki sposób wykonanie zaskarżonej decyzji spowoduje skutki określone w powołanym przepisie. Na poparcie wniosku o wstrzymanie wykonania zakwestionowanego orzeczenia pełnomocnik wskazał jedynie, że w wypadku wykonania zaskarżonej decyzji w drodze egzekucji skarżący zostałby obciążony dodatkowo kosztami komorniczymi, jego strata byłaby znaczna zwłaszcza, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą i w czasie od wykonania decyzji do ewentualnego zwrotu równowartości kary nie mógłby korzystać z tych środków, zabrakło konkretnych, popartych stosownymi dokumentami informacji, dotyczących prowadzonego postępowania komorniczego, które pozwoliłyby Sądowi ocenić zasadność wstrzymania wykonania decyzji. Ocena takich przesłanek zależy od argumentacji przedstawionej przez autora wniosku, co oznacza, że twierdzenie "istotny wpływ na płynność (...) działalności gospodarczej wykonywanej przez skarżącego", jest zbyt lakoniczne i powierzchowne. Dla poparcia wniosku niezbędne jest spójne uzasadnienie, poparte faktami oraz odnoszącymi się do nich dowodami, które przekonają Sąd o konieczności wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu. Sąd musi mieć o nich wiedzę i możliwość zweryfikowania tej wiedzy, a dostarczenie odpowiednich informacji i dokumentów w tym zakresie obciąża wnioskodawcę. Rozpoznawany wniosek powyższych wymogów nie spełnia. Zatem brak przejrzystego i pełnego uzasadnienia wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji uniemożliwia jego merytoryczną ocenę. Jednocześnie Sąd zaznacza, że wydanie tego postanowienia nie pozbawia strony możliwości ponownego wykazania przesłanek, uzasadniających wstrzymanie wykonania aktu i złożenia stosownego wniosku w tym zakresie wraz z odpowiednią dokumentacją do czasu wydania orzeczenia kończącego postępowanie w pierwszej instancji. Postanowienie o odmowie wstrzymania wykonania aktu nie korzysta bowiem z powagi rzeczy osądzonej. Zatem z uwagi na fakt, że skarżący nie przywołał okoliczności, które mogłyby uzasadniać, iż istnieje niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków wskutek wykonania decyzji, działając na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., postanowiono orzec jak w sentencji.