V SA/Wa 408/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Piotr Kraczowski, Protokolant ref. staż. - Tomasz Godlewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2011 r. sprawy ze skargi A. S.A. w K. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Ministra Pracy i Polityki Społecznej na rzecz A. S.A. w K. kwotę 100 zł (sto złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi rozpatrywanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie jest skarga A. S.A. z siedzibą w K. na postanowienie Ministra Pracy i Polityki Społecznej (dalej: Minister) dnia [...] grudnia 2010 r. nr [...], utrzymujące w mocy postanowienie Prezesa Zarządu Państwowego Funduszu Rehabilitacji (dalej: Prezes PFRON) z dnia [...] sierpnia 2010 r. nr [...] odmawiające wydania zaświadczenia o pomocy de minimis. W uzasadnieniu postanowienia z [...] sierpnia 2010 r. Prezes PFRON wyjaśnił, iż przedstawiona przez stronę i będąca dowodem poniesienia wydatku dokumentacja wskazuje, że wydatek ten został pierwotnie pokryty ze środków nie pochodzących z rachunku zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (dalej: ZFRON). Po przeprowadzeniu postępowania zainicjowanego złożonym przez stronę zażaleniem Minister, orzekając jako organ drugiej instancji stwierdził, że wskazane przez stronę wydatki zostały dokonane z rachunku bieżącego. Następnie dokonano przelewu środków z konta zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na rachunek bieżący odwołującej się strony. Minister uznał, że katalog wydatków ZFRON, poza tym, że nie wymienia jako wydatku przelewu środków z konta ZFRON na konto obrotowe, dotyczy finansowania wydatków, a nie ich refundacji z konta ZFRON. Ponieważ wydatki zostały poniesione ze środków nie będących środkami publicznymi, lecz prywatnymi, nie dotyczą ich reguły pomocy publicznej. Oznacza to, że w przedmiotowej sprawie nie może zostać wydane zaświadczenie o pomocy de minimis, gdyż taka pomoc w opinii organu nie została udzielona. Organ dodał, że strona wnioskowała o wydanie zaświadczenia o pomocy de minimis na podstawie przepisu § 2 ust. 1 pkt 12 d rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810), zgodnie z którym na ten wydatek przeznacza się środki funduszu rehabilitacji. W niniejszej sprawie na powyższy cel nie zostały przekazane środki ZFRON, wobec czego, aby zaświadczenie mogło zostać wydane, wydatek musi zostać dokonany ze środków ZFRON. Organ wskazał, że podstawą zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis jest m.in. źródło sfinansowania wydatku. Powyższe postanowienie zostało zaskarżone przez spółkę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia, podnosząc m.in., że w okresie, w którym skarżący poniósł wydatki, których dotyczy zaskarżone postanowienie brak było jakiegokolwiek przepisu, który określałby bezwzględnie taki sposób ponoszenia wydatków z ZFRON, zgodnie z którym wydatki te, aby zostały zakwalifikowane z ZFRON muszą być pokrywane bezpośrednio z konta tego Funduszu, a pokrycie ich w jakikolwiek inny sposób (w szczególności z innego konta i następnie rozliczenie w ramach ZFRON) powoduje, że nie mogą być już zakwalifikowane jako wydatki z ZFRON, a tym samym nie mogą być traktowane jako pomoc de minimis. W odpowiedzi na skargę Minister Pracy i Polityki Społecznej wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 roku - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) kontrola sądowa zaskarżonych aktów administracyjnych sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na ten wynik, albo też do naruszenia przepisów prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania albo stwierdzenia nieważności decyzji lub postanowienia (art. 145 § 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z p. zm. dalej p.p.s.a.). Skarga jest zasadna i zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem sporu w sprawie była kwestia prawidłowości dysponowania środkami z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych na tle regulacji dotyczących warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej obowiązujących na datę wydatku (pokrycia z konta ZFRON). Status zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych reguluje art. 31 i art. 33 ustawy z dnia 27 sierpnia 1997 r. o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych (Dz. U. z 2008 r. Nr 14, poz. 92 z p. zm.) oraz rozporządzenie Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 19 grudnia 2007 r. w sprawie zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych (Dz. U. Nr 245, poz. 1810 z p. zm. , dalej : rozporządzenie Ministra). Stosownie do treści art. 33 ustawy o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych, prowadzący zakład pracy chronionej tworzy zakładowy fundusz rehabilitacji osób niepełnosprawnych oraz jest zobowiązany do prowadzenia ewidencji i rachunku bankowego środków tego funduszu. Cele, na jakie mogą być przeznaczane środki z funduszu ZFRON zostały wyszczególnione w § 2 rozporządzenia Ministra. W niniejszej sprawie poza sporem była kwestia prawidłowości celu przeznaczenia środków z funduszu ZFRON, bowiem organy nie kwestionowały faktu, że poniesione wydatki są zgodne z przepisami dotyczącymi warunków udzielania pomocy de minimis przedsiębiorcom prowadzącym zakłady pracy chronionej. Z obowiązującego w datach dokonywania wydatku (maj i sierpień 2008 r.) rozporządzenia Ministra wynika jedynie, że środki na wskazane w nim rodzaje wydatków pochodzą z zakładowego funduszu rehabilitacji osób niepełnosprawnych. Również ustawa z dnia 27 sierpnia 1997 roku o rehabilitacji zawodowej i społecznej oraz zatrudnianiu osób niepełnosprawnych stanowi jedynie o przeznaczeniu środków zgromadzonych w funduszu i konsekwencjach niezgodnego z tym przeznaczeniem rozdysponowaniem pieniędzy. Dla przedmiotowego stanu faktycznego nie istnieje zatem regulacja zakazująca wprost pokrywania z funduszu ZFRON wydatków uprzednio poczynionych na wskazany w przepisach cel z bieżącego rachunku bankowego lub innych funduszów. Również wykładnia istniejących przepisów nie daje uprawnienia do potwierdzenia zajętego przez organy stanowiska. Obowiązujące przepisy nie wskazują sposobu przekazania środków pieniężnych, a jedynie rodzaj wydatków, na jakie mogą być one przeznaczone. Zakaz taki został wprowadzony dodanym przepisem ust. 2a do § 9 rozporządzenia Ministra z dniem 22 lipca 2009 r. ( zmiana rozporządzeniem z dnia 17 czerwca 2009 r. - Dz. U. Nr 107, poz. 891), a więc rok po dokonaniu przez Skarżącą dokonywania wydatku. W konsekwencji, stwierdzić należy, że Skarżąca wydatkowała środki na cel zawarty w katalogu wydatków uprawniających do objęcia pomocą de minimis, a jednocześnie środki te pochodziły z funduszu ZFRON. Wynika z tego, że Skarżąca posiadająca status zakładu pracy chronionej spełniła warunki zakwalifikowania pomocy jako pomocy de minimis. W ocenie Sądu sam fakt, że początkowo środki zostały przeznaczone z bieżącego rachunku firmy, a później przekazano odpowiednią kwotę z funduszu ZFRON na rachunek bieżący, nie ma wpływu na zakwalifikowanie pomocy jako pomoc de minimis. Przekazanie kwoty na rachunek bieżący nie oznacza w tym przypadku rekompensaty, gdyż wszystkie rachunki pozostają w posiadaniu jednego przedsiębiorcy, dysponującego ulokowanymi na nich środkami. W związku z powyższym i na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. W przedmiocie kosztów Sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a.