V SA/Wa 415/18

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Michała Sowiński, Sędzia WSA - Marek Krawczak (spr.), Protokolant specjalista - Marcin Wacławek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 kwietnia 2018 r. sprawy ze skargi N. V. Sp. z o.o. z siedzibą w L. na rozstrzygnięcie Narodowego Centrum Badań i Rozwoju z dnia ... lutego 2018 r. nr ... w przedmiocie oceny wniosku o dofinansowanie realizacji projektu 1. stwierdza, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny a nadto przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez Narodowe Centrum Badań i Rozwoju; 2. zasądza od Narodowego Centrum Badań i Rozwoju na rzecz N. V. Sp. z o.o. z siedzibą w L. kwotę 697 zł (sześćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. N. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej jako: "Strona", Skarżąca", "Wnioskodawca") przystąpiła do konkursu, organizowanego w ramach Działania 1.3, Poddziałania 1.3.1 "Wsparcie projektów badawczo-rozwojowych w fazie preseed przez fundusze typu proof of concept - BRIdge Alfa" Programu Operacyjnego Inteligentny Rozwój, składając projekt pt. "[...]". Projekt Skarżącej został oceniony negatywnie na ostatnim etapie oceny merytorycznej – o czym Wnioskodawca został poinformowany pismem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju (dalej jako: "NCBR") z dnia [...] grudnia 2017 r. znak [...]. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia wskazano, że w ramach oceny kryterium "Adekwatność proponowanej Strategii Inwestycyjnej w kontekście możliwości osiągnięcia zadeklarowanych celów" projekt uzyskał 1 punkt na 3 punkty możliwe do zdobycia. Tymczasem, zgodnie z opisem kryterium, wymagany próg punktowy, warunkujący pozytywną ocenę projektu, wynosił 2 pkt. W złożonym proteście Strona zakwestionowała ocenę ww. kryterium wskazując, iż powinna za nie otrzymać co najmniej 2 punkty. Skarżąca zakwestionowała również ocenę kryteriów: "Doświadczenie zespołu Wnioskodawcy w zakresie pozyskiwania i przygotowania do inwestycji projektów o charakterze badawczo-rozwojowym (B+R) na wczesnych etapach rozwoju" oraz "Doświadczenie zespołu Wnioskodawcy w zakresie dokonywania Inwestycji, pozyskiwania kolejnych rund finansowania oraz wyjść z inwestycji", za które przyznano jej po 3 punkty na 5 możliwych do uzyskania. Jej zdaniem oba te kryteria powinny uzyskać ocenę bardzo dobrą, tj. 4 punkty. W odniesieniu do oceny każdego z powołanych powyżej trzech kryteriów Strona powołała szczegółowe zarzuty. Pismem z dnia [...] lutego 2018 r. nr [...] NCBR poinformowało Stronę, że jej protest nie został uwzględniony. Organ ten podtrzymał pierwotną ocenę w kryteriach "Adekwatność proponowanej Strategii Inwestycyjnej w kontekście możliwości osiągnięcia zadeklarowanych celów" oraz "Doświadczenie zespołu Wnioskodawcy w zakresie dokonywania Inwestycji, pozyskiwania kolejnych rund finansowania oraz wyjść z inwestycji". W odniesieniu do kryterium "Doświadczenie zespołu Wnioskodawcy w zakresie pozyskiwania i przygotowania do inwestycji projektów o charakterze badawczo-rozwojowym (B+R) na wczesnych etapach rozwoju" zarzuty podniesione w proteście zostały częściowo uwzględnione, co skutkowało przyznaniu Stronie 4 punktów w ramach tego kryterium. Co do ponownej oceny spełnienia kryterium "Doświadczenie zespołu Wnioskodawcy w zakresie dokonywania Inwestycji, pozyskiwania kolejnych rund finansowania oraz wyjść z inwestycji" NCBR wskazało, że po przeanalizowaniu treści dokumentacji aplikacyjnej, a w szczególności przytoczonych przez Wnioskodawcę w treści protestu zapisów z wniosku, zarzuty Strony dotyczące