V SA/Wa 413/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Andrzej Kania po rozpoznaniu w dniu 27 kwietnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi F. sp. z o.o. z siedzibą w J. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gier na automatach poza kasynem gry postanawia: wstrzymać wykonanie zaskarżonej decyzji W dniu [...] grudnia 2014 r. F. Sp. z o.o. z siedzibą w J. (dalej jako: "skarżąca") złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] grudnia 2014 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] września 2013 r. nr [...] wymierzającą karę pieniężną w kwocie 12.000 zł z tytułu urządzania gry na automatach poza kasynem gry. W skardze strona wniosła o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji argumentując, że zapłata kwoty określonej w ww. decyzji skutkować będzie realnym zagrożeniem dla dalszego bytu gospodarczego skarżącej i wiążącą się z tym znaczną szkodą oraz trudnymi do odwrócenia skutkami. Jak zaznaczyła, zgodnie z załączoną do skargi dokumentacją finansową obrazującą jej kondycję gospodarczą (sprawozdanie finansowe za 2013 r., bilans zysków i strat za 2013 r., sprawozdanie Zarządu F.Sp. z o.o. w J. z działalności spółki za okres od [...] stycznia 2013 r. do [...] grudnia 2013 r.), mimo iż 2013 rok zakończył się zyskiem w wysokości 2.804.299,74 zł, to należy uwzględnić pogarszającą się stale kondycję finansową spółki, dla której jedynym segmentem działalności gospodarczej są gry na automatach o niskich wygranych. Skarżąca poinformowała, że nie prowadzi w zasadzie innej działalności gospodarczej niż wymieniona wyżej. Podniosła, że w latach 2014-1015 nastąpi wygaśnięcie wszystkich zezwoleń na punkty gier na automatach o niskich wygranych (upłynie 6-letni okres ich ważności), co spowoduje regres w kondycji finansowej spółki. Wskazała także, iż stopniowe wygasanie zezwoleń spowoduje stały spadek przychodów strony. Stwierdziła, iż jej sytuacja finansowa jest niestabilna i nawet stosunkowo nieznaczna kara finansowa może prowadzić do zachwiania jej kondycji w stopniu utrudniającym lub nawet uniemożliwiającym dalsze prowadzenie gospodarczej aktywności. Podała, że toczy się wobec niej szereg postępowań w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za prowadzenie gier na automatach o niskich wygranych bez zezwolenia. Wskazała, że obecna wysokość kar nałożonych przez Naczelnika Urzędu Celnego w O. oraz Naczelnika Urzędu Celnego w E. wynosi 337.780 zł, co wskazuje, iż jej zapłata wykraczałaby poza możliwości płatnicze spółki w realiach gospodarczej kondycji wyznaczanej przedmiotem jej działalności. Dodała, iż do powyższej kwoty doliczyć również należy kary wymierzone przez Naczelnika Urzędu Celnego w C. (12.000 zł) oraz Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. (12.000 zł). Zdaniem skarżącej, choć kara pieniężna w kwocie 12.000 zł wymierzona w niniejszej sprawie nie jest znaczną szkodą, to jednak nie można odmówić jej tego charakteru traktując ją zbiorczo wraz ze wszystkimi innymi karami wymierzonymi dotychczas skarżącej lub karami które potencjalnie mogą być wobec spółki wymierzone uwzględniając skalę prowadzonej przez spółkę działalności. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 61 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r. poz. 270 ze zm., dalej jako: "p.p.s.a."), sąd może na wniosek skarżącego wydać postanowienie o wstrzymaniu wykonania w całości lub w części aktu lub czynności jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Z powyższej regulacji wynika, że katalog przesłanek warunkujących wstrzymanie wykonania zaskarżonego aktu jest zamknięty. Przesłanką wstrzymania wykonania decyzji jest niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody, o której można mówić, jeżeli rozmiary szkody wywołanej wykonaniem zaskarżonego aktu administracyjnego są większe niż zwykłe skutki wywołane