V SA/Wa 4110/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Beata Krajewska, Sędzia WSA - Bożena Zwolenik, Protokolant referent - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi [...] [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2015 r., nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry; oddala skargę. Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja Dyrektora Izby Celnej w Warszawie (zwanego dalej: "Dyrektorem Izby") z dnia [...] sierpnia 2015 r. o numerze [...], utrzymująca w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (zwanego dalej: "Naczelnikiem Urzędu") z dnia [...] kwietnia 2015r. w przedmiocie wymierzenia D.J. (zwanej dalej: "skarżącą") kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry. Decyzje zapadły w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu [...] lutego 2014 r. funkcjonariusze celni przeprowadzili kontrolę urządzania gier na automatach o niskich wygranych w lokalu znajdującym się w W. przy ul. [...], pawilon nr [...], w trakcie której ujawniono włączone do zasilania i gotowe do eksploatacji trzy automaty do gier: Hot Spot Platin o numerze [...], Hot Spot o numerze [...] oraz Hot Spot Platin o numerze [...]. W trakcie kontroli przeprowadzono oględziny zewnętrzne automatów oraz eksperyment polegający na odtworzeniu możliwości gry na automacie, który wykazał, że na automatach urządzane były gry w sposób niezgodny z przepisami ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (Dz.U. z 2015 r., poz. 612 ze zm.; zwanej dalej: "u.g.h."). Przedmiotowe automaty został zatrzymane w związku z podejrzeniem popełnienia przestępstwa karnego skarbowego. W toku dalszych czynności ustalono, iż właścicielem przedmiotowych automatów była P. Sp. z o.o. z siedzibą w W., która umieściła je w skontrolowanym lokalu na podstawie umowy najmu/podnajmu powierzchni lokalu użytkowego nr [...] z dnia [...] stycznia 2014 r. Postanowieniem z dnia [...] marca 2015 r. Naczelnik Urzędu wszczął wobec skarżącej postępowanie w zakresie urządzania gier na automatach poza kasynem gry, a następnie decyzją z dnia [...] kwietnia 2015 r. o numerze [...] wymierzył karę pieniężną w wysokości 36.000 zł. W uzasadnieniu wskazał, iż na podstawie ustaleń dokonanych w trakcie kontroli, jak również w świetle zeznań przesłuchanych świadków, skarżącą należało uznać za osobę urządzającą gry hazardowe na ujawnionych automatach, bowiem stworzyła ku temu warunki poprzez udostępnienie w tym celu powierzchni lokalu, jak również pobierała z tego tytułu umówiony czynsz. Skoro zatem skarżąca urządzała gry w rozumieniu przepisów u.g.h. lecz nie posiadała wymaganej do tego koncesji na prowadzenie kasyna gry, podlega ona karze pieniężnej z mocy art. 89 ust. 2 u.g.h. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby wydał zaskarżoną decyzję z dnia [...] sierpnia 2015 r., którą utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu. Akceptując ustalenia faktyczne i prawne dokonane przez organ I instancji, Dyrektor Izby wskazał w uzasadnieniu, iż skarżąca zawarła umowę najmu/podnajmu z właścicielem automatów, na mocy której umożliwiła instalację automatów w miejscu prowadzonej przez siebie działalności gospodarczej. Następnie organ wskazał, iż na skontrolowanych urządzeniach, znajdujących się w miejscu prowadzenia przez skarżącą działalności gospodarczej, urządzane były gry na automatach w rozumieniu u.g.h. Zdaniem organu, świadczy o tym okoliczność, że urządzenia te były ogólnie dostępne oraz przygotowane do użytku i prowadzenia gier. Reasumując Dyrektor Izby stwierdził, iż mając na uwadze to, że urządzanie gry jest warunkiem koniecznym prowadzenia gry hazardowej (nie jest możliwe prowadzenie gry hazardowej bez jej wcześniejszego urządzenia) oraz okoliczność, że urządzanie i prowadzenie gier na automatach jest ściśle ze sobą powiązane poprzez cel czerpania korzyści ekonomicznych z tych gier, uznać należało skarżąca za urządzającą gry na automatach w rozumieniu przepisów u.g.h. Na powyższą decyzję Dyrektora Izby skarżąca wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie domagając się uchylenia w całości decyzji organów obu instancji, a także zasądzenia kosztów postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżąca zarzuciła naruszenie: 1) art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 poprzez ich zastosowanie wobec skarżącej, podczas gdy powołane przepisy wespół z zakazem z art. 14 ust. 1 u.g.h., współtworzy "regulację techniczną" w rozumieniu dyrektywy nr 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 2 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), a w konsekwencji w braku notyfikacji projektu u.g.h. Komisji Europejskiej, nie może być on stosowany, zaś postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej wobec Strony powinno zostać w tym stanie rzeczy umorzone; 2) art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. poprzez ich niezastosowanie w sprawie pomimo, iż mocą tych przepisów nie każdy organ celny, lecz jedynie Minister Finansów, posiada wyłączną kompetencję do rozstrzygania decyzją administracyjną między innymi tego, czy dana gra jest grą na automacie w rozumieniu u.g.h. Dyrektor Izby w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Pismem procesowym z dnia 13 grudnia 2016 r. – złożonym za pośrednictwem telefaksu w dniu 14 grudnia 2016 r., jak również nadanym w oryginale w urzędzie pocztowym w dniu 19 grudnia 2016 r. (data wpływu do Sądu: 28 grudnia 2016 r.) – pełnomocnik skarżącej cofnął zarzut dotyczący naruszenia art. 2 ust. 6 i 7 u.g.h. Jednocześnie sformułował zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h. poprzez błędną wykładnię pojęcia "urządzającego gry" jako obejmującego również podmiot, którego czynności sprowadzały się wyłącznie do wynajęcia powierzchni lokalu podmiotowi eksploatującemu automaty do gier, bez dokonywania – zgodnie z materiałem zebranym w sprawie – żądnych innych czynności, a tym samym niezasadne objęcie skarżącej zakresem podmiotowym normy z art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 w zw. z art. 14 ust. 1 u.g.h. i niezasadne nałożenie na nią kary pieniężnej za "urządzanie gier na automatach poza kasynem gry". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz. U. z 2016 r., poz. 718 ze zm.; zwanej dalej: "p.p.s.a."). Stosownie do tego przepisu sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zgodnie natomiast z art. 145 p.p.s.a., sąd obowiązany jest do uchylenia decyzji bądź postanowienia lub stwierdzenia ich nieważności, ewentualnie niezgodności z prawem, gdy dotknięte są one naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania, innym naruszeniem przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, lub zachodzą przyczyny stwierdzenia nieważności decyzji wymienione w art. 156 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t. j. Dz.U. z 2016 r., poz. 23) lub innych przepisach. W ramach kontroli legalności sąd stosuje przewidziane prawem środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Sąd, kierując się tymi przesłankami i badając zaskarżoną decyzję w granicach określonych powyższymi regulacjami, nie dopatrzył się naruszenia prawa. Przedmiotem kontroli Sądu była decyzja wymierzająca skarżącej karę pieniężną w wysokości 36.000 zł z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry. Z ustaleń faktycznych organów wynikało, że sporne automaty wstawiono do lokalu skarżącej na podstawie umowy zawartej przez skarżącą z właścicielem tych urządzeń, tj. na podstawie umowy nr [...] najmu/podnajmu powierzchni lokalu użytkowego z dnia [...] stycznia 2014 r. (k. 29 akt adm.). W świetle art. 6 ust. 1 u.g.h. działalność w zakresie gier na automatach może być prowadzona na podstawie udzielonej koncesji na prowadzenie kasyna gry i urządzanie takich gier jest dozwolone wyłącznie w kasynach gry. Zgodnie z art. 14 ust. 1 u.g.h. urządzanie gier cylindrycznych, gier w karty, gier w kości oraz gier na automatach dozwolone jest wyłącznie w kasynach gry. W myśl art. 2 ust. 3 u.g.h. grami na automatach są gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, o wygrane pieniężne lub rzeczowe, w których gra zawiera element losowości. Zakres definicji legalnej gry na automatach został poszerzony w art. 2 ust. 5 u.g.h., według którego grami na automatach są także gry na urządzeniach mechanicznych, elektromechanicznych lub elektronicznych, w tym komputerowych, organizowane w celach komercyjnych, w których grający nie ma możliwości uzyskania wygranej pieniężnej lub rzeczowej, ale gra ma charakter losowy. Zgodnie natomiast z art. 89 ust. 1 u.g.h., karze pieniężnej podlega: urządzający gry hazardowe bez koncesji lub zezwolenia, bez dokonania zgłoszenia, lub bez wymaganej rejestracji automatu lub urządzenia do gry (pkt 1); urządzający gry na automatach poza kasynem gry (pkt 2); uczestnik w grze hazardowej urządzanej bez koncesji lub zezwolenia (pkt 3). Stosownie z kolei do postanowień art. 89 ust. 2 u.g.h., wysokość kary pieniężnej wymierzanej w przypadkach, o których mowa: w ust. 1 pkt 1 - wynosi 100% przychodu uzyskanego z urządzanej gry (pkt 1); w ust. 1 pkt 2 - wynosi 12.000 zł od każdego automatu (pkt 2); w ust. 1 pkt 3 - wynosi 100% uzyskanej wygranej (pkt 3). Zgodnie z art. 90 u.g.h., kary pieniężne wymierza, w drodze decyzji, naczelnik urzędu celnego, na którego obszarze działania jest urządzana gra hazardowa (ust. 1). Karę pieniężną uiszcza się w terminie 7 dni od dnia, w którym decyzja stała się ostateczna (ust. 2). W sprawie niniejszej nie było sporne, że skarżąca nie legitymowała się którymkolwiek z dokumentów legalizujących (art. 6 i 7 u.g.h.), a jednocześnie nie wykazała, że przed udostępnieniem urządzenia grającym zadośćuczyniła obowiązkowi jego rejestracji stosownie do treści art. 23a u.g.h. Poza sporem w niniejszej sprawie jest również i to, że skontrolowane automaty był automatami do gier w rozumieniu u.g.h. Nie budzą przy tym zastrzeżeń Sądu twierdzenia organów obu instancji, oparte między innymi na wynikach eksperymentu odtworzenia gry, że ujawnione w lokalu urządzenia były automatami do gier hazardowych. Przeprowadzone przez organy celne postępowanie pozwoliło bowiem na ustalenie, że przedmiotowe automaty w żaden sposób nie dawały graczowi możliwości wpływania na wynik gry, a oferowane na nich gry były grami realizowanymi elektronicznie (komputerowo) w celach komercyjnych i zawierały elementy losowości. Przedmiot sporu – wobec zarzutu sformułowanego przez pełnomocnika skarżącej w piśmie z dnia 13 grudnia 2016 r. oraz cofnięcia jednego z zarzutów skargi – sprowadza się natomiast do ustalenia, czy organy celne prawidłowo uznały skarżąca za urządzającą gry hazardowe w rozumieniu przepisów u.g.h. W ocenie Sądu, ustalając krąg podmiotów, wobec których może być egzekwowana odpowiedzialność administracyjna za popełnienie deliktu polegającego na urządzaniu gier na automatach poza kasynem gry, należy mieć na uwadze to, że w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. ustawodawca operuje pojęciem "urządzającego gry". Tego rodzaju zabieg służący identyfikacji sprawcy naruszenia prowadzi do wniosku, że podmiotem, wobec którego może być egzekwowana odpowiedzialność za omawiany delikt, jest każdy (osoba fizyczna, osoba prawna, jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej), kto urządza grę na automatach w niedozwolonym do tego miejscu, a więc poza kasynem gry. I to bez względu na to, czy legitymuje się koncesją na prowadzenie kasyna gry, której – jak to wynika z art. 6 ust. 4 u.g.h. – nie może uzyskać ani osoba fizyczna, ani jednostka organizacyjna niemająca osobowości prawnej, ani też osoba prawna niemająca formy spółki akcyjnej lub spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, które to spółki prawa handlowego, jako jedyne, o koncesję taką mogą się ubiegać. Sięgając do wykładni językowej wskazać należy, że pojęcie "urządzanie gier" w języku polskim rozumiane jest jako synonim takich pojęć, jak: "utworzyć, uporządkować zagospodarować", "zorganizować, przedsięwziąć, zrobić" (Słownik poprawnej polszczyzny, Wydawnictwo Naukowe PWN, Warszawa 1994). Według zaś Słownika języka polskiego pod red. Mieczysława Szymczaka (PWN, Warszawa 1981 r.) urządzić to m.in. zorganizować jakąś imprezę, jakieś przedsięwzięcie, itp. W tym kontekście "urządzanie gier" obejmuje niewątpliwie podejmowanie aktywnych działań, czynności dotyczących zorganizowania i prowadzenia przedsięwzięcia w zakresie gier hazardowych (eksploatacji automatów), w znaczeniu art. 2 ust. 3 i ust. 5 u.g.h. Natomiast urządzający gry w rozumieniu art. 89 ust. 1 u.g.h., to podmiot realizujący (wykonujący) te działania, czynności. Urządzanie gier na automatach obejmuje zatem w szczególności zachowania aktywne polegające na zorganizowaniu i pozyskaniu odpowiedniego miejsca do zamontowania urządzenia, przystosowania go do danego rodzaju działalności, umożliwienie dostępu do takiego automatu nieograniczonej liczbie graczy, utrzymywanie automatu w stanie stałej aktywności, umożliwiającej jego sprawne funkcjonowanie, wypłacanie wygranych, związane z obsługą urządzenia czy zatrudnieniem odpowiednio przeszkolonego personelu i ewentualnie jego szkolenie. W konsekwencji warunkiem przypisania odpowiedzialności na podstawie art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. jest wykazanie, że dany podmiot aktywnie uczestniczył w procesie urządzania nielegalnych gier hazardowych, a więc podejmował określone czynności nie tylko związane z procesem udostępniania automatów, lecz także z ich obsługą oraz stwarzaniem technicznych, ekonomicznych i organizacyjnych warunków umożliwiających sprawne i niezakłócone funkcjonowanie samego urządzania oraz jego używanie do celów związanych z komercyjnym procesem organizowania gier hazardowych. Z materiału dowodowego zgromadzonego przez organ wynika, że skarżąca zawarła ze spółką z o.o. P. z siedzibą w W. umowę podnajmu 5 m2 powierzchni użytkowej w lokalu przy ul. [...] pawilon nr [...], w którym – co nie jest sporne – prowadziła swoją działalność gospodarczą. Zgodnie z § 1 ust. 1 umowy, wynajmujący (skarżąca) posiadała tytuł prawny do władania lokalem, natomiast w myśl § 1 ust. 2 umowy, spółka P. miała wykorzystywać przedmiot najmu na zainstalowanie i eksploatację automatów do gier w ilości i rodzaju ustalonym przez strony umowy. Nadto strony umowy ustaliły wynagrodzenie skarżącej w postaci czynszu w wysokości 2.000 zł (§ 2 umowy). Oczywistym jest przy tym, iż skarżąca zapewniła dostęp do energii elektrycznej wymaganej do uruchomienia automatów, a następnie umożliwiła dostęp do automatów nieograniczonej liczbie graczy. Również z zeznań świadka M.J. wynika, iż zna on zasady działania automatów stojących w lokalu oraz, że zobowiązał się do przekazywania numeru telefonu do pracownika spółki P. w przypadku braku możliwości wypłaty wygranej. W tym stanie rzeczy, Sąd uznał, iż skarżąca swoim działaniem wyczerpała desygnaty pojęcia "urządza". Skoro natomiast, działalność ta miała jednocześnie charakter komercyjny, gdyż automaty udostępnione był dla bliżej nieokreślonych osób, a udział w grze uzależniony był od wpłaty gotówki (zakredytowania automatu), to prawidłowe było stanowisko organu, zgodnie z którym skarżącą należało uznać za "urządzającą gry". Dodać można, iż dla klientów skarżącej, udostępnione w jej lokalu automaty stanowiły element jego wyposażenia, podnosząc jednocześnie atrakcyjność lokalu. Funkcjonowanie automatu w lokalu skarżącej leżało więc także w jej interesie, bowiem oprócz ustalonego czynszu z tytułu dzierżawy mogła ona oczekiwać zwiększonego zainteresowania lokalem, a przy tym ofertą skarżącej w ramach własnej działalności gospodarczej. Powyższą argumentację wzmacnia również ta okoliczność, iż skarżąca nie przeczyła ustaleniom organów celnych w tym zakresie przez całe postępowanie administracyjne, zaś omawiany zarzut został podniesiony przez jej pełnomocnika dopiero w piśmie z dnia 13 grudnia 2016 r., które wpłynęło do Sądu (przesłane faksem) w dniu rozprawy. W konsekwencji za zgodne z prawem uznać należało, iż skarżąca podlegała karze pieniężnej, jako podmiot urządzający gry (art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h.), której wysokość organ ustalił prawidłowo w oparciu o przepisy art. 89 ust. 2 pkt 2 u.g.h. Z tych powodów, za niezasadny uznać należało sformułowany w piśmie z dnia 13 grudnia 2016 r. zarzut naruszenia art. 89 ust. 1 pkt 2 i ust. 2 pkt 2 u.g.h., a jego uzasadnienie za pozbawione racji z wyżej wyłuszczonych względów. Odnosząc się do drugiego ze stawianych zarzutów, dotyczącego niedopuszczalności zastosowania wskazanych w nim przepisów art. 89 ust. 1 pkt. 2 oraz ust. 2 pkt 2 u.g.h., ze względu na ich techniczny charakter, odwołać należy się do uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego w składzie siedmiu sędziów z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16 (dostępnej w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych pod adresem orzeczenia.nsa.gov.pl). W uchwale tej Naczelny Sąd Administracyjny postanowił, iż art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. nie jest przepisem technicznym w rozumieniu art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących usług społeczeństwa informacyjnego (Dz. Urz. UE. L z 1998 r. Nr 204, s. 37, ze zm.), którego projekt powinien być przekazany Komisji Europejskiej zgodnie z art. 8 ust. 1 akapit pierwszy tej dyrektywy i może stanowić podstawę wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o grach hazardowych, a dla rekonstrukcji znamion deliktu administracyjnego, o którym mowa w tym przepisie oraz jego stosowalności w sprawach o nałożenie kary pieniężnej, nie ma znaczenia brak notyfikacji oraz techniczny – w rozumieniu dyrektywy 98/34/WE – charakter art. 14 ust. 1 tej ustawy. Ponadto postanowił, iż urządzający gry na automatach poza kasynem gry, bez względu na to, czy legitymuje się koncesją lub zezwoleniem – od 14 lipca 2011 r., także zgłoszeniem lub wymaganą rejestracją automatu lub urządzenia do gry – podlega karze pieniężnej, o której mowa w art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. W pierwszej kolejności zaznaczyć należy, iż powyższa uchwała jest tak zwaną "uchwałą abstrakcyjną", podjętą w oparciu o art. 15 § 1 pkt 2 p.p.s.a., w celu rozstrzygnięcia ujawnionej w orzecznictwie sądowoadministracyjnym rozbieżności w podejściu do wykładni oraz stosowania wskazanych – we wniosku Prezesa NSA z dnia 8 marca 2016 r. o nr BO-4660-5/16 – przepisów u.g.h., ich wzajemnej relacji, w tym oceny charakteru art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. z punktu widzenia art. 1 pkt 11 dyrektywy 98/34/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 22 czerwca 1998 r. ustanawiającej procedurę udzielania informacji w dziedzinie norm i przepisów technicznych oraz zasad dotyczących społeczeństwa informacyjnego. W doktrynie i orzecznictwie podkreśla się, że uchwały abstrakcyjne (jak i uchwały konkretne) mają moc ogólnie wiążącą, a istota mocy ogólnie wiążącej uchwał sprowadza się do tego, że stanowisko zajęte w uchwale Naczelnego Sądu Administracyjnego wiąże pośrednio wszystkie składy orzekające sądów administracyjnych. Stanowi o tym przepis art. 269 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, jeżeli jakikolwiek skład sądu administracyjnego nie podziela stanowiska zajętego w uchwale składu siedmiu sędziów, przedstawia powstałe zagadnienie prawne do rozstrzygnięcia odpowiedniemu składowi. Oznacza to, że dopóki nie nastąpi zmiana tego stanowiska, dopóty sądy administracyjne winny je respektować. Skoro zatem z mocy art. 269 § 1 p.p.s.a., Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę związany był stanowiskiem wyrażonym w uchwale z dnia 16 maja 2016 r. o sygn. akt II GPS 1/16, a co więcej stanowisko to w pełni podzielał, to omawiany zarzut nie mógł znaleźć uznania. Mając na uwadze powyższe Sąd uznał, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a zarzuty skarżącej nie zasługują na uwzględnienie. Sąd nie stwierdził ponadto żadnego innego naruszenia przepisów prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności. Z tych wszystkich względów, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie skargę oddalił, o czym orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a., w sentencji wyroku.