dokonanej oceny uznano za bezzasadne. Z kolei w odniesieniu do zarzutów dotyczących oceny kryterium "Adekwatność proponowanej Strategii Inwestycyjnej w kontekście możliwości osiągnięcia zadeklarowanych celów" NCBR wskazało, że jeden z nich jest zasadny, ponieważ "Zgodnie z oceną dokonaną przez Członków Panelu odwoławczego, objęta wnioskiem informacja o możliwym wsparciu przedsięwzięć wykracza poza przedstawiony profil branżowy działalności Funduszu". Pozostałe zarzuty odnośnie ww. kryterium uznano natomiast za bezzasadne wskazując, że "Zgodnie z oceną dokonaną przez Członków Panelu odwoławczego, brak w Koncepcji Funkcjonowania Funduszu Informacji o Budżecie Operacyjnym. Zgodnie z Regulaminem funkcjonowania konkursu nie ma możliwości uzupełnienia takich informacji. (...) Zgodnie z oceną dokonaną przez Członków Panelu odwoławczego, przedstawione listy intencyjne nie potwierdzają posiadanych relacji zakładanego Funduszu z poszczególnymi jednostkami uczelni wyższych". W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżąca wniosła o jej uwzględnienie i stwierdzenie, że ocenia projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia przez NCBR. Zaskarżonej informacji Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 57 w zw. z art. 54 ust. 2 pkt. 4 i 5 ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014 - 2020 (Dz. U. z 2016 r., poz. 217 j.t. ze zm. – dalej: "ustawa wdrożeniowa" lub "u.z.r.p") – polegające na braku rozpatrzenia istotnej części zarzutów protestu oraz nieprawidłowym rozpatrzenia zarzutów, przedstawionych przez Skarżącą w jej proteście z dnia 3 stycznia 2018 r.; 2) art. 37 ust. 1 w zw. z art. 41 ust. 2 pkt, 7 oraz art. 37 ust. 5 ustawy wdrożeniowej – polegające na przyjęciu, jako przyczyny odmowy uwzględnienia protestu Skarżącej, okoliczności nie objętych ogłoszoną dokumentacją konkursu oraz niezgodnych z opisem kryteriów: "Doświadczenie zespołu Wnioskodawcy w zakresie dokonywania Inwestycji, pozyskiwania kolejnych rund finansowania oraz wyjść z inwestycji" "Adekwatność proponowanej Strategii Inwestycyjnej w kontekście możliwości osiągnięcia zadeklarowanych celów". Uzasadniając tak sformułowane zarzuty Skarżąca – powołując się na orzecznictwo sądów administracyjnych – stwierdziła, że uzasadnienie ponownej oceny projektu powinno powoływać okoliczności, które zadecydowały o takim, a nie innym rozstrzygnięciu np. o przyznanej ilości punktów w ramach tej oceny. Dopiero wtedy, gdy informacja organu zawiera taką treść, która umożliwia stronie podjęcie polemiki merytorycznej z dokonaną oceną, należy uznać je za odpowiadające prawu. Zdaniem Skarżącej zaskarżona informacja tych kryteriów nie spełnia. NCBR – rozstrzygając zasadność obszernych zarzutów Spółki podniesionych w proteście – w odniesieniu do oceny kryterium "Doświadczenie zespołu Wnioskodawcy w zakresie dokonywania Inwestycji, pozyskiwania kolejnych rund finansowania oraz wyjść z inwestycji", ustosunkowało się tylko jednym zdaniem. W konsekwencji nie wiadomo z jakiego powodu zarzuty Spółki zostały uznane za bezzasadne oraz jakimi przesłankami kierowało się NCBR wydając negatywne dla Strony rozstrzygnięcie. Analogiczna sytuacja miała miejsce w odniesieniu do zarzutów dotyczących oceny spełnienia kryterium "Adekwatność proponowanej Strategii Inwestycyjnej w kontekście możliwości osiągnięcia zadeklarowanych celów". W tym przypadku argumentacja organu – przesądzająca de facto o negatywnej ocenie projektu – ograniczyła się do trzech zdań. W odpowiedzi na skargę NCBR wniosło o jej oddalenie. W załączniku do protokołu rozprawy Skarżąca podniosła, że odpowiedź na skargę nie odwołuje