V SA/Wa 4110/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Marek Krawczak po rozpoznaniu w dniu 18 maja 2016 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku D. J. o wstrzymanie wykonania decyzji w sprawie ze skargi na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] sierpnia 2015 r. Nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia - odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji - Skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na ww. decyzję Dyrektora Izby Celnej w W., którą nałożono na nią karę pieniężną za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry w wysokości 36.000 złotych. W toku postępowania złożony został również wniosek o wstrzymanie wykonania tej decyzji. W jego uzasadnieniu pełnomocnik podniósł, że w sprawie występuje realne niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody wykonaniem zaskarżonej decyzji, albowiem sytuacja finansowa strony nie jest stabilna i nieprzewidziany koszt w postaci nałożonej kary może uniemożliwić dalsze prowadzenie działalności gospodarczej. Na potwierdzenie powyższej tezy do wniosku załączono zeznanie podatkowe PIT-36 Skarżącej za 2015. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a.") po przekazaniu sądowi skargi sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków, z wyjątkiem przepisów prawa miejscowego, które weszły w życie, chyba że ustawa szczególna wyłącza wstrzymanie ich wykonania. Skarżąca uzasadniając swój wniosek podniosła, że w przypadku wykonania decyzji może dojść do utraty płynności finansowej i ostatecznie do spowodowania nieodwracalnego uszczerbku w jej majątku. Z załączonego zeznania podatkowego wynika, że dochód z prowadzonej działalności gospodarczej za 2015 r. wyniósł u Skarżącej 14547,60 zł., a po odliczeniach związanych ze składkami na ubezpieczenie społeczne – 6199,19 zł. Jakkolwiek w istocie kwota dochodu jest znacząco niższa niż nałożona zaskarżoną decyzją kara, załączenie jedynie zeznania podatkowego za ostatni rok, nie może zostać potraktowane przez Sąd jako wykazanie, że w sprawie zachodzą skutki określone w art. 61 § 3 p.p.s.a. Przedstawione zeznanie mówi bowiem wyłącznie o tym, jaki dochód przyniosła Skarżącej prowadzona przez nią działalność, jednakże jest to dowód na jedynie element ogólnej sytuacji majątkowej strony, na która składają się jej aktywa oraz zobowiązania. Natomiast informacje ich dotyczące nie zostały we wniosku przedstawione. Podkreślić należy, iż zweryfikowanie przez Sąd tego, czy wykonanie decyzji odbędzie się z uszczerbkiem dla majątku Skarżącej, prowadząc do powstania znacznej szkody, bądź powodując trudne do odwrócenia skutki, musi się odbywać z uwzględnieniem szczegółowych informacji o jej rzeczywistej i aktualnej sytuacji finansowej np. poprzez podanie wysokości środków pieniężnych zgromadzonych na rachunkach bankowych, kwotach posiadanych ewentualnych wierzytelności, itp. Natomiast przedstawione we wniosku informacje są zbyt skąpe dla dokonania przez Sąd rzetelnej oceny, czy w sprawie istotnie występują przesłanki mogące uzasadnić udzielenie ochrony tymczasowej. Powyższe okoliczności sprawiają, że nie jest możliwe pozytywne rozpatrzenie wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji. Sąd uznał, że Skarżąca nie uprawdopodobniła w sposób wystarczający zaistnienia przesłanek wymienionych w art. 61 § 3 p.p.s.a., tj. wystąpienia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Mając powyższe na względzie Sąd na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.