V SA/Wa 4017/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Beata Blankiewicz-Wóltańska po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi R. Sp. z o.o. w W. na decyzję Ministra Infrastruktury i Rozwoju z dnia [...] lipca 2015 r. nr [...] w przedmiocie określenia kwoty dofinansowania przypadającej do zwrotu postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. Spółka z o.o. [...] z siedzibą w W. zawarła w skardze wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniesiono, iż wykonanie decyzji w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym doprowadzi do wyrządzenia znacznej szkody i spowoduje trudne do odwrócenia skutki, bowiem Spółce nie udało się zgromadzić żadnego majątku poza środkami trwałymi i oprogramowaniem, które nie przedstawia żadnej wartości dla rynku, zaś dla Spółki i możliwości jej funkcjonowania jest bezcenne. Wyjaśniono przy tym, iż Spółka powstała w celu realizacji projektu i jedynym źródłem jej majątku była kwota dofinansowania, której zwrot jest dochodzony zaskarżoną decyzją. Skarżąca wystąpiła również z wnioskiem o ogłoszenie upadłości, który został oddalony postanowieniem z dnia 10 lipca 2015 r. z uwagi na to, że majątek Spółki nie wystarczał na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. Do wniosku załączono kopie dokumentów finansowych Spółki, a także kopię postanowienia Sądu Rejonowego [...] w W. z dnia [...] lipca 2015 r. o sygn. akt [...]. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie wniosku skarżącej podnosząc, iż trudna sytuacja finansowa skarżącej nie jest wystarczającą okolicznością do wstrzymania wykonania decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.), wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Natomiast po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Instytucja wstrzymania wykonania ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej. W orzecznictwie przyjmuje się, że trudne do odwrócenia skutki to takie prawne lub faktyczne skutki, które raz zaistniałe powodują istotną lub trwałą zmianę rzeczywistości, przy czym powrót do stanu poprzedniego może nastąpić po dłuższym czasie lub przy stosunkowo dużym nakładzie sił i środków. Wniosek zasługuje na uwzględnienie. W pierwszej kolejności wskazać należy, iż przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest wykazanie we wniosku niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Skarżąca powołała się zarówno na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, jak i niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W ocenie Sądu, podniesione przez skarżącą okoliczności przemawiają za uwzględnieniem wniosku z uwagi na uprawdopodobnienie zaistnienia drugiej z omawianych przesłanek, to jest niebezpieczeństwo spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. W tym zakresie zauważyć należy, iż wnioskująca strona jest podmiotem działającym w zakresie usług informatycznych, komputerowych i internetowych, co wynika z przedmiotu jej działalności wskazanego w Dziale 3 Informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z Rejestru Przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (vide: k. 53-55 akt sądowych). Jak wskazuje w uzasadnieniu wniosku, jedynym majątkiem jaki posiada jest oprogramowanie, przygotowane na specjalne zamówienie, które samo w sobie nie stanowi wartości majątkowej, jednakże z uwagi na przedmiot działalności Spółki – jest dla niej "bezcenne". W ocenie Sądu, podniesiona przez stronę okoliczność zasługuje na uwzględnienie. Wbrew bowiem stanowisku organu, w niniejszej sprawie nie można nie dostrzec tego, że ocena zasadności wniosku nie powinna się skupiać tylko na niebezpieczeństwie wyrządzenia Spółce szkody majątkowej, lecz winna być prowadzona przede wszystkim z uwagi na niebezpieczeństwo trudnych do odwrócenia skutków. Zasadnie skarżąca podnosi, że dochodzenie zwrotu kwoty dofinansowania, przy braku innego majątku, może doprowadzić do pozbawienia jej oprogramowania i związanych z nim środków trwałych, które stanowią podstawę jej funkcjonowania w obrocie gospodarczym. Przy czym, mając na uwadze specyfikę rynku usług informatycznych (internetowych), nawet odwracalność takiego działania w przyszłości może nie przywrócić wywołanych przez niego następstw. Dokonując oceny wniosku nie można również pominąć tej okoliczności, że podnoszony brak majątku został potwierdzony w prowadzonym wobec Spółki postępowaniu upadłościowym. Jak wynika z uzasadnienia do postanowienia Sądu Rejonowego [...] w W. z dnia [...] lipca 2015 r. o sygn. akt [...] o umorzeniu postępowania upadłościowego (vide: k. 68-69 akt sądowych), w dniu [...] lipca 2014 r. ogłoszono upadłość Spółki z możliwością zawarcia układu. Na dzień ogłoszenia upadłości w skład majątku skarżącej wchodziły ruchomości o szacunkowej wartości 1.800 zł, a także środki pieniężne w wysokości 406,17 zł. Umarzając postępowanie upadłościowe sąd powszechny ustalił natomiast, iż Spółka nie posiada środków pieniężnych na rachunkach bankowych i w kasie, a ujęta w spisie inwentarza należność w stosunku do Agencji Rozwoju Przedsiębiorczości ma zerową wartość szacunkową, w konsekwencji czego oczywistym wydaje się, że posiadany majątek nie wystarcza na zaspokojenie kosztów postępowania upadłościowego. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji postanowienia.