się do zarzutu naruszenia, w toku rozpatrywania protestu art. 57 w zw. z art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5 u.z.p.p.r. – polegającego na braku rozpatrzenia istotnej części zarzutów protestu oraz nieprawidłowym rozpatrzeniu zarzutów. W związku z tym Skarżąca podobnie jak w skardze podkreśliła, że zaskarżone rozstrzygnięcie w odniesieniu do zarzutów merytorycznych podniesionych w proteście ograniczyło się w istocie do powołania kilku zdań. Strona wskazała przy tym, że dopiero w odpowiedzi na skargę NCBR powołała szerszą argumentację, mającą przemawiać za zasadnością negatywnej oceny, jest to jednak argumentacja spóźniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważy, co następuje: Uprawnienie sądu administracyjnego do rozstrzygania w niniejszej sprawie wynika z art. 61 ustawy wdrożeniowej w zw. z art. 3 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W myśl art. 61 ust. 8 ustawy wdrożeniowej sąd administracyjny dokonuje oceny legalności rozstrzygnięć przewidzianych w systemie realizacji projektu operacyjnego, skoro w przepisach tych przewidziano uwzględnienie skargi w wypadku stwierdzenia, że: a) ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo i naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny, przekazując jednocześnie sprawę do ponownego rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 39 ust. 1, b) pozostawienie protestu bez rozpatrzenia było nieuzasadnione, przekazując sprawę do rozpatrzenia przez właściwą instytucję, o której mowa w art. 55 albo art. 39 ust. 1. Wprowadzając w art. 61 ust. 8 pkt 1 lit. a ustawy kryterium "naruszenia prawa", prawodawca przesądził jednocześnie w art. 50, że do postępowań w zakresie ubiegania się o dofinansowanie oraz udzielania dofinansowania na podstawie ustawy nie stosuje się przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego, z wyjątkiem przepisów dotyczących wyłączenia pracowników organu, doręczeń i sposobu obliczania terminów. Wyklucza to weryfikację zaskarżonego aktu z perspektywy rozwiązań przyjętych w k.p.a. Z utrwalonego orzecznictwa sądowo-administracyjnego jednoznacznie wynika, że prawo jako wzorzec kontroli sądowej, wedle którego badana jest legalność oceny projektu, to nie tylko przepisy prawa wspólnotowego i ustawy, ale także postanowienia systemu realizacji programu operacyjnego. Dla oceny tej nie jest też obojętna udostępniona potencjalnym beneficjentom dokumentacja konkursowa, obejmująca w szczególności wzory wniosków, instrukcje wypełniania poszczególnych dokumentów itp. Kontrolując w takim zakresie legalność oceny projektu dokonanej przez NCBiR, jak również legalność jego działań podejmowanych w toku procedury odwoławczej, które znalazły ostateczny wynik w informacji z dnia (...) lutego 2018 r., stwierdzić wypada, iż nie odpowiadają one prawu. Ocena sądu sprowadza się do zbadania zgodności postępowania NCBiR z prawem powszechnie obowiązującym, w tym zgodności z: - rozporządzeniem Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE. L 347/320, dalej rozporządzenie nr. 1303/2013), - rozporządzeniem delegowanym Komisji (UE) nr 480/2014 dnia 3 marca 2014 r. uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego z dnia 3 marca 2014 r. (Dz. Urz. UE. L Nr 138, dalej rozporządzenie KE 480/2014), - rozporządzeniem Komisji (UE) nr. 651/2014 z dnia 17 czerwca 2014 r. uznające niektóre rodzaje pomocy za zgodne z rynkiem wewnętrznym w stosowaniu art. 107 i 108 Traktatu ( Dz. UE L nr. 187 str.1, dalej rozporządzenie nr. 651/2014, - ustawą o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020, - ustawą z dnia 30 kwietnia 2010 r. o