V SA/Wa 398/16

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Protokolant spec. - Anna Szaruch, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 marca 2017 r. sprawy ze skargi Gminy K. na decyzję Ministra Finansów (obecnie Ministra Rozwoju i Finansów) z dnia (...) grudnia 2015 r. nr (...) w przedmiocie zwrotu do budżetu państwa nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r.: oddala skargę. Urząd Kontroli Skarbowej w L. przeprowadził w Gminie K. (dalej: Gmina, Strona, Skarżąca) kontrolę w zakresie prawidłowości otrzymania z budżetu państwa części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. Kontrola ta wykazała, że Gmina pobrała ww. subwencję w kwocie wyższej niż należna o sumę 71.719 zł. Gminę poinformował o powyższym Minister Edukacji Narodowej w piśmie z [...] października 2014 r. Wobec braku zwrotu przez Gminę ww. środków, pismem z [...] października 2014 r. Minister Finansów poinformował Stronę o wszczęciu postępowania w przedmiocie zobowiązania do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji. Po przeprowadzeniu postępowania, Minister Finansów decyzją z [...] grudnia 2014 r. nr [...], wydaną na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego (Dz. U. z 2014 r. poz. 1115 i 1574); dalej: "u.d.j.s.t." oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2013 r. poz. 267, z późn. zm.); dalej: "k.p.a." zobowiązał Gminę do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej w wysokości 71.719 zł. W uzasadnieniu decyzji Minister wskazał, że podstawą podziału części oświatowej subwencji na rok 2010 było rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z 22 grudnia 2009 r. w sprawie podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010 (Dz. U. Nr 222, poz. 1756). Natomiast zakres zadań poszczególnych jednostek samorządu terytorialnego został określony na podstawie danych o liczbie uczniów, zawartych w systemie informacji oświatowej. Kontrola przeprowadzona przez UKS w L. wykazała, że Gmina zawyżyła liczbę uczniów przeliczanych wg wag P5 oraz P28, w wyniku czego uzyskano wynik o 16,4328 ucznia przeliczeniowego wyższy niż faktyczny, co przełożyło się na nienależnie pobraną kwotę części oświatowej subwencji, określona decyzją. Kwota ta, zgodnie z art. 37 ust. 3 pkt 2 u.d.j.s.t., podlega zwrotowi do budżetu państwa. We wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy Gmina podniosła zarzuty naruszenia przepisów art. 7, art. 8, art. 77 oraz art. 80 k.p.a., a także błędną wykładnię przepisów o ustawy o dochodach. Po rozpoznaniu powyższego wniosku, Minister decyzją z [...] grudnia 2015 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 127 § 3 k.p.a. oraz art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. utrzymał w mocy wcześniejszą decyzję własną z [...] grudnia 2014 r. W uzasadnieniu decyzji ponownie wskazano, że wyniki kontroli UKS oraz informacje z pisma Ministra Edukacji Narodowej z [...] listopada 2014 r. wykazały, że Gmina przedstawiła w systemie informacji oświatowej błędne dane wg stanu na dzień 30 września 2009 r., dotyczące ilości uczniów wymagających szkolenia specjalnego. Błędy dotyczyły – przeliczenia w placówkach 2 uczniów wagą P5 zamiast wagą P4 na skutek ich zakwalifikowania do wagi niewynikającej z posiadanego orzeczenia; – zawyżenia o 1 liczby wychowanków przeliczanych wagą P28. co spowodowało ogólne zawyżenie liczby uczniów przeliczeniowych o 16,4328,a to z kolei skutkowało uzyskaniem kwoty wyższej o 71.719 zł. Odnosząc się do zarzutów Strony, Minister za niezasadny uznał zarzut błędnego przeprowadzenia postępowania dowodowego, w tym bezkrytycznego przyjęcia ustaleń UKS poczynionych w trakcie kontroli. Zaznaczył, że przy wydaniu rozstrzygnięcia oparto się w znacznej mierze na informacjach pozyskanych od Ministra Edukacji Narodowej. Minister podkreślił także, że spór w sprawie dotyczy błędnego zakwalifikowania przez dyrektorów placówek oświatowych niektórych uczniów jako wymagających szkolenia specjalnego. Kwalifikacja ta nastąpiła bez wymaganego dokumentu tj. aktualnego orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej o potrzebie kształcenia specjalnego. Jest to jedyny dokument, na podstawie którego można uwzględniać danego ucznia przy organizacji