V SA/Wa 4035/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Krystyna Madalińska-Urbaniak po rozpoznaniu w dniu 21 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia w sprawie ze skargi S. P. na orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w Sprawach o naruszenie Dyscypliny Finansów Publicznych z dnia [...] czerwca 2015 r. sygn. akt [...] w przedmiocie: naruszenia dyscypliny finansów publicznych postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonego orzeczenia S. P. we wniesionej skardze na orzeczenie opisane w komparycji niniejszego postanowienia złożył wniosek o wstrzymanie jego wykonania Pełnomocnik skarżącego wskazał, że wykonanie zaskarżonej orzeczenia może spowodować zarówno znaczna szkodę, jak i trudne do odwrócenia skutki. Podniósł, iż czynnikiem kluczowym w tym przypadku jest nie tylko wysokość nałożonej na skarżącego kary, ale przede wszystkim podstawa jej wymierzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Wniosek ten nie zasługuje jednak na uwzględnienie. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2012 r., poz. 270 ze zm.) sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (...). Dotyczy to także aktów wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach tej samej sprawy. Z treści przytoczonego przepisu wywieść zatem należy, że na jego podstawie postanowienie o wstrzymanie zaskarżonego orzeczenia może zostać wydane wyłącznie wówczas, gdy akt - co do zasady - podlega wykonaniu, a nadto gdy spełnione zostaną prawem przewidziane przesłanki: zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Zaskarżony w sprawie akt, w przedmiocie wykonania którego orzekł WSA, został wydany na podstawie ustawy z 17 grudnia 2004 r. o odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych (Dz. U. z 2013 poz. 168 ze zm.). Zgodnie z art. 142 ww. ustawy orzeczenia Głównej Komisji Orzekającej kończące postępowanie są prawomocne w dniu ich wydania. Stosownie zaś do regulacji zawartej w art. 169 na prawomocne orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej kończące postępowanie przysługuje skarga do sądu administracyjnego, a wniesienie skargi wstrzymuje wykonanie prawomocnego orzeczenia. W tym stanie rzeczy stwierdzić należy, że skoro zaskarżone skargą do sądu administracyjnego orzeczenie Głównej Komisji Orzekającej w przedmiocie odpowiedzialności za naruszenie dyscypliny finansów publicznych nie podlega wykonaniu - z racji wstrzymania wykonania z mocy ustawy - to znaczy, iż postępowanie wszczęte tym wnioskiem nie ma znamion bezprzedmiotowości, lecz bez względu na zaistnienie przesłanek przewidzianych art. 61 § 3 p.p.s.a. wniosek jest bezzasadny i jako taki nie może zostać uwzględniony. W tym stanie rzeczy Sąd uznał zatem za zasadne odmówić udzielenia ochrony tymczasowej w postaci wstrzymania wykonania obu decyzji, orzekając w oparciu o art. 61 § 3 i § 5 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji postanowienia.