V SA/Wa 3957/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Arkadiusz Tomczak po rozpoznaniu w dniu 8 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi [...] na czynność Wojewody Mazowieckiego w przedmiocie naboru wniosków o wsparcie dla jednostek samorządu terytorialnego w ramach dofinansowania ze środków Rządowego Funduszu Inwestycji Lokalnych postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. wypłacić na rzecz [...] kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu wpisu sądowego od skargi, wpisanego do rejestru opłat sądowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie pod poz. 19460 w dniu 22 czerwca 2021 r. [...] (dalej jako: "skarżący", "strona", "[...]") wniosło do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na czynność Wojewody [...] w przedmiocie nieudzielenia wsparcia ze środków Rządowego Funduszu Inwestycji Lokalnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329), dalej: "p.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r. poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.), jak również w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę oraz rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, jak też spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej (art. 3 § 3, art. 4 p.p.s.a.). Na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Nie budzi wątpliwości, że zaskarżona czynność nie stanowi decyzji administracyjnej (art. 3 § 2 pkt 1 p.p.s.a.), ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończącego postępowanie, ani postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty (art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a.), czy też postanowienia wydanego w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie (art. 3 § 2 pkt 3 p.p.s.a.). Nie jest to również żaden z aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4a do 7 p.p.s.a. W rozpatrywanej sprawie zasadniczym zagadnieniem wymagającym rozstrzygnięcia jest to, czy zaskarżona czynność mieści się w kategorii "innych aktów i czynności" w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W orzecznictwie i literaturze przedmiotu przyjmuje się, że stosowanie tego przepisu może mieć miejsce, gdy spełnione są następujące przesłanki: 1) akt lub czynność nie mają charakteru decyzji lub postanowienia; 2) są podejmowane w sprawach indywidualnych, skierowane do konkretnego podmiotu; 3) mają charakter publicznoprawny; 4) dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa; (por. J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, LexisNexis, Warszawa 2012, s. 31-32; T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, A. Romańska, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, Warszawa 2009, s. 29-31). Analizując powyższe kryteria Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżone działanie Wojewody [...] nie stanowi czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., zatem nie może być przedmiotem skargi w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Czynności Wojewody są elementem procedury udzielania dofinasowania dla jednostek samorządu terytorialnego ze środków Rządowego Funduszu Inwestycji Lokalnych, o którego przyznaniu ostatecznie decyduje Prezes Rady Ministrów. Przedmiotowa sprawa dotyczy wsparcia udzielanego jednostkom samorządu terytorialnego w ramach dofinansowania ze środków Rządowego Funduszu Inwestycji Lokalnych (dalej jako: "RFIL"). Wypada wyjaśnić, że RFIL jest wyodrębnioną częścią Funduszu Przeciwdziałania COVID-19 (dalej jako: "Fundusz"), stworzonego w celu wsparcia realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19. Regulacje dotyczące Funduszu znajdują się w art. 65 ustawy z dnia 31 marca 2020 r. o zmianie ustawy o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2020 r., poz. 568 ze zm., dalej jako: "ustawa zmieniająca"). Ustawa ta tworzy Fundusz w Banku Gospodarstwa Krajowego w celu finansowania lub dofinansowania realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19 (art. 65 ust. 1 ustawy zmieniającej). Pozostałe postanowienia art. 65 ustawy zmieniającej w większości dotyczące gospodarki finansowej Funduszu, określają źródła przychodów Funduszu (ust. 4), przeznaczenie środków Funduszu (ust. 5-6b, ust. 9), podmioty finansujące (ust. 7 i 10), podmioty finansowane (ust. 8), zasady księgowania środków Funduszu (ust. 11-14), zasady przekazywania na rachunek Funduszu środków przez dysponentów części budżetowych oraz ich zwrotu przez BGK (ust. 15-20), regulacje dotyczące planu finansowego Funduszu (ust. 21-25), zasady gospodarowania