V SA/Wa 411/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Sędzia WSA - Beata Blankiewicz-Wóltańska (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Protokolant st. specjalista - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 26 września 2018 r. sprawy ze skargi Gminy [...] na rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...] w przedmiocie wniosku o dofinansowanie zadania 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny a nadto przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Ministra Infrastruktury; 2. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz Gminy [...] kwotę 200 zł (dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Przedmiotem skargi z dnia 2 lutego 2018 r., wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie przez Gminę B. (dalej: Skarżąca, Wnioskodawca, Strona), jest informacja Ministra Infrastruktury i Budownictwa (dalej Minister, organ) z dnia [...] grudnia 2017 r. znak sprawy: [...] informujące o braku możliwości merytorycznego rozpoznania złożonego protestu G. od merytorycznej oceny przez Komisję działającą przy Wojewodzie [...] (zwana dalej "Komisją") - tj. pisma nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. - wniosku G. o dofinansowanie zadania w ramach programu wieloletniego pn.: "Program rozwoju gminnej i powiatowej infrastruktury drogowej na lata 2016-2019". Przedmiotowe pismo zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Zaskarżone rozstrzygnięcie z dnia [...] grudnia 2017 r., nr [...], wydał Minister Infrastruktury i Budownictwa, jednakże z uwagi na treść rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 12 stycznia 2018 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U z 2018 r., poz. 101) organem właściwym w sprawach dotyczących działu administracji rządowej – transport, w chwili rozpoznania sprawy, stał się Minister Infrastruktury. Z akt sprawy wynika, że po przedstawieniu przez Komisję działającą przy Wojewodzie [...] oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie zadania pn. "Budowa ulicy [...] w P. łączącej drogi powiatowe [...]" w ramach programu wieloletniego pn.: "Program rozwoju gminnej i powiatowej infrastruktury drogowej na lata 2016-2019", zwanego dalej "Programem" (Program został ustanowiony na mocy uchwały nr 154/2015 Rady Ministrów z dnia 8 września 2015 r.), Gmina B. wniosła zastrzeżenia do tej oceny. Komisja pismem nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. poinformowała wnioskodawcę o wynikach ponownej oceny merytorycznej ww. wniosku o dofinansowanie oraz poinformowała o możliwości wniesienia na podstawie art. 30b ust. 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (Dz. U. z 2017 r. poz. 1376, z późn. zm.), zwanej dalej "uozppr", protestu do Ministra Infrastruktury i Budownictwa. Wnioskodawca nie zgodził się z ponowną oceną wniosku i pismem z dnia 14 grudnia 2017 r., zatytułowanym jako "protest", przedłożył uwagi co do sposobu oceny przez Komisję wniosku w kryteriach nr 2 i 3, wnosząc o ponowną analizę swojego wniosku w zakresie punktacji przyznawanej w tych kryteriach. W piśmie nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r. Minister Infrastruktury i Budownictwa przedstawił stanowisko, zgodnie z którym wystąpienie G. nie może zostać potraktowane jako protest w rozumieniu uozppr. W swoim piśmie Minister Infrastruktury i Budownictwa szeroko uzasadnił swoje stanowisko, powołując się również na dwa orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 6 lipca 2016 r., sygn. akt II GSK 2968/16 oraz II GSK 2969/16. W konsekwencji organ uznał, że Wojewoda [...] w nieprawidłowy sposób pouczył wnioskodawcę, że od rozstrzygnięcia Komisji przysługuje wnioskodawcy protest, o którym mowa w art. 30b uozppr. W ocenie organu Minister właściwy do spraw transportu nie był i nie jest prawnie umocowany do weryfikacji oceny dokonanej przez Komisję ani na podstawie uozppr, ani w oparciu o inne obowiązujące przepisy prawa, w tym postanowienia Programu. Wobec tego protest G. w przedmiocie wniosku dofinansowanie