V SA/Wa 4066/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura (spr.), Sędzia WSA - Mirosława Pindelska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant - spec. Mariusz Dzierzęcki, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 stycznia 2017 r. sprawy ze skargi G. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry; oddala skargę. Przedmiotem skargi złożonej przez G. sp. z o.o. w W. jest decyzja Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] sierpnia 2015 r., nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w P. z [...] maja 2015 r. nr [...] wymierzająca stronie karę pieniężną w wysokości 48.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: [...] sierpnia 2014 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę w lokalu [...] położonym w P. przy ul. [...] i stwierdzili w nim pięć włączonych do sieci i gotowych do eksploatacji automatów do gier o nazwach: H. nr [...], C. nr [...], C. nr [...], M. nr [...] i M. nr [...]. Na podstawie umowy najmu z [...] lipca 2014 r. zawartej pomiędzy M. L. prowadzącą działalność gospodarczą pod nazwą [...], a G. sp. z o.o. z siedzibą w W. ustalono, że właścicielem, dysponentem i odpowiedzialnym za instalację i eksploatację urządzeń do gier była skarżąca, która w przedmiotowej sprawie została uznana za podmiot urządzający gry poza kasynem gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz. U. z 2016 r., poz. 471, dalej jako: "u.g.h."). Ponadto funkcjonariusze przeprowadzili m.in. oględziny zewnętrzne urządzeń oraz przesłuchali w charakterze świadka M. K. – konkubenta właścicielki lokalu, które to czynności zostały opisane w stosownych protokołach. [...] października 2014 r. dokonano ponadto oględzin wewnętrznych automatów: H. nr [...], C. nr [...], C. nr [...] oraz M. nr [...], a także przeprowadzono eksperymenty procesowe w postaci gier kontrolnych na ww. automatach. Na urządzeniu M. nr [...] nie przeprowadzono eksperymentu procesowego, gdyż w chwili przeprowadzania czynności i zatrzymania automat był niesprawny. Również biegły sądowy nie uruchomił urządzenia i tym samym nie przeprowadził badań i nie wydał stosownej opinii. Wobec powyższego organ I instancji odstąpił od wymierzenia kary pieniężnej w stosunku do tego automatu. Postanowieniem z [...] marca 2015 r. Naczelnik UC wszczął postępowanie w sprawie wymierzenia spółce kary pieniężnej określonej w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, a następnie decyzją z [...] maja 2015 r. wymierzył stronie karę pieniężną za urządzanie gier hazardowych na automatach do gier poza kasynem gry w kwocie 48.000 zł. W wyniku rozpoznania odwołania decyzją z [...] sierpnia 2015 r. Dyrektor IC utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że oględziny zewnętrzne, wynik przeprowadzonych gier kontrolnych, jak i treść włączonych do materiału dowodowego opinii biegłego sądowego – mgr inż. J. S. z [...] marca 2015 r. dotyczących automatów: H. nr [...], C. nr [...], C. nr [...] oraz M. nr [...] wskazywały, że na spornych urządzeniach były urządzane gry na automatach w rozumieniu ustawy o grach hazardowych. Podkreślił, że strona nie prowadziła działalności na podstawie ustawy o grach hazardowych, tzn. nie posiadała zezwolenia na prowadzenie działalności w zakresie gier na automatach ani innego zezwolenia albo koncesji, o których mowa w ustawie. Organ II instancji wyjaśnił, co w świetle art. 2 ust 3 i 5 u.g.h. jest grą na automatach i co - zgodnie z art. 2 ust. 4 u.g.h. – stanowi wygraną rzeczową. Wskazał, że na gruncie ustawy o grach hazardowych ocenie występowania elementów definicji gry na automacie winna być poddana wyłącznie pojedyncza gra. W jego ocenie nie można bowiem stwierdzić cech gry w przypadku badania procesów zachodzących na danym urządzeniu w innym odcinku czasu niż ten, w którym występuje sama gra. Podał, że wspólnymi elementami pojedynczej gry na automatach, które można wywieść z art. 2 ust. 3-5 u.g.h., jest poddanie ryzyku stawki za udział w jednej grze zawierającej co najmniej element losowości i uzyskanie rozstrzygnięcia jej wyniku (wygranej lub przegranej w sensie samego rozstrzygnięcia wyniku, niekoniecznie już wygranej pieniężnej w sensie fizycznym lub wygranej rzeczowej w sensie ustawowym). Odnosząc powyższe do sprawy stwierdził, że sporne automaty są urządzeniami elektronicznymi (komputerowymi). Z oględzin zewnętrznych oraz opinii biegłego wynika, że posiadały