Narodowym Centrum Badań i Rozwoju (Dz. U z 2016 r. poz. 900 j.t. ze zm.), - rozporządzeniem Ministra Nauki i Szkolnictwa Wyższego z dnia 25 lutego 2015 r. w sprawie warunków i trybu udzielania pomocy publicznej i pomocy de minimis za pośrednictwem Narodowego Centrum Badań i Rozwoju ( Dz. U. poz. 299), a także z postanowieniami systemu realizacji programu operacyjnego, w tym: - Wytycznymi Ministra Infrastruktury i Rozwoju w zakresie trybu wyboru projektów na lata 2014 - 2020 (wydanymi na podstawie art. 5 ust. 1 pkt 4 ustawy wdrożeniowej), - Regulaminem Przeprowadzenia Konkursu w ramach Działania 1.3 Poddziałania 1.3.1 "Wsparcie Projektów badawczo-rozwojowych w fazie preseed przez fundusze typu proof of concept – BRIdge Alfa" POIR w 2017 r. - dalej: "Regulamin". Sąd uznał, że przed przystąpieniem do oceny zaskarżonego rozstrzygnięcia przypomnieć należy treść przepisów ustawy wdrożeniowej regulującą formę i zakres pisemnych informacji o dokonanej ocenie. Należy wskazać, że stosownie do art. 46 ust. 3 ustawy wdrożeniowej, właściwa instytucja przekazuje niezwłocznie wnioskodawcy pisemną informację o zakończeniu oceny jego projektu i jej wyniku wraz z uzasadnieniem oceny i podaniem liczby punktów otrzymanych przez projekt lub informacji o spełnieniu albo niespełnieniu kryteriów wyboru projektów. Tak przekazana informacja o ocenie projektu może zostać zaskarżone przez wnioskodawcę protestem, który zgodnie z art. 54 ust. 2 wymienionej ustawy musi zachować formę pisemną i zawierać m. in. wskazanie kryteriów wyboru projektów, z których oceną wnioskodawca się nie zgadza, wraz z uzasadnieniem (pkt.4) oraz wskazanie zarzutów o charakterze proceduralnym w zakresie przeprowadzonej oceny, jeżeli zdaniem wnioskodawcy naruszenia takie miały miejsce, wraz z uzasadnieniem (pkt. 5). Zakres protestu jest jednocześnie granicą rozstrzygania organu rozpoznającego protest. Zgodnie z treścią art. 57 ustawy wdrożeniowej: "Właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, rozpatruje protest, weryfikując prawidłowość oceny projektu w zakresie kryteriów i zarzutów, o których mowa w art. 54 ust. 2 pkt 4 i 5, w terminie nie dłuższym niż 30 dni, licząc od dnia jego otrzymania. W uzasadnionych przypadkach, w szczególności gdy w trakcie rozpatrywania protestu konieczne jest skorzystanie z pomocy ekspertów, termin rozpatrzenia protestu może być przedłużony, o czym właściwa instytucja informuje na piśmie wnioskodawcę. Termin rozpatrzenia protestu nie może przekroczyć łącznie 60 dni od dnia jego otrzymania". Zatem mamy w procedurze konkursowej ograniczenia, polegającego na zawężeniu granic rozpoznania środka odwoławczego do zarzutów w nim wskazanych. Oznacza to że instytucja rozpoznająca protest nie może rozszerzyć kontroli projektu na niekorzyść wnioskodawcy. Nie ulega też wątpliwości, że poprawność sformułowania zarzutów protestu dotyczących kryteriów istotnie zależy od prawidłowego uzasadnienia informacji, o której mowa w art. 46 ust. 3 w zakresie wskazania spełnienia albo niespełnienia kryteriów wyboru projektów przez dany projekt. Pamiętać również należy, że zgodnie z treścią art. 37 ust. 1 i 2 ustawy wdrożeniowej: "1. Właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania. 2. Projekt podlega ocenie pod względem spełnienia kryteriów wyboru projektów, zatwierdzonych przez komitet monitorujący, zgodnych z warunkami określonymi w art. 125 ust. 3 lit. a rozporządzenia ogólnego". Według natomiast art. 125 ust.3 lit a rozporządzenia nr. 1303/2013: "W odniesieniu do wyboru operacji instytucja zarządzająca: sporządza, i po zatwierdzeniu, stosuje odpowiednie procedury wyboru