V SA/Wa 4083/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia NSA Piotr Piszczek po rozpoznaniu w dniu 18 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi Z.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwa Z. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. Z.S.(dalej jako: Skarżący) złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W uzasadnieniu wniosku wskazał na realne niebezpieczeństwo wyrządzenia mu znacznej szkody oraz trudnych lub wręcz niemożliwych do odwrócenia skutków. W ocenie Skarżącego decyzja nakładająca na niego karę pieniężną jest rażącą niesprawiedliwa, gdyż art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 ustawy o grach hazardowych, stanowiące podstawę prawną wymierzonej mu kary, stanowią "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r., a w konsekwencji braku notyfikacji projektu tejże ustawy Komisji Europejskiej nie mogą być one stosowane wobec jednostek oraz podmiotów będących adresatami decyzji. W dalszej części uzasadnienia wniosku Skarżący podniósł, iż w roku 2014 r. uzyskał roczny przychód w wysokości 9.125,56 zł, na co przedstawił kopię deklaracji podatkowej PIT-28/A. Tym samym wstrzymanie działań organu zmierzających do zapłaty przez niego kary, tj. kwoty 36.000,00 zł, także działań egzekucyjnych, Skarżący uznał za niezbędne do uchronienia go przed grożącą mu znaczną szkodą finansową. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm., dalej jako: p.p.s.a.) wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, o których mowa w § 1, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania (art. 61 § 3 p.p.s.a.). Wskazana instytucja ma charakter wyjątkowy i jej zastosowanie może mieć miejsce wyłącznie w razie stwierdzenia, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, gdyby akt lub czynność zostały wykonane. Tym samym rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Użycie przez ustawodawcę w art. 61 § 3 p.p.s.a. zwrotów nieostrych wiąże się z koniecznością konkretyzacji zawartej w nich normy ogólnej co oznacza, że wnioskodawca, dążąc do wstrzymania wykonania aktu, musi złożyć stosowny wniosek i uprawdopodobnić, że istnieją przesłanki uzasadniające odstąpienie od zasady wykonalności orzeczeń ostatecznych. Zaznaczenia wymaga, że dla uwzględnienia wniosku nie są wystarczające samo przekonanie strony, iż wykonanie aktu wywoła szczególnie niekorzystne dla niej konsekwencje oraz uzasadniający to przekonanie wywód. Uzasadnienie wniosku winno zatem odnosić do konkretnych okoliczności związanych z wykonaniem zaskarżonego aktu mogącymi wywołać znaczną szkodę majątkową, a zawarte w uzasadnieniu twierdzenia powinny znajdować odzwierciedlenie w odpowiednich dokumentach źródłowych. Brak wyczerpującego uzasadnienia wniosku i nie poparcie go odpowiednimi do tego dowodami uniemożliwia jego merytoryczną ocenę (por. postanowienia NSA: z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. GZ 120/04 i z dnia 18 maja 2004 r., sygn. FZ 65/04). W ocenie Sądu, analiza argumentacji Skarżącego nie pozwala na przyjęcie, że wykazał on zaistnienie przesłanek wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Uzasadnienie wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w istocie sprowadza się jedynie do ogólnego stwierdzenia, że wykonanie tej decyzji wpłynie negatywnie na sytuację finansową Skarżącego. Przepis art. 61 § 3 p.p.s.a. wyraźnie stanowi o znacznej szkodzie, a nie o szkodzie jakiejkolwiek. Tym samym, analizując wniosek pod kątem niebezpieczeństwa wyrządzenia wnioskodawcy znacznej szkody majątkowej, Sąd musi dokonać zestawienia wysokości kwoty określonej zaskarżoną decyzją i całości majątku Skarżącego. Tylko takie porównanie pozwoli na rzetelną ocenę, czy istotnie zapłata kary doprowadzi do ziszczenia się ww. przesłanki. Oznacza to, że Skarżący winien załączyć do wniosku dokumenty źródłowe obrazujące w sposób pełny i wiarygodny jego sytuację finansową. Przedłożony druk PIT-28/A nie jest wystarczający. Dokumentuje on tylko wysokość przychodu Skarżącego w roku 2014. Nie zawiera natomiast informacji na temat zgromadzonych przez niego oszczędności, a także innych składnikach majątku, np. posiadanych przez Skarżącego nieruchomościach oraz majątku ruchomym, które mogą mieć znaczną wartość i umożliwić Skarżącemu bezproblemowe uiszczenie kary. Podkreślenia wymaga również, iż Skarżący jest przedsiębiorcą, nadal prowadzi działalność, a zatem uzasadniony jest wniosek, iż posiada majątek i środki umożliwiające kontunuowanie takiej działalności. Wnioskodawca nie przedstawił żadnych dokumentów w tym zakresie uniemożliwiając Sądowi pełną ocenę jego sytuacji w kontekście wymogów stawianych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, nawet fakt ewentualnego wyegzekwowania nałożonej kary pieniężnej przed rozpoznaniem skargi i ewentualne jej uwzględnienie nie skutkuje nieodwracalnymi skutkami, bowiem w takim wypadku wskazana zaskarżoną decyzją należność zostanie Skarżącemu zwrócona. Uszczuplenie stanu finansowego nie jest wystarczającą przesłanką wstrzymania wykonania ostatecznej decyzji administracyjnej. Faktu egzekwowania obowiązku pieniężnego wynikającego z zaskarżonej decyzji, nawet przy uwzględnieniu sytuacji materialnej strony, nie można utożsamiać z niebezpieczeństwem wyrządzenia znacznej szkody czy spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (zob. postanowienie NSA z dnia 17 września 2014 r., sygn. akt I OZ 737/14, LEX nr 1529107). Każda bowiem decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym (por. postanowienie NSA z dnia 29 listopada 2013 r., sygn. akt II GZ 684/13, LEX nr 1432682). Co więcej Skarżący nie wykazał, że organ podjął lub zamierza podjąć działania w celu wyegzekwowania kwoty objętej zaskarżoną decyzją. Jest to więc argument abstrakcyjny, a nie okoliczność konkretna mogąca stanowić podstawę do uwzględnienia wniosku Odnosząc się do twierdzeń o "rażącej nieprawidłowości zaskarżonej decyzji" Sąd zaznacza, że okoliczności te nie mogą być uznane za stanowiące o niebezpieczeństwie wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Nie jest dopuszczalne w ramach badania przesłanek z art. 61 § 3 p.p.s.a. dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Ocena taka stanowiłaby swoisty "przedsąd" i wkraczanie w kompetencje zastrzeżone dla składu rozpoznającego sprawę co do istoty. Celem instytucji wstrzymania wykonania aktu jest jedynie tymczasowe ukształtowanie stosunków do czasu merytorycznego rozpoznania sprawy przez sąd (por. np. postanowienie NSA z dnia 18 marca 2014 r., sygn. akt II OZ 250/14). Skoro więc Skarżący nie wykazał, że zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia mu przez wykonanie zaskarżonej decyzji znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków – na mocy art. 61 § 3 p.p.s.a. w związku z art. 61 § 5 p.p.s.a. – Sąd orzekł jak w sentencji.