m.in. dwa monitory, panel sterujący, przyciski funkcyjne i były zasilane energią elektryczną. Spełniony został zatem jeden z warunków definicji gier na automatach, tj. gra rozgrywana jest na urządzeniu elektronicznym, w tym komputerowym. W ocenie organu bezsporne jest, że gry organizowane były w celach komercyjnych. Z akt sprawy wynika, że automaty udostępnione były publicznie w lokalu w P. Automaty posiadały wrzutnik monet, kuwetę, akceptator banknotów i monet, a warunkiem przystąpienia do gry było wpłacenie pewnej kwoty pieniędzy. Świadczy to o komercyjnym charakterze gier prowadzonych na tych urządzeniach. Spełniony został zatem kolejny warunek definicji gier na automatach wynikający z art. 2 ust. 5 u.g.h., tj. gra jest organizowana w celach komercyjnych. Organ podał także, że następnym warunkiem przyporządkowania gry na automatach do definicji zawartych w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 u.g.h. jest ustalenie "elementu losowości", ewentualnie "charakteru losowego" w grze. Organ odwoławczy powołał się na literalną wykładnię tych pojęć i wskazał za słownikiem języka polskiego, że zwroty "element" i "charakter" tłumaczone są odpowiednio jako: "część składowa jakiejś całości; składnik nadający czemuś odrębnej cechę, właściwość; czynnik" oraz zespół cech właściwych danemu przedmiotowi lub zjawisku; wygląd, postać, forma". Natomiast zwrot "losowy" to "wybrany przez przypadek lub losowanie; zależny od losu, przeznaczenia; dotyczący losu". Podkreślił, że z przeprowadzonych eksperymentów procesowych jak i opinii biegłego sądowego wynika, że gry na przedmiotowych automatach posiadają charakter losowy. Organ II instancji opisał sposób, w jaki przeprowadzono gry na automatach i stwierdził, że zatrzymanie obracania się bębnów / odkrycie kart następuje samoczynnie i zależy wyłącznie od programu gry zainstalowanego na automacie, co powoduje, że zatrzymanie bębnów / rozłożenie kart w odpowiedniej konfiguracji jest wynikiem wyłącznie przypadku (gracz nie ma realnego wpływu na wynik gry). Czynnikiem o przeważającym wpływie na wynik gry jest losowość (przypadek). Spełnione zostały zatem kolejne warunki definicji gier na automatach wynikające z art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h., tj. gra ma charakter losowy, a tym samym zawiera element losowości. Zdaniem Dyrektora IC ostatnim warunkiem istotnym prawnie z punktu widzenia zakwalifikowania gier na automatach do jednej z definicji zawartych w art. 2 ust. 3 lub ust. 5 u.g.h. jest ustalenie, czy gry są prowadzone o wygrane pieniężne lub rzeczowe. Zgodnie z art. 2 ust. 4 u.g.h. wygraną rzeczową w grach na automatach jest również wygrana polegająca na możliwości przedłużenia gry bez konieczności wpłaty stawki za udział w grze, a także możliwość rozpoczęcia nowej gry przez wykorzystanie wygranej rzeczowej uzyskanej w poprzedniej grze. Dyrektor IC stanął na stanowisku, że gry na przedmiotowych automatach toczyły się o wygrane pieniężne i wypełniały definicje gier na automatach, o których mowa w art. 2 ust. 3 u.g.h. Wyjaśnił również, że w świetle art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry. Z kolei art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. stanowi, że urządzający gry na automatach poza kasynem gry podlega karze pieniężnej, której wysokość określona została w art. 89 ust. 2 pkt 2 tej ustawy na 12.000 zł od każdego automatu. Organ II instancji ustalił, że skarżąca nie posiadała koncesji na prowadzenie kasyna gry. Wskazał, że zakaz urządzania gier na automatach poza kasynem gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.) wiąże się z samym faktem organizowania gry poza miejscem do tego wyznaczonym niezgodnie z przepisami prawa. Wyjaśnił, że urządzać gry znaczy tyle, co zorganizować tego typu działalność, stworzyć warunki do prowadzenia gier, tj. czynności bezpośrednio podejmowanych przy grach hazardowych. Urządzenie gry jest zrealizowaniem przygotowań umożliwiających następnie jej prowadzenie, jest warunkiem koniecznym prowadzenia gry. Będą to zatem wszelkie działania polegające np. na zapewnieniu warunków lokalowych i personelu, jak również dostarczeniu odpowiednich urządzeń do prowadzenia gier oraz zapewnieniu możliwości ich działania, np. poprzez udostępnienie dostępu do sieci elektrycznej (szeroko pojęta organizacja tych gier). W związku z tym uznał skarżącą – właściciela automatów, która zainstalowała i eksploatowała sporne urządzenia – za podmiot urządzający gry. Odpowiadając na zarzuty dotyczące kwestii nienotyfikowania przepisów u.g.h. organ zauważył, że Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej jako "Trybunał" lub "TSUE") nie zajmuje się wykładnią prawa krajowego lecz wykładnią prawa unijnego. Ocena dotycząca konkretnego przepisu prawa krajowego przez TSUE jest zatem jego wykładnią. Wyroki prejudycjalne wydawane przez Trybunał są wydawane w konkretnej sprawie i wiążą wprost sąd krajowy, który zwrócił się z pytaniem prawnym, jakkolwiek inne sądy krajowe powinny mieć na względzie przyjętą w wyroku interpretację (celem jednolitego stosowania prawa wspólnotowego we wszystkich krajach). Tak więc odnosząc się do skutków prawnych wydania przez TSUE wyroku w połączonych sprawach C-213/11, C-214/11 oraz C-217/11 organ II instancji zaznaczył, że istota stanowiska Trybunału wiązała się z potrzebą dokonania oceny charakteru przepisów przejściowych ustawy o grach hazardowych, a nie przepisów dotyczących kar pieniężnych za niezgodne z prawem działania osób urządzających gry na automatach. Z tego względu za chybione Dyrektor IC uznał powoływanie się przez stronę na nieobowiązywanie norm dających wyprowadzić się z przepisów art. 89-91 u.g.h. Organ II instancji wyjaśnił ponadto, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 11 marca 2015 r., sygn. akt P 4/14, uznał, iż art. 14 ust. 1 i art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. są zgodne z art. 2 i art. 7 Konstytucji RP oraz z art. 20 i art. 22 w związku z art. 31 ust. 3 Konstytucji RP, a zatem z perspektywy prawa krajowego nie ma obecnie wątpliwości co do ich obowiązywania. W ocenie Dyrektora IC w rozpoznawanej sprawie organ I instancji działał z poszanowaniem i na podstawie przepisów prawa. Karę pieniężną wymierzył na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do których stosowania był zobowiązany. Skarżąca złożyła skargę na powyższą decyzję, wnosząc o uchylenie decyzji organu I i II instancji w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła: 1. nieuprawnione przyjęcie za podstawę rozstrzygnięcia przepisu sankcyjnego art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. w warunkach niemożności stosowania bezpośrednio z nim związanego art. 14 ust. 1 u.g.h., również art. 3 i 6 ust. 1 u.g.h, jako przepisów technicznych, których projekt nie został notyfikowany Komisji Europejskiej w trybie art. 1 pkt 11, art. 8 pkt 1 oraz 9 pkt 7 Dyrektywy 98/34/WE, 2. naruszenie art. 120, 121 § 1, art. 187 § 1 i 3 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa poprzez wydanie rozstrzygnięcia wprawdzie na podstawie ustawy obowiązującej, ale w zakresie przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2, 14 ust. 1, art. 3, art. 6 ust. 1 u.g.h., tj. przepisów technicznych, obciążonych niemożnością ich stosowania – poprzez przeprowadzenie postępowania w sposób nie budzący zaufania do organów, 3. naruszenie przepisu art. 210 § 1 pkt 6 O.p. poprzez zaniechanie odniesienia się do zarzutów przedłożonych przez spółkę w odwołaniu od decyzji Naczelnika Urzędu Celnego, 4. naruszenie art. 9 i art. 91 Konstytucji RP poprzez wydanie orzeczenia z naruszeniem prawa międzynarodowego. W odpowiedzi na skargę Dyrektor IC wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontrolowanego postępowania jest decyzja wymierzająca skarżącej karę pieniężną za urządzanie gier na automatach umieszczonych w lokalu niebędącym kasynem gry. Organy obu instancji, opierając się na ustaleniach kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy celnych oraz na pozostałym zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym ( w tym opiniach biegłego sądowego), zgodnie uznały, iż skarżąca urządzała gry na automatach poza kasynem gry. Dyrektor IC odwołując się do informacji znanych mu z urzędu wskazał, że skarżąca nie posiada i nie posiadała wcześniej koncesji na prowadzenie kasyna gry ani zezwolenia na urządzanie gier na automatach w salonach gier lub na automatach o niskich wygranych w rozumieniu art. 129 ust. 1 u.g.h. Wskazać w tym miejscu należy, że w niniejszej sprawie stan faktyczny nie stanowił przedmiotu sporu i został przez organy ustalony w sposób wyczerpujący i prawidłowy, w związku z czym Sąd ustalenia te przyjmuje za własne. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że nie kwestionuje ustaleń organów obu instancji w zakresie, iż zatrzymany automat nie posiadał poświadczenia rejestracji, urządzano z jego wykorzystaniem gry hazardowe bez zezwolenia a odbywało się to w lokalu niebędącym kasynem gry. Spółka nie zakwestionowała również wyników przeprowadzonych eksperymentów, które wykazały losowy charakter gier. W zakresie tych ustaleń Sąd również podzielił stanowisko i argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Spór w niniejszej sprawie sprowadza się natomiast do oceny zasadności wymierzenia stronie kary pieniężnej za urządzenie gier na automacie poza kasynem gry na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. – jako samodzielnej podstawie orzekania. Skarżąca twierdzi bowiem, że dla skutecznego zastosowania ww. przepisu, który jest przepisem sankcjonującym, konieczne jest zaistnienie stanu niezgodnego z prawem opisanego w normie sankcjonowanej, w tym wypadku w art. 14 ust. 1 u.g.h., który to przepis TSUE w wyroku z 19 lipca 2012 r. w sprawach połączonych C-213/11, C-214/11 i C-217/11 uznał za przepis techniczny w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. Odnosząc się do powyższego należy odwołać się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16, dalej jako: "uchwała II GPS 1/16" (dostępna w CBOSA: www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny przesądził, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE, którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Ponadto stwierdził, iż urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż powyższa uchwała jest tzw. uchwałą abstrakcyjną, podjętą w oparciu o art. 15 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), w celu rozstrzygnięcia ujawnionej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym rozbieżności. W omawianej uchwale rozbieżność ta dotyczyła podejścia do wykładni oraz stosowania przepisów u.g.h., ich wzajemnej relacji, w tym oceny charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 wymienionej ustawy z punktu widzenia art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że uchwały abstrakcyjne (jak i uchwały konkretne) mają moc ogólnie wiążącą, a istota mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Stanowi o tym przepis art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Oznacza to, że dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne winny je respektować. Skoro zatem z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę związany jest stanowiskiem wyrażonym w uchwale II GPS 1/16, a co więcej stanowisko to w pełni podziela, to zarzuty skargi kwestionujące prawidłowość zastosowania art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jako samodzielnej podstawy orzekania nie mogły zostać uwzględnione. Podzielając w pełni przedstawione w ww. uchwale stanowisko NSA uznać należało, że w sytuacji, gdy strona nie kwestionuje ujawnionego oraz wykazanego przez Naczelnika UC oraz Dyrektora IC faktu urządzania gier hazardowych na przedmiotowym automacie, czego konsekwencją było wydanie przez te organy decyzji o nałożeniu kary pieniężnej, spółka nie może skutecznie powołać się na argument o technicznym charakterze przepisu art. 14 u.g.h. i tym samym na brak skuteczności tego przepisu, a w konsekwencji na argument o braku podstaw do zastosowania we wskazanych okolicznościach art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jako przepisu niestosowalnego, bo sankcjonującego naruszenie zasad organizowania i urządzania gier na automatach, które określone zostały w przepisie technicznym. Za niezasadne Sąd uznał także zarzuty naruszenia art. 9 i art. 91 Konstytucji RP. Zdaniem Sądu wydając zaskarżoną decyzję organ nie naruszył żadnego przepisu prawa międzynarodowego. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy prawa, które nie zostały w żadnym stopniu pozbawione skuteczności w polskim porządku prawnym i są zgodne również z porządkiem prawnym Unii Europejskiej. Art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h., o czym była już mowa wyżej, mógł zatem stanowić podstawę prawną wydania decyzji wymierzającej spółce karę pieniężną za urządzanie gier na automacie poza kasynem gry. W konsekwencji nie sposób Dyrektorowi IC zarzucić naruszenia art. 9 i art. 91 Konstytucji RP. Nietrafne jest również stanowisko skarżącej o wiążącym w przedmiotowej sprawie charakterze wyroku TSUE z dnia 19 lipca 2012 r. w sprawie C-213/11, C-214/11, C-217/11w związku z wcześniejszym stanowiskiem