wolnymi środkami Funduszu przez BGK (ust. 26-27) oraz przepisy szczególne dot. Funduszu (ust. 28-30). Wśród regulacji dotyczących Funduszu szczególną uwagę zwrócić należy na treść art. 65 ust. 5 ustawy zmieniającej, który określa zakres przedmiotowy wydatków Funduszu. Są to: 1) finansowanie lub dofinansowanie realizacji zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19; 2) wykup i zapłatę odsetek od obligacji, o których mowa w art. 67 ust. 3, oraz pokrycie kosztów ich emisji; 3) zwrot Bankowi Gospodarstwa Krajowego środków, o których mowa w art. 67 ust. 2, wraz z wynagrodzeniem w wysokości ustalonej z ministrem właściwym do spraw finansów publicznych; 4) zwrot wydatków poniesionych na realizację zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19. Kluczowe znaczenie ma brzmienie art. 65 ust. 5 pkt 1 ustawy zmieniającej, który stanowi ogólną kompetencję dla dysponentów Funduszu do wydatkowania środków "na realizację zadań związanych z przeciwdziałaniem COVID-19". Termin "przeciwdziałanie COVID – 19" jest terminem ustawowym zdefiniowanym w ustawie z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. , poz. 374 ze zm., dalej jako: "ustawa o COVID-19"). Zgodnie z art. 2 ust. 2 ustawy o COVID-19 ilekroć w ustawie jest mowa o "przeciwdziałaniu COVID-19" rozumie się przez to wszelkie czynności związane ze zwalczaniem zakażenia, zapobieganiem rozprzestrzenianiu się, profilaktyką oraz zwalczaniem skutków choroby wywołanej wirusem SARS-CoV-2. Definicja pojęcia przeciwdziałania COVID-19 jest zatem bardzo szeroka i obejmuje nie tylko czynności stricte związane ze zwalczaniem choroby, ale także obejmuje czynności związane ze zwalczaniem skutków społeczno-gospodarczych, czyli np. wsparcie finansowe jednostek samorządu terytorialnego. Ustawa zmieniająca określa, że wypłaty ze środków Funduszu są realizowane na podstawie dyspozycji wypłaty składanej do Banku Gospodarstwa Krajowego przez Prezesa Rady Ministrów (art. 65 ust. 3). Prezes Rady Ministrów może upoważnić do składania dyspozycji wypłaty ze środków Funduszu dysponenta części budżetowej lub ministra kierującego określonym działem administracji rządowej zgodnie z ustawą z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej, określając jednocześnie zakres tego upoważnienia. Zgodnie z art. 65 ust. 7 cyt. ustawy, finansowanie lub dofinansowanie może zostać udzielone za pośrednictwem poszczególnych dysponentów części budżetowych, a środki dla poszczególnych dysponentów są gromadzone na wyodrębnionych rachunkach pomocniczych Funduszu. Przepisy dotyczące Funduszu w zakresie odnoszącym się do adresatów pomocy z Funduszu określają szeroki krąg podmiotów, do których pomoc może zostać skierowana, stanowiąc, że finansowanie lub dofinansowanie ze środków Funduszu może być udzielone jednostkom sektora finansów publicznych oraz jednostkom spoza tego sektora (art. 65 ust. 8 ustawy zmieniającej). Szczególną regulacją w stosunku do powyższych jest art. 65 ust. 28 cyt. ustawy, zgodnie z którym w celu przeciwdziałania skutkom społeczno-gospodarczym COVID-19 Rada Ministrów może określić, w drodze uchwały, zasady rozdziału i przekazywania wsparcia na inwestycyjne zadania dla jednostek samorządu terytorialnego, zakres, sposób i termin przedstawiania informacji o wykorzystaniu wsparcia oraz wskazać dysponenta części budżetowej lub ministra kierującego określonym działem administracji rządowej zgodnie z ustawą z dnia 4 września 1997 r. o działach administracji rządowej (Dz.U. z 2020 r. poz. 1220) do udzielenia tego wsparcia. Szczególny charakter art. 65 ust. 28 ustawy zmieniającej w stosunku do pozostałych regulacji dotyczących Funduszu przejawia się w tym, że w stosunku do określnej puli środków Funduszu zostaje doprecyzowany adresat tych środków (jednostki samorządu terytorialnego), cel na który środki mogą zostać przekazane (wsparcie na zadania inwestycyjne) oraz wskazanie Rady Ministrów jako organu właściwego do określania zasad rozdziału i przekazywania wsparcia. Cechą wspólną regulacji dotyczących Funduszu (zawartych w art. 65 ustawy zmieniającej) jest to, że są skierowane wyłącznie do podmiotów dysponujących środkami (Prezes Rady Ministrów, dysponenci części budżetowej lub ministrowie kierujący określonym działem administracji rządowej) oraz podmiotu obsługującego rachunek Funduszu (Bank Gospodarstwa Krajowego). Przepisy te stanowią normę kompetencyjną do dysponowania środkami Funduszu oraz określają zasady gospodarowania środkami Funduszu. Analizowana regulacja w żaden sposób nie stanowi gwarancji dla żadnego podmiotu otrzymania środków z Funduszu. W treści art. 65 ustawy zmieniającej nie zawarto także kryteriów, których spełnienie uprawniałoby podmiot do żądania wypłaty środków. Powołane przepisy nie są materialnoprawnym źródłem prawa dla żadnego podmiotu, na podstawie którego mógłby samodzielnie wystąpić o jego realizację do organu administracji. Ustawodawca przyznał organom dysponującym Funduszem uznaniowość w ostatecznym wyborze podmiotów, które otrzymają dofinansowanie z Funduszu, lecz nie jest to taka sama uznaniowość jak przyznana niektórym organom administracji publicznej rozstrzygającym niektóre indywidualne sprawy administracyjnoprawne (por. postanowienie WSA w Warszawie z 20 listopada 2019 r. sygn. akt V SA/Wa 1249/19). Dodatkowo ustawodawca powierzył Radzie Ministrów określenie w drodze uchwały podmiotu właściwego do udzielenia wsparcia oraz zasad rozdziału i przekazywania wsparcia. Rada Ministrów w Uchwale Nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. w sprawie wsparcia na realizację zadań inwestycyjnych przez jednostki samorządu terytorialnego (M.P. z 2020 r., poz. 662 ze zm., dalej jako: "uchwała RM") wskazała Prezesa Rady Ministrów jako organ właściwy do dysponowania tą częścią środków Funduszu oraz określiła procedurę rozdziału i przekazywania środków. Należy zwrócić uwagę, że przepisy zawarte w uchwale RM nie są przepisami prawa powszechnie obowiązującego w związku z czym regulacje te są skierowane do administracji rządowej. Dotyczy to m.in. kryteriów oceny wniosków o udzielenie wsparcia na zadania inwestycyjne dla jednostek samorządu terytorialnego, określonych w § 10 ww. uchwały, które są kryteriami, którymi w trakcie oceny wniosków ma kierować się Komisja do spraw Wsparcia Jednostek Samorządu Terytorialnego (dalej jako: "Komisja"), powoływana przez Prezesa Rady Ministrów do oceny wniosków. Zgodnie z § 10 uchwały RM, oceniając wnioski Komisja bierze pod uwagę: 1) realizację zasady zrównoważonego rozwoju; 2) kompleksowość planowanych inwestycji; 3) ograniczenie emisyjności i poziomu ingerencji planowanych inwestycji w środowisko; 4) koszt planowanych inwestycji w stosunku do planowanych dochodów jednostki w roku rozpoczęcia inwestycji; 5) liczbę osób, na które planowane inwestycje będą miały korzystny wpływ; 6) relację kosztu planowanych inwestycji do prognozowanego efektu; 7) wpływ planowanej inwestycji na ograniczenie skutków klęsk żywiołowych lub zapobieganie im w przyszłości, jeżeli planowana inwestycja może mieć taki wpływ; 8) zapewnienie dostępności w rozumieniu ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o zapewnianiu dostępności osobom ze szczególnymi potrzebami (Dz. U. z 2020 r. poz. 1062). Poza faktem, iż powołane wyżej kryteria wynikają z aktu, który nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, dodatkowo warto zauważyć, że część z ww. przesłanek ma niewątpliwie charakter ocenny, a przy tym niedookreślony, stwarzając dużą swobodę w określeniu, które z wniosków zasługują na wsparcie. Nie oznacza to jednak, że mamy tu do czynienia z decyzją administracyjną wydawaną w ramach uznania administracyjnego, bowiem nie dochodzi tu do załatwiania sprawy indywidualnej (por. zdanie odrębne s. NSA [...] do postanowienia tegoż sądu z dnia 14 lipca 2020 r., sygn. akt I GSK 486/20). Podkreślenia wymaga, że przepisy uchwały w tym zakresie nie tworzą szczególnych regulacji w stosunku do postanowień zawartych w art. 65 ustawy zmieniającej, tzn. przepisy uchwały podobnie jak postanowienia art. 65 ustawy zmieniającej nie tworzą materialnoprawnej podstawy żądania przez jednostkę samorządu terytorialnego przyznania finansowania, w przypadku spełnienia określonych warunków. W świetle powyższego, spośród czterech cech aktu lub czynności w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a, do których zalicza się: 1) brak charakteru decyzji lub postanowienia; 2) podjęcie w sprawach indywidualnych, skierowanych do konkretnego podmiotu; 3) charakter publicznoprawny; 4) odniesienie do uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, czynność Prezesa Rady Ministrów, polegająca na zadysponowaniu środków Funduszu w części obejmującej wsparcie inwestycji jednostek samorządu terytorialnego nie spełnia jednej z nich, tj. nie dotyczy uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. czynność Prezesa Rady Ministrów nie stanowi zatem indywidualnego rozstrzygnięcia, a ponadto ma charakter jedynie informujący o wysokości przyznanej pomocy. Jej treść nie zawiera konkretyzacji w odniesieniu do strony skarżącej jakiegokolwiek uprawnienia lub obowiązku (por. postanowienie NSA z 29 maja 2020 r., sygn. akt I GSK 500/20). Gdzie zatem w tej procedurze umiejscowione są skarżone działania Wojewody [...]? Zgodnie z § 6 ust. 1 pkt 1 uchwały RM wnioski o udzielenie wsparcia składa się przez elektroniczną skrzynkę podawczą do Prezesa Rady Ministrów za pośrednictwem właściwego wojewody albo do właściwego wojewody. Zgodnie z § 6b ust. 2a i 2b uchwały RM Wojewoda dokonuje oceny złożonych wniosków o wsparcie, oraz przekazuje Prezesowi Rady Ministrów rekomendowane wnioski w terminie 7 dni od dnia zakończenia naboru wniosków. Dokonując oceny złożonych wniosków, wojewoda bierze pod uwagę kryteria, o których mowa w § 10. W myśl zaś § 7 i § 8 uchwały RM to Prezes Rady Ministrów, na podstawie otrzymanej od wojewody informacji, w terminie do dnia 31 sierpnia 2020 r. składa dyspozycję wypłaty środków, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1 i 2 albo na podstawie rekomendacji Komisji do spraw Wsparcia Jednostek Samorządu Terytorialnego, składa dyspozycję wypłaty środków, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 1a i 3, w terminie 7 dni od dnia otrzymania rekomendacji Komisji. Wojewoda nie decyduje zatem o przyznaniu czy odmowie przyznania dofinansowania, a jedynie pośredniczy w procesie gromadzenia i przekazywania wniosków do Prezesa Rady Ministrów będąc uprawnionym jedynie do zgłaszania własnych rekomendacji, które w żaden sposób nie są wiążące dla Prezesa Rady Ministrów ani Komisji do spraw Wsparcia Jednostek Samorządu Terytorialnego. Jak wyjaśniono w odpowiedzi na skargę w związku z postanowieniami uchwały RM, pismem z [...] lutego 2021 r., znak [...], Wojewoda przekazał wymienione wnioski [...] do Prezesa Rady Ministrów. Jednocześnie, biorąc pod uwagę kryteria określone w § 10 Uchwały, Wojewoda rekomendował wnioski składane przez jednostki samorządu terytorialnego jako istotne lub bardzo istotne. Wszystkie wnioski [...] zostały zarekomendowane jako istotne. Pismem z 11 czerwca 2021 r., [...] Prezes Rady Ministrów przekazał Wojewodzie listę zadań (dalej "Lista"), które otrzymały dofinansowanie, pn. "Wykaz wniosków pozytywnie rozpatrzonych w ramach naboru na środki dla gmin z przeznaczeniem na inwestycje realizowane w miejscowościach, w których funkcjonowały państwowe przedsiębiorstwa gospodarki rolnej". Opublikowana w Biuletynie Informacji Publicznej [...] Urzędu Wojewódzkiego w [...] Lista, przekazana przez Prezesa Rady Ministrów, nie zawierała wszystkich rekomendowanych przez Wojewodę wniosków, w tym wniosków skarżącego. Jak słusznie zauważył Wojewoda oprócz wnioski były rekomendowane także przez Komisję do spraw Wsparcia Jednostek Samorządu Terytorialnego powołaną w celu udzielenia wsparcia, której zadaniem jest "ocena wniosków oraz przekazanie Prezesowi Rady Ministrów rekomendacji co do wysokości przyznawanych środków poszczególnym wnioskodawcom." - § 9 ust. 2. Uchwały. Opublikowana Lista zawierała wnioski zarekomendowane Prezesowi Rady Ministrów przede wszystkim przez Komisję działającą w ramach swoich kompetencji, a wniosek taki wynika z ostatniej kolumny Listy pn. "REKOMENDACJA KOMISJI", w której podano wysokość przyznanego wsparcia. [...] zatem bezzasadnie przyjęło, że to Wojewoda swoim działaniem spowodował nieprzyznanie mu dofinansowania wniosków. Warto w tym miejscu podkreślić, że wnioski w przedmiocie dofinansowania nie są rozpatrywane indywidualnie, lecz przez powołaną przez Prezesa Rady Ministrów Komisja, która dokonuje oceny złożonych wniosków pod kątem spełniania warunków formalnych oraz w oparciu o kryteria wskazane w § 10 uchwały RM, a następnie przygotowuje zatwierdzoną (w drodze głosowania) listę wniosków rekomendowanych do pozytywnej decyzji (§ 3 i § 6 Regulaminu prac Komisji). Podział środków nie ma też charakteru konkursu, a zatem wnioskodawcy nie mają gwarancji otrzymania środków w przypadku spełnienia określonych kryteriów. Reasumując w ocenie Sądu skarżone działania Wojewody nie stanowią czynności aktu z zakresu administracji publicznej, o jakich mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Są zatem wyjęte spod kognicji sądów administracyjnych. Stosownie do treści art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Orzeczenie może zapaść na powiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 58 § 3 p.p.s.a. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w pkt 1sentencji postanowienia. Zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy. Z tych względów, na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w pkt 2 sentencji postanowienia.