wykonaniem aktu tego rodzaju. Natomiast spowodowanie trudnych do odwrócenia skutków musi być rozważone z uwzględnieniem specyfiki aktu administracyjnego, którego dotyczy wniosek o wstrzymanie – w tym przypadku decyzji. Przesłanki wskazane w art. 61 § 3 p.p.s.a. dotyczą zdarzeń przyszłych, będących spodziewanym skutkiem wykonania aktu lub czynności, czy to w drodze egzekucji administracyjnej, czy to w wyniku działań osób trzecich, realizujących swoje uprawnienia lub obowiązki. Zaznacza się przy tym, że skutki te mają w ocenie wniosku znaczenie niejako potencjalne. Przedmiotem udzielenia ochrony tymczasowej, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., mogą być jedynie takie akty i czynności, które nadają się do wykonania. Problem wykonania aktu administracyjnego dotyczy bowiem aktów zobowiązujących; ustalających dla ich adresatów nakazy powinnego zachowania lub zakazy określonego zachowania; aktów, na podstawie których określony podmiot uzyskuje równocześnie uprawnienie i mocą którego zostają na niego nałożone obowiązki oraz aktów, na podstawie których jeden podmiot jest do czegoś zobowiązany, a drugi wyłącznie uprawniony. Sąd rozpoznając ww. wniosek obowiązany jest zbadać trzy kwestie: po pierwsze czy wskazany we wniosku akt administracji – decyzja, jest aktem podlegającym wykonaniu – czy nadaje się do wykonania. Po drugie, jeżeli decyzja nadaje się do wykonania, Sąd musi ocenić czy strona skarżąca w sposób przekonujący wykazała przesłanki – okoliczności, przemawiające za koniecznością wstrzymania wykonania decyzji. Po trzecie czy owe przesłanki istnieją i czy dają one podstawę do zastosowania tymczasowej ochrony w postępowaniu sądowoadministracyjnym, o której mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Żądaniem wstrzymania wykonania w niniejszym przypadku została objęta decyzja, którą nałożono na skarżącą karę pieniężną. Zdaniem Sądu, akt ten jest rozstrzygnięciem wymagającym ze strony skarżącej powinnego zachowania, polegającego na zapłacie owej kary. Wobec tego Sąd przyjął, że przedmiot wniosku o wstrzymanie nadaje się do wykonania, a zatem skarżąca mogła wnieść o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. W ocenie Sądu wniosek strony skarżącej jest zasadny. Skarżąca upatruje zasadności wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w zaistnieniu przesłanki trudnych do odwrócenia skutków. Sąd podziela pogląd skarżącej, że ocena tej przesłanki nie może się ograniczyć do jej sytuacji materialnej jedynie w kontekście wykonania zaskarżonej decyzji, bez jednoczesnego uwzględnienia pozostałych, toczących się przeciwko niej postępowań, dotyczących nałożenia innych kar pieniężnych. Biorąc pod uwagę wynik finansowy spółki za rok 2013 oraz fakt, że główne jej źródło dochodu opiera się na działalności prowadzonej w oparciu o zezwolenia na urządzanie gier na automatach o niskich wygranych, należało przyjąć, że bezpośrednim skutkiem natychmiastowego wykonania zaskarżonej decyzji (w połączeniu z karami pieniężnymi nałożonymi innymi decyzjami), będzie wzrost strat ekonomicznych przedsiębiorstwa skarżącej. Następstwem powyższego będzie z kolei ograniczenie zakresu prowadzonej działalności gospodarczej, utrata płynności finansowej przedsiębiorstwa lub zwolnienie pracowników (podobnie Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 30 października 2014 r. sygn. akt II GZ 632/14, w postanowieniu z dnia 4 listopada 2014 r. sygn. akt II GZ 730/14 oraz postanowieniu z dnia 20 stycznia 2015 r, sygn. akt II GZ 780/14 dostępnych na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Skarżąca uprawdopodobniła, że wykonanie skarżonej decyzji spowoduje trudne do odwrócenia skutki, a tym samym, że zachodzi konieczność zastosowania żądanej przez nią ochrony tymczasowej. Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 61 § 3 i 5 p.p.s.a., Sąd postanowił jak w sentencji.