Trybunału wyrażonym w przywołanym w nim wyroku w sprawie Komisja przeciwko Grecji C-65/05. Należy wyjaśnić, że istota stanowiska Trybunału w powołanym przez stronę orzeczeniu wiązała się z potrzebą dokonania oceny charakteru - jako "potencjalnie technicznych" - przepisów ustanawiających wyjątki od zasady wyrażonej w art. 129 ust. 1 u.g.h., a mianowicie przepisów art. 129 ust. 2, art. 135 ust. 2 i art. 138 ust. 1 tej ustawy. Nie ma zatem podstaw, aby zasadnie można było kwestionować stanowisko organów odnośnie do "nietechnicznego" charakteru przepisów art. 89 ust. 1 pkt 2, ust. 2 pkt 2 i art. 90 ust. 1 u.g.h. stanowiących podstawę wydania kontrolowanej decyzji. Tym samym brak jest podstaw do odmowy ich zastosowania w rozpatrywanej sprawie. Powyższe potwierdza również treść uzasadnienia uchwały II GPS 1/16, gdzie wskazano, że "niezależnie od tego, że przepis taki jak art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych Trybunał uznał za przepis techniczny, w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy nr 98/34/WE (pkt 25), (...) - nie ma podstaw, aby wnioskować o istnieniu dalej idących konsekwencji judykatu wydanego w sprawach połączonych C - 213/11, C - 214/11 oraz C - 217/11, niż te które wyraźnie wynikają z jego treści oraz z treści zawartych w tym orzeczeniu wytycznych, które wprost i wyraźnie - co należy raz jeszcze podkreślić – są adresowane właśnie do sądu krajowego (por. pkt 37 – 40)." Jednocześnie Sąd uznaje za wiążące stanowisko Trybunału wyrażone w wyroku z 18 grudnia 2014 r. wydanym w połączonych sprawach C-131/13, C-163/13 i C-164, w którym TSUE przypomniał o zasadzie, zgodnie z którą nikt nie może powoływać się na normy prawa Unii w celach nieuczciwych lub stanowiących nadużycie. Trybunał w powołanym orzeczeniu wyraźnie opowiedział się za stanowiskiem, że nie można rozszerzać zakresu zastosowania norm prawa unijnego tak, aby objąć nim praktyki stanowiące nadużycie czy oszustwo. TSUE zwrócił przy tym uwagę, że krajowe organy i sądy czuwać powinny nad przestrzeganiem tej zasady. Wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy nie miał również fakt braku pogłębionego omówienia przez organy znaczenia wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 11 marca 2015 r. P 4/14, ponieważ punkt ciężkości w sprawie dotyczył kwestii charakteru technicznego wskazanych w sprawie przepisów u.g.h., w zakresie czego TK się nie wypowiadał. Przypomnieć w tym miejscu należy, że art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. penalizuje zachowanie naruszające zasady dotyczące miejsca urządzania gier hazardowych na automatach, nie zaś zachowanie naruszające zasady dotyczące warunków, od spełnienia których w ogóle uzależnione jest rozpoczęcie, a następnie prowadzenie działalności polegającej na organizowaniu i urządzaniu gier hazardowych, w tym gier na automatach. Jak słusznie zauważył NSA w powoływanej już uchwale II GPS 1/16 "urządzający gry na automatach poza kasynem gry, nawet wówczas, gdy gry te urządza bez koncesji lub zezwolenia - od 14 lipca 2011 r. także bez zgłoszenia lub wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry - podlegać będzie karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych, nie zaś karze pieniężnej przewidzianej w art. 89 ust. 1 pkt 1 tej ustawy". W ocenie Sądu uznać należało, że uzasadnienie decyzji Dyrektora IC zawiera szczegółowe wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, którym dano wiarę, a także szczegółowe uzasadnienie prawne, wskazujące podstawę prawną i jej wyjaśnienie oraz odniesienie się do wszystkich zarzutów zawartych w odwołaniu w związku z czym brak jest podstaw do uznania iż doszło do naruszenia treści art. 120, 121 § 1, art. 187 § 1 i 3, art. 210 § 1 pkt 6 O.p. Sąd nie stwierdził także naruszenia treści art. 6 ust. 1 u.g.h, co do którego strona wskazywała na jego techniczny charakter, uznając stanowisko to za niewłaściwe. Sąd podziela w tym zakresie stanowisko sądów administracyjnych, co do tego, że wskazany przepis nie jest przepisem technicznym (np. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 11 kwietnia 2016 r II Sa/Bd 1077/15 , wyrok WSA w Gorzowie z 27 lipca 2016 r. II SA/Go 449/15 - obydwa publikowane w Lex). Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenia przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, ani też naruszenia przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę.