V SA/Wa 411/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak, Protokolant referent - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2013 r. sprawy ze skargi "[...]" S.A. z siedzibą w [...] na informację Ministra Rozwoju Regionalnego z dnia [...] marca 2012 r. nr [...] w przedmiocie skargi o wznowienie postępowania sądowego zakończonego prawomocnym orzeczeniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 24 maja 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 866/12. 1. wznawia postępowanie, 2. oddala skargę. Przedmiotem skargi o wznowienie postępowania wniesionej przez "[...]" S.A. z siedzibą w [...] (zwaną dalej Skarżącą) jest postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie, sygn. akt V SA/Wa 866/12 z 24 maja 2012r., w przedmiocie pozostawienia skargi bez rozpatrzenia. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny. Postanowieniem z 24 maja 2012 r., sygn. akt V SA/Wa 866/12 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie pozostawi bez rozpatrzenia skargę "[...]" S.A. w [...] na informację Ministra Rozwoju Regionalnego zawartą w piśmie z [...] marca 2012 r., nr [...] w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie projektu. Sąd w postanowieniu przywołał art. 30c ust. 2 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2009 r. Nr 84, poz. 712 ze zm.), zwanej dalej: u.z.p.p.r., który stanowi, że skarga wnoszona jest przez wnioskodawcę w terminie 14 dni od dnia otrzymania informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4, bezpośrednio do właściwego wojewódzkiego sądu administracyjnego wraz z kompletną dokumentacją w sprawie, obejmującą wniosek o dofinansowanie wraz z informacją w przedmiocie oceny projektu, kopie wniesionych środków odwoławczych oraz informacji, o której mowa w art. 30b ust. 4. Ponadto wskazał, że w myśl art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r., wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia. Mając na uwadze art. 30c ust. 2 u.z.p.p.r. Sąd uznał, że nie załączenie podpisanego lub potwierdzonego za zgodność z oryginałem (w sposób zgodny z właściwymi przepisami prawa) wniosku o dofinansowanie oraz pisma Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z [...] grudnia 2011 r. oznacza, że złożona dokumentacja w sprawie jest niekompletna. Dlatego też Sąd powołując się na art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. pozostawił skargę rozpatrzenia. Pismem datowanym na 10 stycznia 2013r. Skarżąca wniosła o: 1. wznowienie postępowania zakończonego ww. prawomocnym postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 24 maja 2012r., 2. uwzględnienie niniejszej skargi i zmianę zaskarżonego orzeczenia poprzez stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo oraz przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Pośredniczącą - Narodowe Centrum Badań i Rozwoju, 3. zasądzenie kosztów postępowania w sprawie na rzecz Skarżącego, w tym kosztów zastępstwa według przepisanych. W uzasadnieniu Skarżąca wskazała, że Trybunał Konstytucyjny, po rozpoznaniu skargi konstytucyjnej, w dniu 30 października 2012 r., wydał wyrok o sygn. akt SK 8/12 i orzekł, że art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim przewiduje, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, bez możliwości wezwania do uzupełnienia braków w dokumentacji, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Wyrok ten został opublikowany w Dzienniku Ustaw z 12 listopada 2012 r. pod pozycją 1237. Skarżąca wyjaśniła, że art. 30 c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. utracił moc obowiązującą z dniem publikacji (a contrario do art. 71 ust. 2 ustawy o Trybunale Konstytucyjnym z dnia 1 sierpnia 1997 r., Dz.U., Nr 102, poz. 643 