i kryteria, które: i) zapewniają, że operacje przyczynią się do osiągnięcia celów szczegółowych i rezultatów odpowiednich priorytetów; ii) są niedyskryminacyjne i przejrzyste; iii) uwzględniają ogólne zasady ustanowione w art. 7 i 8. Tym samym przepis art. 125 ust. 3 rozporządzenia nr 1303/2013 wymaga, by w odniesieniu do wyboru projektu instytucja zarządzająca kierowała się zasadami przejrzystości, niedyskryminacji, równości oraz zrównoważonego rozwoju. Pojęcia te nie są wprost zdefiniowane. Ustawa wdrożeniowa również nie definiuje żadnego z tych pojęć. Zasady przejrzystości i rzetelności zostały natomiast zdefiniowane w Rozdziale 4 - Ogólne warunki wyboru projektów, pkt 1 lit. b Wytycznych w zakresie trybów wyboru projektów na lata 2014 - 2020, za pomocą których na podstawie art. 5 ustawy wdrożeniowej minister właściwy do spraw rozwoju regionalnego określa ujednolicone warunki i procedury wdrażania funduszy strukturalnych. Zgodnie z tymi Wytycznymi, przejrzystość rozumiana jest jako zapewnienie dostępu do informacji związanych z przebiegiem wyboru projektów. Zasada ta jest realizowana co najmniej poprzez udzielanie na wniosek wnioskodawcy informacji o postępowaniu, jakie toczy się w odniesieniu do jego projektu, a także poprzez bieżące zamieszczanie na stronie internetowej instytucji organizującej konkurs informacji o etapie, na którym znajduje się dany konkurs lub innych informacji związanych z jego przebiegiem. Zgodnie z Wytycznymi, rzetelność rozumiana jest jako obowiązek zgodnej z ustanowionymi regułami oceny każdego projektu. Zasada ta jest realizowana co najmniej poprzez pisemne uzasadnienie wyniku oceny spełniania każdego z kryteriów, które zostało ocenione negatywnie oraz w przypadku kryterium punktowego nie przyznano maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów. Każde uzasadnienie zawiera przynajmniej wskazanie wszystkich okoliczności, które przesądziły o negatywnym wyniku oceny spełniania danego kryterium lub wskazanie okoliczności uniemożliwiających przyznanie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów lub wskazanie okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu określonej liczby punktów. Pisemne uzasadnienie według wskazanych zasad odnosi się również do rozstrzygnięcia protestu. W myśl Art. 58: "1. Właściwa instytucja, o której mowa w art. 55, informuje wnioskodawcę na piśmie o wyniku rozpatrzenia jego protestu. Informacja ta zawiera w szczególności: 1) treść rozstrzygnięcia polegającego na uwzględnieniu albo nieuwzględnieniu protestu, wraz z uzasadnieniem; 2) w przypadku nieuwzględnienia protestu - pouczenie o możliwości wniesienia skargi do sądu administracyjnego na zasadach określonych w art. 61". Zatem uzasadnienie oceny projektu, jak też rozpoznania protestu odgrywa znacząca rolę w sprawie. Tymczasem w kontrolowanej sprawie zaskarżone rozstrzygnięcie protestu z dnia [...] lutego 2018 r. - jak to słusznie skazuje w skardze strona skarżąca - co do obszernych zarzutów Spółki, dotyczących oceny kryterium "Doświadczenie zespołu Wnioskodawcy w zakresie dokonywania Inwestycji, pozyskiwania kolejnych rund finansowania oraz wyjść z inwestycji", w istocie ograniczyło się do ich odrzucenia w jednym zdaniu. Zdanie to brzmi: "Po przeanalizowaniu treści dokumentacji aplikacyjnej, a w szczególności przytoczone przez Wnioskodawcę w treści protestu zapisy z wniosku, zarzut uznano za bezzasadny". Rację ma Strona podnosząc w skardze, iż tak sformułowane zdanie uniemożliwia ustalenie, w jakimkolwiek stopniu, z jakiego powodu obszerne zarzuty przedstawione w proteście zostały uznane za bezzasadne oraz jakimi