V SA/Wa 400/17

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2017 r. wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi I. M. O. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] grudnia 2016 r. znak: [...] w przedmiocie ustalenia przypadającej do zwrotu kwoty dotacji wykorzystanej niezgodnie z przeznaczeniem postanawia: - wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W., w przedmiocie określenia kwoty dotacji przypadającej do zwrotu, Iwona M. O. złożyła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W jego uzasadnieniu podniosła, że konieczność zapłaty 97.543,31 zł będzie się dla nie wiązać z zagrożeniem niewypłacalności i koniecznością zamknięcia działalności. Skarżąca wskazała, że prowadzone przez nią przedszkole przynosi w ostatnim czasie znaczne straty. Do wniosku skarżąca dołączyła kopie dwóch umów kredytowych na łączną kwotę 400.000 zł. W piśmie z dnia 3 marca 2017 r. skarżąca podtrzymała argumentację wyrażoną w pierwotnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i wniosła o jak najszybsze rozpatrzenie jej wniosku. Podkreśliła, że organ I instancji skierował do niej upomnienie wzywające do zwrotu dotacji w ww. kwocie wraz z odsetkami wynoszącymi 56.669 zł. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.")., wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W postanowieniu z dnia 20 grudnia 2004 r., GZ 138/04 (dostępne w CBOSA, http://orzeczenia.nsa.gov.pl) NSA stwierdził, że "znaczna szkoda" to taka, która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego świadczenia lub jego wyegzekwowania ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Będzie to miało miejsce w takich wypadkach, gdy grozi utrata przedmiotu świadczenia, który wskutek swych właściwości nie może być zastąpiony jakimś innym przedmiotem, a jego wartość nie przedstawiałaby znaczenia dla skarżącego lub gdyby zachodziło niebezpieczeństwo poniesienia straty na życiu i zdrowiu. Trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków (postanowienie WSA w Białymstoku z dnia 3 sierpnia 2006 r., sygn. akt II SA/Bk 352/06, dostępne w CBOSA). Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Sąd rozpoznający wniosek o wstrzymanie wykonania decyzji powinien uwzględniać wszystkie okoliczności, nawet te niepodniesione we wniosku, o ile są możliwe do wyinterpretowania na podstawie akt sprawy (por. postanowienie NSA z dnia 13 września 2005 r., sygn. akt II OZ 750/05, dostępne w CBOSA). Dokonując oceny wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji Sąd uznał, że zasługuje on na uwzględnienie. Argumentem o podstawowym znaczeniu jest w niniejszej sprawie sama wysokość kwoty, do spłaty której zobowiązuje zaskarżona decyzja. Zdaniem Sądu, kwota wynikająca z zaskarżonej decyzji, jaką aktualnie musi uiścić Strona, będzie prawdopodobnie bardzo dużym obciążeniem dla przedsiębiorcy prowadzącego działalność na niewielką skalę. Skarżąca uprawdopodobniła w wystarczający sposób, że wykonanie decyzji może spowodować niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub trudne do odwrócenia skutki. Uprawdopodobnienie jest środkiem zastępczym dowodu. Nie daje pewności, a jedynie wiarygodność twierdzenia określonych faktów. Dlatego też należy zwrócić uwagę na oświadczenie Skarżącej, w którym wskazano, iż nie będzie ona w stanie prowadzić bieżącej działalności gospodarczej w sytuacji gdy organ wyegzekwuje zaskarżoną decyzję. Nałożony na Stronę obowiązek ma charakter świadczenia pieniężnego i z natury rzeczy skutki wykonania takiego świadczenia są odwracalne. W ocenie Sądu, skutków zapłaty należności pieniężnej, które co do zasady są odwracalne, nie można jednak rozpatrywać w oderwaniu od jej wysokości, która w okolicznościach konkretnego przypadku, w połączeniu z innymi zobowiązaniami o charakterze finansowym (umowy kredytowe), może wpłynąć na uzasadnione przypuszczenie utraty płynności finansowej. W rozpatrywanej sprawie Skarżąca została zobowiązana do zwrotu dotacji w wysokości 97.543,31 zł, a także do zapłacenia odsetek naliczonych od należności głównej w wysokości 56.669,58 zł. Mając to na uwadze oraz oświadczenie Skarżącej o ogólnej sytuacji finansowej prowadzonego przedszkola, Sąd uznał, że wykonanie zaskarżonej decyzji zagrażające zakończeniem prowadzenia tej działalności gospodarczej, stanowi spełnienie przesłanek z art. 61 § 3 ustawy p.p.s.a. Mając powyższe na względzie Sąd, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 ustawy p.p.s.a., orzekł jak w sentencji.