ze zm.). Dlatego też, jej zdaniem uzasadnione było wniesienie skargi na podstawie art. 272 § 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012r., poz. 270) zwanej dalej p.p.s.a., gdyż niezgodny z konstytucją art. 30 c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. był podstawą wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Warszawie zaskarżonego postanowienia o sygn. akt V SA/Wa 866/12. Skarżąca wskazała, że przedmiotowa skarga została oparta na ustawowej podstawie wznowienia, została wniesiona w terminie, a także — jako zasadna i konieczna - zasługuje na uwzględnienie. Dlatego też wniosła aby po merytorycznym rozpoznaniu sprawy, Sąd zmienił zaskarżone orzeczenie poprzez uwzględnienie skargi i stwierdzenie, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a w konsekwencji przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Instytucję Pośredniczy Narodowe Centrum Badań i Rozwoju. W odpowiedzi na skargę Minister Rozwoju Regionalnego wniósł o oddalenie skargi. Ponadto w odpowiedzi na wezwanie Sądu pismem procesowym z 18 lutego 2013r. Minister Rozwoju Regionalnego poinformował, że konkurs 2/POKL/4.2/2011 został już zakończony. Środki przeznaczone na jego realizację zostały już rozdzielone pomiędzy beneficjentów i częściowo wydane. Lista rankingowa dla konkursu 2/POKL/4.2/2011 została zatwierdzona 24 lutego 2012r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Art. 190 ust. 4 Konstytucji RP stanowi, iż orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego o niezgodności z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą aktu normatywnego, na podstawie którego zostało wydane prawomocne orzeczenie sądowe, ostateczna decyzja administracyjna lub rozstrzygnięcie w innych sprawach, stanowi podstawę do wznowienia postępowania, uchylenia decyzji lub innego rozstrzygnięcia na zasadach i w trybie określonych w przepisach właściwych dla danego postępowania. W myśl art. 272 § 1 p.p.s.a. można żądać wznowienia postępowania również w przypadku, gdy Trybunał Konstytucyjny orzekł o niezgodności aktu normatywnego z Konstytucją, umową międzynarodową lub z ustawą, na podstawie którego zostało wydane orzeczenie. W sytuacji określonej w § 1 skargę o wznowienie postępowania wnosi się w terminie trzech miesięcy od dnia wejścia w życie orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego. Jeżeli w chwili wydania orzeczenia Trybunału Konstytucyjnego orzeczenie sądowe nie było jeszcze prawomocne na skutek wniesienia środka odwoławczego, który został następnie odrzucony, termin biegnie od dnia doręczenia postanowienia o odrzuceniu (art. 272 § 2 p.p.s.a.). Zgodnie z art. 281 p.p.s.a. na rozprawie sąd rozstrzyga przede wszystkim o dopuszczalności wznowienia i odrzuca wniosek, jeżeli brak ustawowej podstawy wznowienia albo termin do wniesienia skargi nie został zachowany. Sąd może jednak po rozważeniu stanu sprawy połączyć badanie dopuszczalności wznowienia z rozpoznaniem sprawy. Na rozprawie dochodzi do powtórnego badania okoliczności warunkujących dopuszczalność wznowienia postępowania. Jednak tym razem Sąd jest uprawniony również do zbadania, czy podniesione w skardze przesłanki wznowienia realnie zaistniały. Rozpoznanie zasadności podstaw skargi o wznowienie postępowania następuje wyłącznie na rozprawie. Sąd w przedmiotowej sprawie stwierdzając, że skarga o wznowienie została wniesiona w wymaganym terminie oraz została oparta na ustawowej podstawie wznowienia wyznaczył rozprawę i na rozprawie wznowił postępowanie sądowe zakończone postanowieniem Wojewódzkiego Sądu Administracyjne w Warszawie z 24 maja 2012r., sygn. akt V SA/Wa 866/12. Przechodząc do oceny skargi o wznowienie postępowania, należy zauważyć, iż Trybunał Konstytucyjny wyrokiem z 30 października 2012r., sygn. akt SK 8/12 orzekł, że art. 30c ust. 5 pkt 2 u.z.p.p.r. w zakresie, w jakim przewiduje, że wniesienie skargi niekompletnej powoduje pozostawienie jej bez rozpatrzenia, bez możliwości wezwania do uzupełnienia braków w dokumentacji, jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wyroku w motywie 5. "Skutki wyroku" w zakresie możliwości wznowienia postępowania (pkt 5.2) wskazał, że jeśli cyt. "chodzi o możliwość wznowień postępowań na podstawie art. 190 ust. 4 Konstytucji w sytuacjach, gdy skargi na informacje o negatywnych wynikach procedury odwoławczej nie zawierały kompletnej dokumentacji i były w związku z tym pozostawione przez WSA bez rozpoznania, to podlega ona pewnym ograniczeniom. Ograniczenia te nie mają charakteru prawnego, lecz faktyczny – wynikają bowiem ze specyfiki postępowania, którego te skargi dotyczą. W sytuacji gdy procedura konkursowa została zakończona (w tym m.in. zakończyły prace i zostały rozwiązane komisje konkursowe oceniające poszczególne projekty) i środki przeznaczone na dofinansowanie zostały rozdzielone pomiędzy beneficjentów, a częściowo już wydane, nie istnieje możliwość jej powtórzenia. Wznowienie w takiej sytuacji jest zatem niemożliwe z uwagi na nieodwracalność skutków zastosowania zakwestionowanej regulacji (por. wyroki z: 31 stycznia 2001 r., sygn. P 4/99, OTK ZU nr 1/2001, poz. 5; 24 kwietnia 2007 r., sygn. SK 49/05, OTK ZU nr 4/A/2007, poz. 39; 24 października 2007 r., sygn. SK 7/06). Trybunał w rozpatrywanej sprawie podziela tym samym stanowisko wyrażone w powoływanym już wyroku o sygn. P 1/11, że "otwieranie na nowo w takiej sytuacji skonsumowanych procedur konkursowych i ponowna ocena wszystkich wniosków o finansowanie prowadziłaby do naruszenia konstytucyjnych praw podmiotów, które uzyskały finansowanie z programów operacyjnych i w dobrej wierze z tego finansowania skorzystały. Tego typu rozwiązanie stanowiłoby drastyczne naruszenie zasady zaufania obywateli do państwa i stanowionego przez nie prawa (por. art. 2 Konstytucji RP), którego nie można zaakceptować jako skutku ubocznego realizacji niniejszego wyroku Trybunału Konstytucyjnego"". Dodatkowo Trybunał Konstytucyjny wyjaśnił, że sądy administracyjne rozpatrują sprawy związane z toczącą się procedurą odwoławczą przewidzianą w ustawie o polityce rozwoju wyłącznie z punktu widzenia zgodności przeprowadzonej oceny projektu z prawem, nie zaś merytorycznie. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269, ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeśli ustawy nie stanowią inaczej. Art. 30c ust. 3 pkt 1 u.z.p.p.r. potwierdza tę zasadę, stanowiąc, że w wyniku rozpatrzenia skargi sąd może ją uwzględnić, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą, co nie jest możliwe w sytuacji, gdy postępowania konkursowe zostały zamknięte. Przenosząc powyższe rozważania Trybunału Konstytucyjnego na grunt niniejszej sprawy należy zauważyć, że zgodnie z informacją pochodzącą od Ministra Rozwoju Regionalnego oraz Narodowego Centrum Badań i Rozwoju konkurs 2/POKL/4.2/2011 został już zakończony. Środki przeznaczone na jego realizację zostały już rozdzielone pomiędzy beneficjentów i częściowo wydane. Lista rankingowa dla konkursu 2/POKL/4.2/2011 została zatwierdzona 24 lutego 2012r. Dlatego też wobec stwierdzenia nieodwracalność skutków zastosowania zakwestionowanej regulacji, Sąd mając na uwadze wyrok Trybunału Konstytucyjnego stwierdził, że w przedmiotowej sprawie niemożliwa jest merytoryczna ocena podnoszonych zarzutów wobec postanowienia WSA w Warszawie z 24 maja 2012r. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 282 § 2 p.p.s.a. oddalił skargę o wznowienie postępowania sądowego.