kształcenia specjalnego i weryfikacja ich aktualności powinna być cyklicznie przeprowadzana. Powyższego nie mogły zmienić przedstawione przez Stronę orzeczenia o potrzebie indywidualnego przygotowani przedszkolnego i/lub indywidualnego nauczania. Za niezasadny uznano zatem zarzut naruszenia postępowania dowodowego poprzez nieuwzględnieni przedstawionych przez Stronę dokumentów, jak również zarzut naruszenia zasady praworządności. Jednocześnie Minister zaznaczył, że Gmina nie przedstawiła przy wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy żadnych nowych dowodów i okoliczności. Powyższa decyzja Ministra Finansów stała się przedmiotem skargi Gminy do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, w której wniesiono o jej uchylenie oraz uchylenie decyzji jej poprzedzającej. W skardze podniesiono zarzuty: 1. sprzeczności ustaleń z algorytmem podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na rok 2010, stanowiącym załącznik do rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2009 r. w związku z art. art. 71b ust. 3 ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty (Dz. U. z 2015 r. poz. 2156, z późn. zm.) oraz art. 3 ust. 3 pkt 1 lit. h ustawy z dnia 19 lutego 2004 r. o systemie informacji oświatowej (Dz. U. Nr 49, poz. 463, z późn. zm.) dalej: "u.s.o."; 2. naruszenia art. 37 w związku z art. 38 ust. 1 u.d.j.s.t. poprzez błędną wykładnię oraz przyjęcie, że art. 37 tejże ustawy stanowi samoistną podstawę do żądania zwrotu nienależnie otrzymanej subwencji, co w konsekwencji doprowadziło do niezastosowania na podstawie ustawowego odesłania odpowiednich przepisów ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2015 r., poz. 613, z późn. zm.); dalej: "O.p." oraz wadliwe ustosunkowanie się do podniesionego zarzutu skierowanego przeciwko decyzji wydanej w dniu [...] grudnia 2014 r., co spowodowało nierozpoznanie istoty wniosku o ponowne rozpoznanie sprawy (w trybie art. 127 § 3 k.p.a.); w szczególności w zakresie przedawnienia zobowiązania z tytułu zwrotu części subwencji oświatowej; W uzasadnieniu skargi Gmina wskazała, że uczniowie, których dotyczyło rzekome błędne zakwalifikowanie do wagi P5 zamiast P4, posiadali 2 orzeczenia dotyczące dwóch różnych niepełnosprawności, wydane przez Zespół Orzekający przy Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w O., natomiast w dacie wydawania obydwu tych orzeczeń brak było zarówno precyzyjnej definicji niepełnosprawności sprzężonej, jak i odpowiedniego wzoru orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego. Stąd w ocenie Skarżącej brak jest podstaw do przyjmowania za prawidłową interpretacji Dyrektora UKS w L., przyjętej następnie przez Ministra Finansów, wedle której podstawą do uwzględnienia tej dwójki uczniów w systemie kształcenia edukacji specjalnej byłoby jedynie orzeczenie poradni psychologiczno-pedagogicznej o potrzebie kształcenia specjalnego wskazujące na ten konkretny rodzaj niepełnosprawności. W przypadku trzeciego dziecka wskazano, że posiadało ono orzeczenie o niepełnosprawności, która, w ocenie Skarżącej, była równoznaczna z upośledzeniem umysłowym. Orzeczenie to zostało wydane przez Zespół Orzekający przy Poradni Psychologiczno-Pedagogicznej w O., na podstawie art. 71b ust. 3 u.s.o. Zatem przyporządkowanie tego dziecka do kategorii P28 było prawidłowe i zgodne z załącznikiem do Rozporządzenia. Ponadto Skarżąca podniosła zarzut przedawnienia dochodzonej należności, łącząc go z naruszeniem, poprzez niezastosowanie, Ordynacji podatkowej. W odpowiedzi na skargę Minister Finansów wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Odnosząc się do zarzutu przedawnienia, Minister wskazał, że wbrew stanowisku Gminy, w sprawie wyłączone jest stosowanie przepisów Ordynacji podatkowej na mocy art. 37 ust. 5 w zw. z art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. Przewidziany jest 5-letni termin na wydanie decyzji o zwrocie nienależnej części subwencji. Jako, że sprawa dotyczyła danych za 2009 r. a decyzja I instancji została wydana w grudniu 2014 r., przedawnienie nie nastąpiło. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić należy, iż zgodnie z przepisem art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, z późn. zm.), kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów, wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 z późn. zm.) - dalej: "p.p.s.a.", sprawowana jest przez sądy administracyjne w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji publicznej konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, lub ewentualnie ustalenie, że decyzja lub postanowienie organu dotknięte jest wadą nieważności (art. 145 § 1 lit. a-c p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Wykładnia powołanego przepisu wskazuje, że Sąd ma nie tylko prawo, ale i obowiązek dokonania oceny zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego, nawet wówczas, gdy dany zarzut nie został w skardze podniesiony. Z drugiej jednak strony, granicą praw i obowiązków Sądu, wyznaczoną w art. 134 § 1 p.p.s.a. jest zakaz wkraczania w sprawę nową. Granice te zaś wyznaczone są dwoma aspektami, mianowicie: legalnością działań organu oraz całokształtem aspektów prawnych tego stosunku prawnego, który był objęty treścią zaskarżonego rozstrzygnięcia. Rozpoznając sprawę według powyższych kryteriów należy uznać, że skarga nie jest zasadna. Sąd, w składzie orzekającym w rozpoznawanej sprawie, nie znalazł podstaw do stwierdzenia, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub naruszeniem przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nie dopatrzył się też naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub wystąpienia przesłanek pozwalających na stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji. Istotę sporu w rozpoznawanej sprawie stanowi ocena zasadności zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. Ramy materialnoprawne rozpoznawanej sprawy przedstawiają się następująco. Zgodnie z art. 37 ust. 1 ustawy z dnia 13 listopada 2003 r. o dochodach jednostek samorządu terytorialnego w przypadku, gdy ustalona dla jednostki samorządu terytorialnego część oświatowa subwencji ogólnej jest wyższa od należnej, minister właściwy do spraw finansów publicznych, w drodze decyzji: 1) zmniejsza o odpowiednią kwotę część oświatową subwencji ogólnej w zakresie subwencji na rok budżetowy oraz potrąca z kolejnej raty nienależnie otrzymaną kwotę, wynikającą ze zmniejszenia tej części subwencji, a jeżeli nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od jednej raty - wstrzymuje przekazywanie rat, bądź gdy nienależnie otrzymana kwota jest wyższa od kwoty pozostałej do przekazania do końca roku budżetowego - wstrzymuje przekazywanie rat i zobowiązuje do zwrotu pozostałej części nienależnej kwoty części subwencji; 2) zobowiązuje do zwrotu nienależnej kwoty tej części subwencji, chyba że jednostka ta dokonała wcześniej zwrotu nienależnie otrzymanych kwot - w zakresie subwencji za lata poprzedzające rok budżetowy. Minister Finansów orzekł o zwrocie nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r., w związku z tym, że nastąpiło nieprawidłowe jej naliczenie na skutek zawyżenia liczby uczniów, którzy to uczniowie nie posiadali orzeczeń poradni psychologiczno – pedagogicznych, zgodnie z przepisami ustawy z dnia 7 września 1991 r. o systemie oświaty. Sąd podziela ustalenia dokonane w tym zakresie przez Ministra Finansów. W świetle art. 71b ust. 1 u.s.o., kształceniem specjalnym obejmuje się dzieci i młodzież, o których mowa w art. 1 pkt 5 i 5a, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Kształcenie to może być prowadzone w formie nauki w szkołach ogólnodostępnych, szkołach lub oddziałach integracyjnych, szkołach lub oddziałach specjalnych i ośrodkach, o których mowa w art. 2 pkt 5. Z art. 71b ust. 3 u.s.o. wynika zaś, że opinie o potrzebie wczesnego wspomagania rozwoju dziecka oraz orzeczenia o potrzebie kształcenia specjalnego albo indywidualnego obowiązkowego rocznego przygotowania przedszkolnego i indywidualnego nauczania, a także o potrzebie zajęć rewalidacyjno-wychowawczych organizowanych zgodnie z odrębnymi przepisami wydają zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym w poradniach specjalistycznych. Orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego określa zalecane formy kształcenia specjalnego, z uwzględnieniem rodzaju niepełnosprawności, w tym stopnia upośledzenia umysłowego. W załączniku do rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej z 22 grudnia 2009 r. w sprawie sposobu podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego w roku 2010, zawarto zapisy stanowiące, że podstawę do naliczania określonych wag stanowi orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, wydane na podstawie 71b ust. 3 u.s.o. Z powyższego jednoznacznie wynika, że posiadanie orzeczenia poradni psychologiczno-pedagogicznej, w tym poradni specjalistycznej, o potrzebie kształcenia specjalnego było warunkiem koniecznym do uwzględnienia uczniów przy określonej wadze. Zatem żaden inny dowód, poza orzeczeniem wydanym na podstawie art. 71b ust. 3 ww. ustawy, nie uprawnia jednostki samorządu terytorialnego do uzyskania zwiększonych dopłat subwencyjnych, z tytułu kształcenia uczniów niepełnosprawnych. A więc tylko uczniowie posiadający orzeczenie wskazanych wyżej poradni mogli być wykazani w sprawozdaniach statystycznych GUS i objęci odpowiednią wagą przy kalkulacji części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 dla danej jednostki samorządu terytorialnego. W ocenie Sądu, organ prawidłowo ustalił w sprawie, że w wyniku wykazania błędnych danych w systemie informacji oświatowej według stanu na dzień 30 września 2009 r. przez dyrektora: Szkoły Podstawowej im. M. w G., przeliczono 1 ucznia wagą P5 zamiast wagą P4 na skutek zakwalifikowania ucznia do wagi niewynikającej z posiadanego orzeczenia, Przedszkola im. M. w G., zawyżono o 1 liczbę wychowanków przeliczanych wagą P28, Szkoły Podstawowej im. M. w K., przeliczono 1 ucznia wagą P5 zamiast wagą P4 na skutek zakwalifikowania ucznia do wagi niewynikającej z posiadanego orzeczenia, co spowodowało zawyżenie łącznie liczby uczniów przeliczeniowych o 16,4328 uczniów. Dane zostały ustalone na podstawie wyjaśnień Ministra Edukacji Narodowej przedstawionych w pismach z dnia [...] października oraz [...] listopada 2014 r. oraz wyniku kontroli z dnia [...] lipca 2014 r. przeprowadzonej przez Urząd Kontroli Skarbowej w L. w zakresie prawidłowości otrzymania z budżetu państwa części oświatowej subwencji ogólnej na rok budżetowy 2010. Minister Finansów prawidłowo ustalił, że część oświatowa subwencji ogólnej za rok 2010, o której Gmina K. została powiadomiona pismem z dnia [...] lutego 2010 r. nr [...], została skalkulowana z uwzględnieniem zawyżonej liczby uczniów przeliczeniowych łącznie o 16,4328 uczniów i wynosiła 3.914.056 zł. Część oświatowa subwencji ogólnej bez uwzględnienia 16,4328 uczniów przeliczeniowych wynosiła 3.842.337 zł. Kwotę 71.719 zł stanowiącą różnicę pomiędzy kwotą części oświatowej subwencji ogólnej, którą otrzymała Gmina K. za rok 2010, a kwotą ustaloną w niniejszym postępowaniu, należy uznać za kwotę nienależną. Kwota ta podlegała zwrotowi do budżetu państwa. W związku z tym na podstawie art. 37 ust. 1 pkt 2 u.d.j.s.t. Minister Finansów zobowiązał Gminę K. do zwrotu nienależnie uzyskanej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. w wysokości 71.719 zł. Za niezasadny uznać należy zarzut sprzeczności ustaleń z algorytmem podziału części oświatowej subwencji ogólnej dla jednostek samorządu terytorialnego na rok 2010. Należy wskazać, iż orzeczenia o potrzebie indywidualnego przygotowania przedszkolnego lub indywidualnego nauczania wydawane przez zespoły orzekające działające w publicznych poradniach psychologiczno-pedagogicznych, w tym publicznych poradniach specjalistycznych, nie stanowiły i nie stanowią podstawy do objęcia dziecka kształceniem specjalnym, tym samym nie mogą zmieniać rodzaju niepełnosprawności, z uwagi na który orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego wydano. Należy zauważyć, iż od 16 lutego 2005 r. do 1 września 2011 r. stosowane w orzeczeniach o potrzebie kształcenia specjalnego określenie rodzaju zaburzeń i odchyleń rozwojowych powinno być zgodne z rozporządzeniem Ministra Edukacji Narodowej i Sportu z dnia 18 stycznia 2005 r. w sprawie warunków organizowania kształcenia, wychowania i opieki dla dzieci i młodzieży niepełnosprawnych oraz niedostosowanych społecznie w specjalnych przedszkolach, szkołach i oddziałach oraz w ośrodkach (Dz. U. Nr 19, poz. 166). Uczeń, który posiadał tylko jedno orzeczenie o potrzebie kształcenia specjalnego, wydane z uwagi na jedną niepełnosprawność, nie posiadał niepełnosprawności sprzężonej, w związku z czym nie powinien być przeliczony wagą P5 jako uczeń z niepełnosprawnością sprzężoną przy naliczaniu części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010. Podkreślenia wymaga przy tym, iż wystarczające było określenie w orzeczeniu o potrzebie kształcenia specjalnego występowania co najmniej dwóch niepełnosprawności bez konieczności zamieszczania informacji o ich sprzężonym charakterze. Takich orzeczeń Gmina K. jednak nie przedłożyła. Za nieuprawniony Sąd uznał zarzut przedawnienia zobowiązania do zwrotu kwoty części oświatowej subwencji ogólnej za 2010 r. Zgodnie z art. 38 ust. 1 u.d.j.s.t., o ile przepisy ustawy nie stanowią inaczej, w odniesieniu do nienależnie otrzymanych w latach poprzedzających rok budżetowy kwot części oświatowej subwencji ogólnej stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa. Wyłączenie stosowania przepisów ustawy - Ordynacja podatkowa zawiera m.in. 37 ust. 5 w związku z art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. Stosownie do art. 37 ust. 5 u.d.j.s.t., do decyzji o zwrocie nienależnej kwoty części oświatowej subwencji ogólnej przepis art. 36 ust. 8 u.d.j.s.t. stosuje się odpowiednio. Przepis ten z kolei stanowi, iż decyzja o zwrocie nienależnej kwoty części subwencji ogólnej nie może być wydana po upływie 5 lat, licząc od końca roku budżetowego, za który sporządzono sprawozdanie z wykonania budżetu jednostki samorządu terytorialnego, zawierające dane stanowiące podstawę do wyliczenia subwencji. Ustawa o dochodach jednostek samorządu terytorialnego jako ustawa szczególna (lex specialis) wskazuje więc 5 letni termin na wydanie decyzji o zwrocie nienależnej kwoty części subwencji ogólnej. Do wyliczenia części oświatowej subwencji ogólnej na rok 2010 wykorzystane zostały dane z roku 2009. Zatem bieg 5 letniego okresu, o którym mowa w art. 36 ust. 8 w związku z art. 37 ust. 5 u.d.j.s.t. upływał z końcem 2014 r. Decyzja zobowiązująca Gminę K. do zwrotu nienależnie otrzymanej części oświatowej subwencji ogólnej została wydana [...] grudnia 2014 r., a zatem przed upływem 5 letniego okresu, o którym mowa w ww. przepisach. Sąd nie podzielił ponadto stanowiska Gminy zaprezentowanego w piśmie z 1 marca 2017 r., iż posiadanie orzeczenia o potrzebie indywidualnego w powiązaniu z orzeczeniem o potrzebie kształcenia specjalnego stanowiło w ówczesnym stanie prawnym potwierdzenie występowania u konkretnego ucznia niepełnosprawności sprzężonej. Należy w powyższym kontekście ponownie wyjaśnić, iż, wbrew twierdzeniom skarżącej Gminy, orzeczenie o potrzebie indywidualnego nauczania, o którym mowa w art. 71b ust. 3 u.s.o., wydawane z uwagi na stan zdrowia uniemożliwiający lub znacznie utrudniający uczęszczanie do szkoły, nie jest orzeczeniem wydanym z uwagi na rodzaj niepełnosprawności dziecka, w tym stopień upośledzenia umysłowego lub niedostosowanie społeczne, wymagające stosowania specjalnej organizacji nauki i metod pracy. Reasumując, w świetle bezspornego stanu faktycznego niniejszej sprawy, Minister Finansów dokonał prawidłowej wykładni przepisów prawa materialnego. Prowadząc postępowanie przestrzegał stosownych reguł procesowych. Z akt sprawy i z uzasadnienia decyzji wynika, że zbadał on wyczerpująco wszystkie okoliczności faktyczne i dokonał obiektywnej oraz wnikliwej ich oceny. Skarżąca Gmina nie wykazała, aby uczniowie niepełnosprawni legitymowali się orzeczeniami, o których mowa w przepisie art. 71b ust. 3 u.s.o. Stąd, dokonując oceny legalności zaskarżonej decyzji, Sąd uznał, że odpowiada ona prawu. Powyższe stanowisko można uznać za utrwalone w orzecznictwie sądów administracyjnych albowiem znajduje w znacznym zakresie oparcie w ocenach prawnych zawartych - między innymi - w wyrokach WSA w Warszawie w sprawach o sygnaturach: V SA/Wa 1269/11, V SA/Wa 1270/11 czy V SA/Wa 388/12 (orzeczenia.nsa.gov.pl). Przytoczone wyżej poglądy sądów administracyjnych w pełni podziela WSA w Warszawie w składzie orzekającym w niniejszej sprawie, a akceptacja tych poglądów oznacza równocześnie, że skarga i zarzuty w niej sformułowane nie zasługują na uwzględnienie. Mając powyższe na względzie, sąd - na podstawie art. 151 p.p.s.a. – orzekł jak w sentencji.