V SA/Wa 400/10

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Sędzia NSA - Małgorzata Dałkowska - Szary, Sędzia WSA - Izabella Janson (spr.), Protokolant - Małgorzata Sieczkowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2010r. sprawy ze skargi C. Sp. z o.o. w W. na postanowienie Szefa Służby Celnej z dnia ... listopada 2009 r. nr ... w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności zażalenia; oddala skargę Przedmiotem skargi z dnia 14 stycznia 2010 roku wniesionej przez Spółkę z o.o. ,,C." z siedzibą w W. jest postanowienie z dnia ... listopada 2009 roku Nr ... w którym Szef Służby Celnej stwierdził niedopuszczalność zażalenia z dnia ... lipca 2009 roku na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. Nr ... z dnia ... lipca 2009 roku. Zaskarżone postanowienie zostało wydane w następującym stanie faktycznym. Decyzją Dyrektora Izby Celnej w W. zawartą w wiążącej informacji taryfowej nr ... z dnia ... czerwca 2009 r. (zwaną dalej decyzją WIT) książeczka dla dzieci wykonana z tektury składająca się z 7 kart (14 stron) została zaklasyfikowana do kodu CN 4903 0000. Postanowieniem Dyrektora Izby Celnej w W. nr ... z dnia ... lipca 2009 r., zostało wszczęte postępowanie w sprawie weryfikacji ww. decyzji WIT dla towaru o nazwie handlowej ,,...". W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w toku ponownej weryfikacji wniosku stwierdzono, że kod taryfowy zastosowany w powyższej decyzji WIT jest nieprawidłowy. W konsekwencji, zdaniem organu celnego, niezbędnym stało się wszczęcie postępowania w celu ustalenia właściwej klasyfikacji przedmiotowego towaru. W podstawie prawnej wyżej wymienionego postanowienia, jako podstawę wszczęcia postępowania z urzędu, wskazano art. 165 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa oraz art. 12 ust. 5 pkt a (iii) rozporządzenia Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 roku ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny art. 70 ust. 2 pkt 2 i art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 roku Prawo celne (Dz. U. Nr 68 poz. 622). W pouczeniu postanowienia wskazano, że ,,na niniejsze postanowienie nie służy zażalenie, Strona może je jedynie zaskarżyć w odwołaniu od decyzji, stosownie do przepisu art. 237 Ordynacji podatkowej". Pismem z dnia 27 lipca 2009 roku pełnomocnik strony wniósł, w trybie art. 165 a Ordynacji podatkowej, zażalenie na powyższe postanowienie, zaskarżając je w całości oraz wnosząc o jego uchylenie jako wydanego z rażącym naruszeniem przepisów ustawy Ordynacja podatkowa w powiązaniu z przepisami ustawy Prawo celne, tj. z naruszeniem art. 165a i art. 235a Ordynacji podatkowej. Działając na podstawie art. 228 § 1 ust. 1 w związku z art. 235 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz. U. z 2005r. Nr 8, poz. 60, ze zm.), w związku z art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. – Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.) postanowieniem nr ... z dnia ... listopada 2009 roku Szef Służby Celnej stwierdził niedopuszczalność zażalenia z dnia 27 lipca 2009 roku na postanowienie Dyrektora Izby Celnej w W. nr ... z dnia ... lipca 2009 roku. Na powyższe postanowienie Strona wniosła skargę z dnia 14 stycznia 2010 roku skierowaną do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się: - uchylenia zaskarżonego postanowienia, jako wydanego z rażącym naruszeniem przepisów Ordynacji podatkowej, w szczególności art. 165 w powiązaniu z art. 240, art. 241 i art. 242 i 243, a przede wszystkim art. 165a § 2 w powiązaniu z art. 244 § 2 Ordynacji podatkowej, oraz: - zasądzenia kosztów postępowania. W skardze Strona zarzuciła, że wszczęcie postępowania z urzędu przez organ celny pierwszej instancji w trybie określonym w art. 165 Ordynacji podatkowej było nieprawidłowe, gdyż było to wznowienie postępowania, a do postanowień dotyczących wznowienia postępowania w sprawie zmiany decyzji ostatecznej nie mają zastosowania przepisy art. 165 Ordynacji. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje: Na wstępie Sąd wyjaśnia, iż uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m.in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), powołanej dalej jako p.p.s.a., sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ten wynik, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 p.p.s.a.). W niniejszej sprawie decyzją Dyrektora Izby Celnej w W. zawartą w wiążącej informacji taryfowej nr ... z dnia ... czerwca 2009 roku książeczka dla dzieci wykonana z tektury składająca się z 7 kart (14 stron) została zaklasyfikowana do kodu CN 4903 00 00. Postanowieniem Dyrektora Izby Celej w W. nr ... z dnia ... lipca 2009 roku zostało wszczęte postępowanie w sprawie weryfikacji ww. decyzji WIT dla towaru o nazwie handlowej ,,...". W uzasadnieniu postanowienia wskazano, że w toku ponownej weryfikacji wniosku stwierdzono, że kod taryfowy zastosowany w powyższej decyzji WIT jest nieprawidłowy. W konsekwencji, zdaniem organu celnego, niezbędnym stało się wszczęcie postępowania w celu ustalenia właściwej klasyfikacji przedmiotowego towaru. W podstawie prawnej wyżej wymienionego postanowienia, jako podstawę prawną wszczęcia postępowania z urzędu, wskazano art. 165 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. W pouczeniu postanowienia wskazano, że ,,na niniejsze postanowienie nie służy zażalenie, Strona może je jedynie zaskarżyć w odwołaniu od decyzji, stosownie do przepisu art. 237 Ordynacji podatkowej". Zgodnie z art. 271 pkt 4 lit. a) ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 roku o Służbie cywilnej (Dz. U. z 2004 r. Nr 168, poz. 1323) zmieniającym art. 69 ust. 1 pkt 3 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (Dz. U. z 2004 r. Nr 68, poz. 622 ze zmianami) w postępowaniu celnym organem właściwym w sprawach dotyczących wiążącej informacji taryfowej jest Szef Służby Cywilnej. Art. 236 § 1 Ordynacji Podatkowej stanowi, że na wydane w toku postępowania postanowienia służy zażalenie, gdy ustawa tak stanowi. Jako podstawę prawną wszczęcia postępowania w sprawie weryfikacji wiążącej informacji taryfowej ... wydanej w dniu ... czerwca 2009 r. organ pierwszej instancji wskazał art. 165 § 2 Ordynacji podatkowej, który brzmi: ,,Wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia". Ustawodawca nie przewidział możliwości wniesienia zażalenia na takie postanowienie. Zgodnie z art. 237 Ordynacji podatkowej postanowienie, na które nie służy zażalenie, Strona może zaskarżyć tylko w odwołaniu od decyzji. W pouczeniu postanowienia wszczynającego postępowanie organ celny prawidłowo pouczył Stronę o sposobie zaskarżenia takiego postanowienia. Stosownie do przepisu art. 165 § 1 i § 2 Ordynacji podatkowej postępowanie podatkowe wszczyna się na żądanie strony lub z urzędu, przy czym wszczęcie postępowania z urzędu następuje w formie postanowienia. Odnośnie dopuszczalności zaskarżenia postanowień wydanych w toku postępowania ustawodawca przyjął w art. 236 § 1 Ordynacji podatkowej ogólną regułę, iż zażalenie służy na nie tylko w przypadku, gdy ustawa tak stanowi. Przyjęta regulacja oznacza, iż na postanowienie przysługuje zażalenie tylko w przypadku gdy przepis Ordynacji podatkowej wyraźnie dopuszcza możliwość wniesienia zażalenia. W przedmiocie wszczęcia postępowania, bez względu na to czy wszczęcie następuje na wniosek czy z urzędu, zażalenie przysługuje tylko na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, o czym stanowi przepis art. 165 § 1 Ordynacji podatkowej. W przypadku natomiast wszczęcia postępowania z urzędu, w tym także w przedmiocie weryfikacji wiążącej informacji taryfowej, postanowienie wszczynające na tym etapie postępowania jest niezaskarżalne, a jedynie może, co przewiduje przepis art. 237 Ordynacji podatkowej, zostać zaskarżone w odwołaniu od decyzji kończącej postępowanie w danej instancji, ze wskazaniem zarzutów właściwych dla danego postępowania. Z tych względów skargę należało uznać za oczywiście nieuzasadnioną i oddalić ją na podstawie art. 151 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.