przesłankami kierowała się instytucja, przyjmując stanowisko negatywne dla Spółki. Rozstrzygając co do zarzutów, dotyczących oceny kryterium "Adekwatność proponowanej Strategii Inwestycyjnej w kontekście możliwości osiągnięcia zadeklarowanych celów", NCBR uznało część z nich za zasadne. Natomiast część zarzutów protestu Spółki została uznana za bezzasadne - przy czym NCBR ograniczyło uzasadnienie swojego stanowiska, przesądzającego o negatywnej ocenie projektu, do trzech zdań. NCBR stwierdziło, iż "Zgodnie z oceną dokonaną przez Członków Panelu odwoławczego, brak w Koncepcji Funkcjonowania Funduszu Informacji o Budżecie Operacyjnym. Zgodnie z Regulaminem funkcjonowania konkursu nie ma możliwości uzupełnienia takich informacji. (...) Zgodnie z oceną dokonaną przez Członków Panelu odwoławczego, przedstawione listy intencyjne nie potwierdzają posiadanych relacji zakładanego Funduszu z poszczególnymi jednostkami uczelni wyższych". Jak zatem słusznie wskazuje Skarżąca uzasadnienie negatywnego wyniku procedury odwoławczej dla projektu o wartości 50 milionów złotych (por. karta nr 4 dokumentacji sprawy, pkt. lll.l wniosku o dofinansowanie), NCBR ograniczyło do czterech zdań, nie obejmujących informacji, wymaganych w świetle ustawy wdrożeniowej. Zdaniem Sądu, w przedstawionych wcześniej okolicznościach faktycznych sprawy rację ma Skarżąca wskazująca, że jej protest został rozpoznany z naruszeniem zasady rzetelności, o której mowa w art. 37 ustawy wdrożeniowej. Właściwa instytucja przeprowadza wybór projektów do dofinansowania w sposób przejrzysty, rzetelny i bezstronny oraz zapewnia wnioskodawcom równy dostęp do informacji o warunkach i sposobie wyboru projektów do dofinansowania (zob. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r., sygn. akt II GSK 1676/17). W ocenie Sądu, nie stanowi wypełnienia zasady rzetelności enigmatyczne uzasadnienie informacji o nieuwzględnieniu protestu w ramach którego NCBR stwierdziło, że zarzuty zawarte w proteście są bezzasadne. NCBR w żaden sposób nie uzasadniło, dlaczego stwierdzono brak podstaw do zmiany liczby przyznanych punktów. W rozpoznawanej sprawie miało to przy tym decydujące znaczenie dla pozycji Strony w konkursie, bowiem podwyższenie oceny oznaczałoby, że jej projekt zostałby zakwalifikowany do dofinansowania. Instytucja Pośrednicząca nie wskazała rzetelnie okoliczności uniemożliwiających przyznanie maksymalnej możliwej do uzyskania liczby punktów lub okoliczności, które zdecydowały o przyznaniu określonej liczby punktów. Przy czym nie do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań jakie powinno spełniać uzasadnienie informacji o rozstrzygnięciu protestu jest stanowisko organu, iż skoro informacja z dnia (...) grudnia 2017 r. zawiera szersze uzasadnienie, to krótkie uzasadnienie odpowiedzi na protest (a w zasadzie jego brak) jest dopuszczalne. Sąd zauważa również, iż w podobnych sprawach rozpatrywanych przez tutejszy sąd, rozstrzygnięcia protestu sporządzone w NCBR są wielokrotnie sporządzane rzetelnie. Zawierają uzasadnienie i w sposób niebudzący wątpliwości wskazują, iż organ ustosunkował się do zarzutów protestu. Niezrozumiałe jest zatem - w ocenie Sądu - procedowanie organu w rozpatrywanej sprawie, gdzie NCBR w istocie uchyliło się od rozpatrzenia zarzutów protestu, stwierdzając jedynie, iż zarzuty są bezzasadne. Skład orzekający w rozpoznawanej sprawie podziela pogląd wyrażony w orzecznictwie, że instytucja rozpatrująca protest powinna przeprowadzić szczegółową analizę tego środka procesowego z uwzględnieniem zarzutów podniesionych zarówno przez ekspertów w kartach ocen merytorycznych, jak i skarżącą w treści złożonego protestu (wyrok NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1113/13, CBOSA). Ponadto, przedmiot protestu sprowadza się do kontestacji punktacji projektu w ramach określonych kryteriów i w tych granicach powinno pozostawać jego rozstrzygnięcie, odpowiadając na konkretne zarzuty wnoszącego protest (por. wyrok NSA z dnia 3 października 2012 r., sygn. akt II GSK 1535/12). Natomiast w rozpoznawanej sprawie organ nie ustosunkował się do zarzutów protestu, które miały istotne znaczenie dla oceny projektu. Uzasadnienie rozstrzygnięcia powinno być zrozumiałe dla strony i wyraźnie wskazywać przyczyny negatywnej oceny (bądź obniżającej przyznaną punktację) a więc wymieniać uchybienia wraz z ich wyjaśnieniem. Jeżeli uzasadnienie informacji zawiera taką treść, która umożliwia stronie podjęcie polemiki merytorycznej z dokonaną oceną, trzeba uznać je za odpowiadające prawu (por. np. wyrok NSA z 5 listopada 2014 r. sygn. akt II GSK 2410/14, wyrok NSA z 9 lipca 2013 r., sygn. akt II GSK 1114/13 dostępne na stronie: https://cbois.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie kryterium to nie zostało jednak w wystarczającym stopniu spełnione. Instytucja zarządzająca/pośrednicząca jako organ władzy publicznej, działający na podstawie i w granicach prawa, powinna bowiem procedować z poszanowaniem art. 2 Konstytucji RP, w myśl którego Rzeczpospolita Polska jest demokratycznym państwem prawnym, urzeczywistniającym zasady sprawiedliwości społecznej (por. wyrok NSA z dnia 29 lutego 2012 r., sygn. akt II GSK 169/12). Przyjęty przez NCBR w przedmiotowej sprawie sposób procedowania nie jest zgodny z podstawowymi zasadami prawa administracyjnego, mającymi swoje źródło w konstytucyjnej zasadzie państwa prawnego i z zaczerpniętej z prawa wspólnotowego zasadzie dobrej administracji. Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjęta w grudniu 2000 r. w Nicei umieściła w katalogu zawartych w niej praw prawo do dobrej administracji (art. 41). Oznacza to, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy Obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela załatwienia sprawy. (Na temat prawa do dobrej administracji i zasady efektywnej dobrej administracji zob.: Prawo do dobrej administracji. Materiały ze Zjazdu Katedr Prawa i Postępowania Administracyjnego. Warszawa 23-25 września 2002, red. Z. Niewiadomski, Z. Cieślak, Warszawa 2003; S. Hambura, M. Muszyński, Karta Praw Podstawowych z komentarzem, Bielsko - Biała 2001, s. 174-179; Jerzy Świątkiewicz, Europejski Kodeks Dobrej Administracji (tekst i komentarz o zastosowaniu kodeksu w warunkach polskich procedur administracyjnych, Warszawa 2002). Należy zauważyć, iż pomimo faktu, iż do zaskarżonego rozstrzygnięcia nie mają zastosowania przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego co powoduje, że nie podlegają one kontroli sądu administracyjnego pod względem zgodności z przepisami postępowania administracyjnego. To jednak decyzje te podlegają jednak badaniu przez Sąd pod kątem zasad dobrej administracji i konstytucyjnej zasady - wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP - działania w granicach i na podstawie prawa. Wprawdzie informacja o rozstrzygnięciu protestu nie jest decyzją administracyjną, jednakże dla zapewnienia realizacji zasad równego dostępu do pomocy oraz przejrzystości kryteriów stosowanych przy ocenie projektów, jak również rzetelności i bezstronności ich oceny należy uznać, że formułowane przez organ zarzuty, na których podtrzymuje on negatywną ocenę projektu, muszą być szczegółowo i w sposób niebudzący wątpliwości uzasadnione. Jak już wskazano powyżej Karta Praw Podstawowych Unii Europejskiej przyjęta w grudniu 2000 r. w Nicei, umieściła w katalogu zawartych w niej praw prawo do dobrej administracji (art. 41). Oznacza to, że prawem i to podstawowym obywatela Unii Europejskiej jest domaganie się od organów i instytucji Unii bezstronnego, zgodnego z prawem rozpatrzenia, bez zbędnej zwłoki, sprawy wniesionej do danego organu lub instytucji. Prawu temu towarzyszy obowiązek organów i instytucji, a także wszystkich zatrudnionych w nich funkcjonariuszy, właściwego, zgodnego z prawem obywatela, załatwienia sprawy. Nie ma przy tym żadnych powodów przemawiających przeciwko uznaniu standardów zawartych w Kodeksie za przydatne do wyznaczania obowiązków polskiej administracji oraz do interpretacji zarówno prawa materialnego, jak i procesowego, przy czym "dobra praktyka administracyjna", o której stanowi uchwalony w dniu 6 września 2001 r. przez Parlament Europejski "Europejski Kodeks Dobrej Administracji", jest pojęciem szerszym niż przestrzeganie przepisów prawa. Zgodnie z treścią jego art. 6 ust. 1, w toku podejmowania decyzji urzędnik zapewni, że przyjęte działania pozostaną współmierne do obranego celu. Urzędnik będzie w szczególności unikać ograniczania praw obywateli lub nakładania na nich obciążeń, jeżeli ograniczenia te lub obciążenia byłyby niewspółmierne do celu prowadzonych działań. Natomiast według ust. 2 tegoż przepisu, w toku podejmowania decyzji urzędnik zwróci uwagę na stosowne wyważenie spraw osób prywatnych i ogólnego interesu publicznego. Informacja udzielana zaś Stronie ma spełniać wymóg należytej i wyczerpującej. Należy także podkreślić konieczność jej zrozumiałego charakteru (por. art. 22 ust. 1 Europejskiego Kodeksu Dobrej Administracji). "Należyta" to właściwa, stosowna, odpowiednia; "wyczerpująca" zaś to przedstawiająca jakieś zagadnienie wszechstronnie, dogłębnie, szczegółowo, gruntownie, dokładnie. W tym miejscu zasadne jest ponowne przypomnienie, iż poszczególne elementy składowe prawa do dobrej administracji, ujęte w regulacjach unijnych, znajdują swoje odpowiedniki w przepisach Konstytucji oraz przepisach regulujących stosowne procedury administracyjne (D. Sześciło, Prawo do dobrej administracji w orzecznictwie sądów administracyjnych, Przegląd Prawa Publicznego 2013/10, s. 10.). Odpowiednio wskazać tu należy w szczególności na art. 2 (zasada demokratycznego państwa prawnego) oraz art. 7 Konstytucji (zasada praworządności. W szczególności realizacja zasady zaufania do instytucji państwa i zasady informowania powinna w praktyce uwzględniać, poza ustawowo określonymi granicami obowiązków organów, również właściwe kreowanie przez organy utworzone w celu realizacji zadań państwa pozytywnego wizerunku przy szczególnym podkreśleniu służebnej ich roli w najlepiej pojętym jej znaczeniu. W tych warunkach sąd uznał, że zaskarżone rozstrzygniecie nie spełnia zasady przejrzystości, rzetelności oraz związania organu orzekającego granicami zarzutów wskazanych w proteście. Rozstrzygniecie z dnia (...) lutego 2018 r. nie zawiera w istocie żadnego szczegółowego uzasadnienia i odniesienia się do argumentacji Skarżącej zawartej w złożonym proteście. Naruszając tym samym ww. przepisy prawa materialnego. Z tych względów sąd orzekł na podstawie art. 61 ust. 8 pkt 1 lit a ustawy wdrożeniowej, że ocena projektu została przeprowadzona w sposób naruszający prawo, a naruszenie to miało istotny wpływ na wynik oceny i sprawę przekazał do ponownego rozpatrzenie przez NCBR. O kosztach postępowania sąd orzekł na podstawie art. 200 p.p.s.a w zw. z art. 64 ustawy wdrożeniowej.