zadania pn. "Budowa ulicy [...] w P. łączącej drogi powiatowe [...]" został zwrócony wnioskodawcy. Dodatkowo Minister Infrastruktury i Budownictwa w swoim piśmie nie wykluczył, że jego rozstrzygnięcie podlega kontroli sądów administracyjnych jako akt z zakresu administracji publicznej dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, o którym mowa w art, 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Organ zaznaczył jednak, że w każdym przypadku ocena, czy rozstrzygnięcie Komisji podlega kognicji sądów administracyjnych pozostaje w gestii sądu orzekającego w danej sprawie. W związku z nieuwzględnieniem protestu Skarżąca wniosła skargę na rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Skarżonemu rozstrzygnięciu zarzucono rażące naruszenie art. 153 p.p.s.a. mające wpływ na wynik sprawy, polegające na uznaniu, iż do protestu złożonego przez Gminę B. od oceny merytorycznej wniosku przez Komisję Wojewody [...] (dokonanej po raz kolejny w sprawie) nie mają zastosowania regulacje zawarte w przepisach ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.), a w konsekwencji nie ma możliwości aby Minister - jako organ odwoławczy - mógł merytorycznie rozpoznać protest. Tymczasem kwestia konieczności stosowania przez Wojewodę [...] oraz Ministra Infrastruktury i Budownictwa (jako organu rozpatrującego merytorycznie protest od oceny wniosku o dofinansowanie projektu) w niniejszej sprawie przepisów ustawy i procedury odwoławczej (protestu) była już przedmiotem orzeczeń sądów administracyjnych wydanych w tej konkretnej sprawie: prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt V SA/Wa 3167/16 oraz postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 września 2016 r., sygn. II GSK 4033/16. Mimo to - jak wynika z treści skarżonego rozstrzygnięcia - organ odwoławczy uznał obecnie (co istotne - przy okazji rozpoznania kolejnego w tej sprawie protestu Gminy B.), iż nie ma obecnie możliwości aby dokonać merytorycznego rozpoznania wniesionego protestu od oceny projektu dokonanej przez Wojewodę [...] pismem nr [...] z dnia [...] listopada 2017. W skardze wniesiono o: 1) uchylenie w całości rozstrzygnięcia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. znak sprawy [...] informujące o braku możliwości (podstaw prawnych) do merytorycznego rozpoznania złożonego przez Gminę B. protestu - na podstawie przepisów- ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju - złożonego od merytorycznej oceny przez Komisję działającą przy Wojewodzie [...] - pisma nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. - wniosku Gminy B. o dofinansowanie zadania pn. "Kontynuacja rozwoju sieci gminnych łączących drogi wojewódzkie nr [...] w Gminie B." w ramach programu wieloletniego pn.: "Program rozwoju gminnej i powiatowej infrastruktury drogowej na lata 2016-2019"; 2) zasądzenie od Ministra Infrastruktury i Budownictwa na rzecz Gminy B. zwrotu kosztów postępowania, w tym ewentualnie także zwrotu kosztów zastępstwa procesowego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumenty zawarte w swojej informacji, a nadto szczegółowo odnosząc się do zarzutów zawartych w skardze. Minister wskazał w odpowiedzi na skargę, że o ile Minister Infrastruktury i Budownictwa wydał rozstrzygnięcie z dnia [...] grudnia 2017 r. nr [...], w sprawie, w której Komisja dokonała oceny merytorycznej wniosku G. o dofinansowanie zadania w ramach programu wieloletniego pn.: "Program rozwoju gminnej i powiatowej infrastruktury drogowej na lata 2016-2019" i przekazała wnioskodawcy stosowną informację pismem z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...], to wniosek Gminy obejmował dofinansowanie zupełnie innego zadania inwestycyjnego niż to wskazane w skardze. Powyższe rozstrzygnięcie Ministra dotyczyło bowiem wniosku o dofinansowanie zadania pn. "Budowa ulicy [...] w P. łączącej drogi powiatowe [...]", który został złożony w kancelarii [...] Urzędu Wojewódzkiego w dniu 15 września 2017 r. przez Gminę B. w odpowiedzi na ogłoszenie o naborze wniosków w ramach Programu rozwoju gminnej i powiatowej infrastruktury drogowej na lata 2016-2019 (edycja 2018). Wbrew twierdzeniu Skarżącej, rozstrzygnięcie Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. nie dotyczyło więc wniosku G. o dofinansowanie zadania pn. "Kontynuacja rozwoju sieci gminnych łączących drogi wojewódzkie nr [...] w Gminie B. ". Ze względu na te okoliczności sprawy Minister szczegółowo opisał stan faktyczny dotyczący wniosku G. o dofinansowanie zadania pn. "Kontynuacja rozwoju sieci gminnych łączących drogi wojewódzkie nr [...] w Gminie B. ", o którym w przeważającej mierze mowa jest w skardze jako przedmiocie zaskarżenia. Gmina B. złożyła wniosek o dofinansowanie ww. zadania w ramach edycji Programu prowadzonej na rok 2016. W dniu 27 listopada 2015 r. Komisja zawiadomiła Gminę B. o odrzuceniu jej wniosku jako niespełniającego wymogów formalnych. Komisja wskazała, iż wniosek jest niekompletny, ponieważ nie dołączono do niego dokumentów wymaganych prawem budowlanym. Gmina B. wystosowała w dniu 14 grudnia 2015 r. do Wojewody [...] wezwanie do usunięcia naruszenia prawa. W odpowiedzi z dnia 21 grudnia 2015 r. Wojewoda [...] podtrzymał dotychczasową ocenę wniosku. Pismem z dnia 20 stycznia 2016 r. Gmina B. wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Postanowieniem z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt V SA/WA 267/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę G. na pismo Komisji z dnia 27 listopada 2015 r. w przedmiocie informacji w sprawie wniosku o dofinansowanie zadania. Gmina B. wniosła od powyższego postanowienia skargę kasacyjną. Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 września 2016 r., sygn. II GSK 4033/16, uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r, sygn. akt V SA/Wa 3167/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewodę. Pismem z dnia 25 maja 2017 r., nr [...], Wojewoda [...] zawiadomił Gminę B. o odrzuceniu jej wniosku pn. "Kontynuacja rozwoju sieci gminnych łączących drogi wojewódzkie nr [...] w Gminie B. " jako niespełniającego wymogów formalnych. Gmina B. wniosła protest na ww. pismo Wojewody [...]do Ministra Infrastruktury i Budownictwa na czynność odrzucenia przez Wojewodę [...] wniosku o dofinansowanie. Minister Infrastruktury i Budownictwa pozytywnie rozpatrzył przedmiotowy protest, uchylając rozstrzygnięcie Komisji w przedmiocie odrzucenia z przyczyn formalnych wniosku o dofinansowanie. Na skutek ww. rozstrzygnięcia Komisja dokonała oceny merytorycznej wniosku Gminy B. , od której pismem z dnia 9 października 2017 r., Gmina złożyła protest do Ministra Infrastruktury i Budownictwa. Minister, pismem z dnia [...] listopada 2017 r., znak [...], przekazał pismo zgodnie z właściwością Wojewodzie [...] celem rozpatrzenia jako zastrzeżenia. Minister wskazał bowiem, że o ile orzeczenia sądów administracyjnych zapadłe w sprawie ww. wniosku o dofinansowanie przesądzają, że wnioskodawcy przysługuje protest od rozstrzygnięcia Komisji, to dokumenty regulujące funkcjonowanie Programu przewidują również możliwość wniesienia zastrzeżeń od oceny merytorycznej dokonanej przez Komisję (patrz pkt IX Programu). Zastrzeżenia te są równoznaczne z żądaniem dokonania ponownej oceny zgłoszonego wniosku o dofinansowanie. Powyższe jednoznacznie przesądza, że zastrzeżenia stanowią środek odwoławczy, mający na celu zmianę pierwotnego rozstrzygnięcia podjętego przez Komisję. Minister przedstawił stanowisko, zgodnie z którym wnioskodawcy od pierwszej oceny merytorycznej Komisji z dnia 25 września 2017 r. przysługiwały zastrzeżenia, ponieważ była to jedyna taka ocena wniosku o dofinansowanie, która miała miejsce. Wojewoda [...] w nieprawidłowy sposób pouczył więc wnioskodawcę, że od pierwszej oceny merytorycznej Komisji wnioskodawcy przysługuje protest w rozumieniu uozppr. Przedmiotowe pouczenie nie uwzględnia bowiem obowiązującej dokumentacji programowej, która przewiduje inny środek odwoławczy od oceny merytorycznej w postaci zastrzeżeń. Dopiero zaś po wniesieniu zastrzeżeń i ponownym dokonaniu oceny merytorycznej wniosku o dofinansowanie przez Komisję, wnioskodawca, w przypadku gdy nadal nie będzie zadowolony z dokonanej oceny, będzie miał prawo do wniesienia protestu do Ministra. Komisja ponownie dokonała oceny merytorycznej wniosku G. pn. "Kontynuacja rozwoju sieci gminnych łączących drogi wojewódzkie nr [...] w Gminie B. ", o czym poinformowano wnioskodawcę pismem z dnia 23 listopada 2017 r. nr [...]. W wyniku dokonanej oceny, wniosek Gminy B. otrzymał 15 punktów. Tym samym zadanie objęte wnioskiem o dofinansowanie zostało usytuowane na miejscu 80 ostatecznej listy rankingowej dla dróg gminnych. Jednocześnie Komisja pouczyła wnioskodawcę w piśmie o przysługującym mu prawie do wniesienia protestu do Ministra Infrastruktury i Budownictwa. W odpowiedzi na wezwanie Sądu Gmina B. pismem z dnia 11 czerwca 2018 r. potwierdziła, że przedmiotem jej skargi jest pismo Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia [...] grudnia 2017 r. znak sprawy: [...] informujące o braku możliwości merytorycznego rozpoznania złożonego protestu G. od merytorycznej oceny przez Komisję działającą przy Wojewodzie [...] tj. pisma nr [...] z dnia [...] listopada 2017 r. wniosku G. o dofinansowanie zadania "Budowa ulicy [...] w P. łączącej drogi powiatowe [...]" w ramach programu wieloletniego pn.: "Program rozwoju gminnej i powiatowej infrastruktury drogowej na lata 2016-2019". Wniosek ten Skarżąca złożyła w dniu 15 września 2017 r. w kancelarii [...] Urzędu Wojewódzkiego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Uprawnienia sądów administracyjnych, określone m.in. przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. nr 153, poz. 1269 z p. zm.) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018r. Nr 1302 - dalej: p.p.s.a.) sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu lub czynności z przepisami postępowania administracyjnego i normami prawa materialnego. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Jak już wskazano powyżej Naczelny Sąd Administracyjny postanowieniem z dnia 21 września 2016 r., sygn. akt II GSK 4033/16, uchylił postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 26 kwietnia 2016 r., sygn. akt V SA/WA 267/16, i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania. Wyrokiem z dnia 28 lutego 2017 r, sygn. akt V SA/Wa 3167/16, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazał sprawę do ponownego rozpoznania przez Wojewodę. NSA w treści postanowienia z dnia 21 września 2016 r. przesądził, iż do "Programu rozwoju gminnej i powiatowej infrastruktury drogowej na lata 2016-2019" zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1649 ze zm.). NSA wskazał, że do stosowania ustawy z 2006 r. odsyła także w pkt. III "Ramy prawne i powiązania z innymi dokumentami strategicznymi" sam przygotowany przez Ministerstwo Infrastruktury i Rozwoju we wrześniu 2015 r. "Programu rozwoju gminnej i powiatowej infrastruktury drogowej na lata 2016-2019". Zgodnie z zapisami ustawy wdrożeniowej z 2006 r. (art. 30a pkt 3) właściwa instytucja, o której mowa w ust. 2, pisemnie informuje wnioskodawcę o wynikach poszczególnych etapów oceny jego projektu wraz z podaniem otrzymanej punktacji lub informacji o spełnieniu bądź niespełnieniu kryteriów wyboru projektów; informacja ta zawiera uzasadnienie oceny, a w przypadku gdy ocena jest negatywna - także pouczenie o możliwości wniesienia protestu, w trybie i na zasadach określonych w art. 30b. Protest jest wnoszony do właściwej instytucji zarządzającej bezpośrednio albo za pośrednictwem instytucji, która dokonała oceny projektu; właściwa instytucja zarządzająca rozpatruje protest w terminie nie dłuższym niż 70 dni od dnia jego otrzymania a w uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja zarządzająca informuje na piśmie wnioskodawcę; termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 90 dni. Właściwa instytucja zarządzająca informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności: 1) treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu wraz z uzasadnieniem; 2) w przypadku nieuwzględnienia protestu - pouczenie o możliwości i terminie wniesienia skargi do wojewódzkiego sądu administracyjnego, na zasadach określonych w art. 30c. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, rozpoznając niniejszą skargę Skarżącej Gminy na pismo Ministra, co prawda wydane w sprawie innego wniosku, lecz w ramach tego samego Programu, uznało, że w tej sprawie również zastosowanie mają przepisy, jakie zostały wskazane w treści cyt. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 września 2016 r. W ocenie Sądu nie można bowiem w stosunku do tego samego podmiotu w sprawie, która toczy się na podstawie tego samego aktu prawnego, stosować innych rozwiązań prawnych odnośnie prawa do przeprowadzenia postępowania odwoławczego przed właściwą instytucją. Skoro w podobnej sprawie, toczącej się na podstawie tych samych regulacji prawnych, Naczelny Sąd Administracyjny oraz WSA w Warszawie wskazały organ winny przeprowadzenia postępowania odwoławczego w drodze protestu, to również w sprawie będącej przedmiotem skargi, takie rozwiązanie winno zostać zastosowane. Tym samym WSA w Warszawie, rozpoznając niniejszą skargę i przekazując sprawę do ponownego rozpoznania, wskazuje, iż tryb odwoławczy przewidziany przepisami ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju (tekst jedn. Dz. U. z 2017 r., poz. 1376 ze zm.) nie został w sprawie zastosowany, co już przesądza o stwierdzeniu, iż ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo. Jak już wspomniano, uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 30 c ustawy z o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, w związku z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. W przepisach art. 30c-30d u.z.p.p.r. przewidziano kilka rozwiązań autonomicznych, regulujących wybrane zagadnienia procesowe, w tym także kierunki rozstrzygnięć, jakie może podjąć sąd, załatwiając skargę (art. 30c ust. 3-5). Natomiast w zakresie nieuregulowanym w ustawie, w postępowaniu sądowo administracyjnym odpowiednie zastosowanie znajdą przepisy p.p.s.a. (określone dla aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4), z wyłączeniem jednak: art. 52-55, art. 61 § 3-6, art. 115-122, art. 146, art. 150 i art. 152 p.p.s.a. (art. 30e ustawy). Zgodnie art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, sąd administracyjny dokonuje oceny legalności wyniku postępowania odwoławczego zakończonego przed właściwą instytucją, skoro w przepisie tym przewidziane jest uwzględnienie skargi, w wypadku stwierdzenia, że ocena konkretnego projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo z jednoczesnym przekazaniem sprawy do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję zarządzającą lub pośredniczącą. Wskazać należy, iż - jak wynika z dotychczasowego orzecznictwa - zasady dokonywania sądowej oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji programu operacyjnego wymagają ustalenia standardu prawnego, według którego należy dokonać oceny zgodności (niezgodności) z prawem kontrolowanego rozstrzygnięcia odwoławczego. Wprowadzając w art. 30c ust. 1 pkt 1 ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 37, że do postępowania w zakresie ubiegania się o dofinansowanie na podstawie tejże ustawy – ze środków pochodzących z budżetu państwa lub ze środków zagranicznych – nie stosuje się przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Natomiast podzielić należy stanowisko, które dopuszcza możliwość posługiwania się, w ramach sądowej kontroli ocen projektów ubiegających się o dofinansowanie - postanowieniami systemu realizacji programu, łącznie z odpowiednimi przepisami prawa powszechnie obowiązującego. Jednocześnie przyjąć należy jako słuszny pogląd, że kontrola sądowo administracyjna sprowadza się w tym przypadku do zbadania, czy dokonana ocena projektu nie narusza powyższych reguł. Powyższe oznacza, że Sąd nie jest uprawniony do weryfikacji merytorycznej wniosku (projektu), lecz wyłącznie do kontroli oceny projektu dokonanej przez organy w aspekcie kompletności oceny oraz jasności kryteriów tejże oceny (patrz: wyrok WSA w Poznaniu z dnia 11 lutego 2010 r., sygn. akt III SA/Po 37/10, dostępny w: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W kontekście powyższych rozważań, badając legalność zaskarżonej informacji, zawartej w piśmie z dnia [...] grudnia 2017 r. Sąd uznał, że rozstrzygnięcie to zostało dokonane z naruszeniem prawa. Art. 30 a ust. 3 u.z.p.p.r. określa, że właściwa instytucja, o której mowa w ust. 2 (tj. odpowiednio właściwa dla danego programu instytucja zarządzająca, pośrednicząca lub instytucja wdrażająca), pisemnie informuje wnioskodawcę o wynikach poszczególnych etapów oceny jego projektu wraz z podaniem otrzymanej punktacji lub informacji o spełnieniu bądź niespełnieniu kryteriów wyboru projektów. Informacja ta zawiera uzasadnienie oceny, a w przypadku gdy ocena jest negatywna - także pouczenie o możliwości wniesienia protestu, w trybie i na zasadach określonych w art. 30b, zawierające wskazanie: 1) właściwej instytucji zarządzającej, do której należy wnieść protest; 2) terminu wniesienia protestu; 3) formy i trybu wniesienia protestu; 4) konieczności spełnienia wymogów formalnych, o których mowa w art. 30b ust. 6. Obecne brzmienie przepisu art. 30a ust. 3 jest efektem noweli z dnia 19 kwietnia 2013 r., celem której była poprawa bezpieczeństwa prawnego uczestników konkursu, którą określono obowiązkowy zakres informacji o wynikach oceny projektu, udzielanych przez właściwą instytucję na poszczególnych etapach procedury konkursowej oraz pouczeń w przedmiocie przysługujących wnioskodawcy środków zaskarżenia w przypadku oceny negatywnej. Uzasadnienie oceny jest obligatoryjnym elementem każdej informacji konkursowej. Wobec wyłączenia przewidzianego w art. 37 u.z.p.p.r. brak jest podstaw do przyjęcia, że uzasadnienie, o którym mowa w art. 30a ust. 1 ustawy musi spełniać standardy określone w art. 107 § 3 k.p.a. Przyjmuje się jednak, że treść każdej decyzji stosowania prawa powinna zawierać informacje o regułach prawnych, informacje o faktach oraz oceny i rozumowania zachodzące między tymi elementami (por. J. Wróblewski, Sądowe stosowanie prawa, Warszawa 1988, s. 299 i n.). Dlatego treść informacji powinna opierać się na dokumentach stanowiących podstawę dokonania oceny projektu na danym etapie (etapach) konkursu oraz wyczerpująco i rzetelnie przedstawiać proces oceniania w taki sposób, by strona mogła zrozumieć wszystkie istotne motywy kształtujące jego wyniki (patrz: J. Jaśkiewicz, komentarz do art. 30a, Ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju. Komentarz, wyd. II, LEX/el. 2014). Z orzecznictwa sądów administracyjnych wynika bezspornie, że uzasadnienie informacji negatywnej powinno być tak skonstruowane, by uczestnik konkursu miał zapewnioną możliwość odniesienia się do każdego z kryteriów decydujących o danej ocenie oraz podjęcia z nią merytorycznej polemiki (zob. również wyrok NSA z dnia 6 czerwca 2013 r., II GSK 846/13, LEX nr 1328506). Winno ono ponadto zawierać taką treść, aby spełnić swoją ustawową rolę, tzn. umożliwić stronie wniesienie umotywowanego protestu od oceny, która jej nie satysfakcjonuje. Uzasadnienie musi zatem być zrozumiałe dla strony i wyraźnie wskazywać na przyczyny negatywnej oceny, a więc wymieniać uchybienia wraz z ich wyjaśnieniem. Strona powinna bowiem wiedzieć dokładnie, dlaczego jej projekt został oceniony negatywnie. Jeżeli uzasadnienie zawiera taką treść i umożliwia stronie podjęcie polemiki z dokonaną oceną, trzeba uznać je za odpowiadające prawu (wyrok NSA z dnia 4 lipca 2013 r., II GSK 1051/13, LEX nr 1342109). Rozstrzygnięcia organu winny być zatem należycie uzasadnione, bowiem tylko wtedy w rzeczywistości zagwarantowana zostanie realizacja wymogów równego dostępu do pomocy wszystkich kategorii beneficjentów w ramach programu oraz zapewnienia przejrzystości reguł stosowanych przy ocenie projektów (art. 26 ust. 1 pkt 4 i ust. 2 u.z.p.p.r.), jak również rzetelności i bezstronności oceny projektów (art. 31 ust. 1). Formułowane przez organ zarzuty, na których opiera on negatywną ocenę projektu, muszą być szczegółowo, w sposób niebudzący wątpliwości, wyczerpująco uzasadnione, zwłaszcza w tych przypadkach, gdy dotyczą one kryteriów sformułowanych w sposób ogólny, pozostawiający organowi stosukowo duży zakres dyskrecjonalności (por. wyrok WSA w Krakowie z dnia 28 lutego 2012 r., III SA/Kr 668/11, LEX nr 1125659). Z kolei naruszenie wymogów konstrukcyjnych lub argumentacyjnych uzasadnienia oceny, w szczególności zaś jej sporządzenie w sposób niepozwalający na jej merytoryczną kontrolę, wypełnia przesłankę naruszenia prawa, o której mowa w art. 30c ust. 3 pkt 1 ustawy. Ponieważ przepis art. 30a ust. 3 zdanie drugie ma charakter procesowy, należy uznać, że sąd administracyjny ma obowiązek zbadania stopnia jego naruszenia i jego potencjalnego albo realnego wpływu na wynik oceny danego projektu (tamże). Należy też podkreślić, że w orzecznictwie trybunałów i sądów wspólnotowych wskazuje się, że brak lub niewystarczające uzasadnienie decyzji stanowi naruszenie istotnych wymogów proceduralnych w rozumieniu art. 230 TWE i stanowi bezwzględną przyczynę nieważności, która musi zostać uwzględniona z urzędu przez sąd wspólnotowy (por. wyrok Sądu Pierwszej Instancji z dnia 22 czerwca 2005 r., T 102/03, Centro informativo, LEX nr 225570) . Sądy stoją również na stanowisku, że obowiązkiem podmiotu przeprowadzającego merytoryczną ocenę projektu jest ustosunkowanie się do zarzutów podniesionych w środku odwoławczym oraz analiza ocen poszczególnych ekspertów, przeprowadzona z uwzględnieniem zarzutów i uwag podniesionych zarówno przez wnioskodawcę, jak i ekspertów. Podlegająca kontroli sądu informacja musi wskazywać powody, które w konsekwencji zdecydowały o nieuwzględnieniu protestu, wraz z ich uzasadnieniem. Dopiero wówczas sąd rozpatrujący skargę jest w stanie poznać stanowisko organu, odnieść się do zarzutów przedstawionych w skardze i następnie stwierdzić, czy zawarta w tym stanowisku ocena projektu została przeprowadzona zgodnie z obowiązującym prawem, czy też to prawo narusza (patrz: wyrok NSA z dnia 14 stycznia 2014 r., II GSK 2371/13, dostępny tamże). Odnośnie zaś zaskarżonej informacji Ministra, wydanej w sprawie rozpatrzenia protestu Skarżącej, należy zgodzić się z zarzutem podniesionym w skardze, że Minister rozpatrując protest. nie przeanalizował wnikliwie zgłoszonych przez Skarżącą zarzutów, o czym świadczy fakt braku ustosunkowania się do nich w treści zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wszystkie istotne zarzuty podniesione przez Skarżącą w proteście zostały pominięte, w tym również zarzuty dotyczące uchybień przy ocenie projektu, organ nie dokonał również ponownej oceny projektu. Sąd zgadza się w tym miejscu ze stanowiskiem Gminy, że takie uchybienie powoduje, że Skarżąca nie może poznać w pełni stanowiska organu i jej argumentów przemawiających za nieuwzględnieniem protestu, a tym samym złożyć pełnej i wyczerpującej skargi do sądu administracyjnego. Jak wyżej wskazano, ustawa o zasadach prowadzenia polityki rozwoju przewiduje wyraźnie w art. 30b ust. 9 pkt 1, że informacja o wyniku rozpatrzenia protestu powinna zawierać treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu wraz z uzasadnieniem, natomiast opisane działanie Ministra powoduje, że Skarżąca została pozbawiona możliwości złożenia skargi do sądu administracyjnego, w której odniosłaby się do wszystkich zarzutów zawartych w rozstrzygnięciu protestu. W toku ponownego rozpoznawania prawy organ zobowiązany będzie stosować ustawę z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju i znajdującą w niej oparcie dokumentację konkursową. Mając powyższe na uwadze Sąd, w oparciu o art. 30c pkt 3 ppkt 1 ustawy z dnia 6 grudnia 2006 r. o zasadach prowadzenia polityki rozwoju, uwzględnił skargę, stwierdzając, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję. O kosztach postępowania Sąd orzekł z mocy art. 200 prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi.