V SA/Wa 4059/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Bożena Zwolenik po rozpoznaniu w dniu 7 października 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi P. K. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą A. P. K. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia (...) lipca 2015 r. nr (...) w przedmiocie określenia zobowiązania podatkowego w podatku akcyzowym postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji. P.K. (dalej: "Skarżący") w skardze na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. zawarł wniosek o wstrzymanie jej wykonania. Uzasadniając wniosek Skarżący podniósł, że zaskarżona decyzja opiewa na kwotę 6225 zł, jednak organ wydał już kilkadziesiąt tożsamych decyzji, a wobec niego toczy się jeszcze kilkadziesiąt innych postępowań w przedmiocie podatku akcyzowego. Dodał, że wszystkie sprawy są przedmiotowo tożsame. Zdaniem Skarżącego, biorąc pod uwagę łączną wysokość określonych mu zobowiązań podatkowych w akcyzie, wynoszących razem ponad 800 000 zł, zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody i wystąpienia trudnych do odwrócenia skutków. Wskazał, że obecnie nie posiada środków pozwalających na spłatę zobowiązań podatkowych i zwrócił uwagę na umowę z Urzędem Pracy, w ramach której zobowiązał się do stworzenia i utrzymania miejsc pracy. W ocenie Skarżącego obowiązek natychmiastowej spłaty akcyzy wiązałby się z koniecznością sprzedaży nieruchomości lub mienia służącego do prowadzenia działalności gospodarczej. Zmusiłoby go to także do zlikwidowania działalności gospodarczej, a tym samym pozbawiło dochodów i środków do życia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej: "p.p.s.a." wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższego wynika, iż wprowadzona w § 3 tego przepisu ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym stanowi wyjątek od zasady przewidzianej w § 1 tego artykułu. Zastosowanie instytucji wstrzymania wykonania może mieć bowiem miejsce tylko w sytuacjach ściśle określonych w tym przepisie, tj. w sytuacji stwierdzenia, iż zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. W rozpatrywanej sprawie wniosek dotyczy decyzji, którą organ określił Skarżącemu zobowiązanie podatkowe w wysokości 6225,00 zł. Jednakże Sądowi wiadome jest z urzędu – na podstawie akt prowadzonych w innych zainicjowanych w tutejszym Sądzie postępowaniach – iż łączna kwota zobowiązań podatkowych Skarżącego istotnie wyniesie ponad 800 000 zł. Należy więc podzielić obawy Skarżącego, że skoro prowadzi on działalność gospodarczą i uzyskuje z niej średnio około 4 000 zł miesięcznie, to wykonanie zaskarżonej decyzji oraz innych decyzji wydanych wobec niego w analogicznym przedmiocie, może wywołać skutki, które trudno będzie odwrócić w przyszłości. Skarżący nie posiada środków pozwalających na jednorazową spłatę tych zobowiązań i Sąd zgadza się z argumentem, że uiszczenie takiej kwoty wiązałoby się z koniecznością sprzedaży nieruchomości lub mienia służącego Skarżącemu do prowadzenia działalności gospodarczej, co mogłoby tę działalność zdezorganizować. Sąd ma także na uwadze umowę Skarżącego z Urzędem Pracy, której celem jest stworzenie i utrzymanie miejsc pracy, a cel ten nie zostanie osiągnięty, jeżeli dojdzie do zakończenia prowadzonej przez Skarżącego działalności gospodarczej. Niedotrzymanie warunków umowy niewątpliwie naraziłoby Skarżącego na szkodę finansową, a jego pracowników na utratę pracy. Reasumując, w ocenie Sądu, Skarżący uprawdopodobnił zaistnienie przesłanek, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., zatem Sąd nie ma do czynienia z sytuacją, która uzasadnia zastosowanie wobec Skarżącego wyjątkowego rozwiązania prawnego jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Z tego też względu na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. Sąd postanowił jak w sentencji.