V SA/Wa 419/13

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Andrzej Kania, Sędzia WSA - Izabella Janson, Sędzia WSA - Krystyna Madalińska-Urbaniak (spr.), Protokolant spec. - Justyna Macewicz, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 maja 2013 r. sprawy ze skargi O. Sp. z o.o. z siedzibą w W. na decyzję Szefa Służby Celnej z dnia ... listopada 2012 r. nr ... w przedmiocie wiążącej informacja taryfowa (WIT) oddala skargę Wnioskiem zarejestrowanym w dniu ... grudnia 2011 r. nr ..., P. Sp. z o.o. w T. wystąpiła do Dyrektora Izby Celnej w Warszawie o udzielenie wiążącej informacji taryfowej (WIT) dla linii produkcyjnej płyt celulozowo-cementowych, prezentowanej w stanie niezmontowanym. Wnioskowała o zakwalifikowanie tej linii do kodu 8474 80 90 ( pozostałe maszyny do aglomerowania , kształtowania lub formowania stałych paliw mineralnych, mas ceramicznych, nieutwardzonego cementu, materiałów gipsowych lub pozostałych produktów mineralnych w postaci proszku lub pasty ). Wraz z wnioskiem strona złożyła opis technologii wytwarzania płyt c-c oraz wykaz wszystkich urządzeń i elementów biorących udział w produkcji. W toku postępowania strona uzupełniała wniosek pismami z ... marca 2012 r., ... kwietnia 2012 r., ... maja 2012 r. Dyrektor Izby Celnej w Warszawie decyzją z ... lipca 2012 r. nr ... odmówił wydania wiążącej informacji taryfowej w sprawie złożonego wniosku o udzielenie WIT. W uzasadnieniu decyzji wskazano, że wniosek obejmuje linię technologiczną do produkcji płyt celulozowo-cementowych (rozumianą jako jednostkę funkcjonalną określoną uwagą 4. do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej) oraz trzy rodzaje urządzeń, które nie spełniają warunków powyższej uwagi, powinny zostać zaklasyfikowane do swoich własnych pozycji we Wspólnej Taryfie Celnej – innych niż pozycja dla linii produkcyjnej. Po rozpoznaniu odwołania Szef Służby Celnej decyzją z ... listopada 2012 r. nr ... utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu pierwszej instancji. Organ odwoławczy wskazał, że istota sporu sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy wszystkie urządzenia wskazane we wniosku jako elementy linii, tj. maszyny i urządzenia mechaniczne, mogą być zaliczone do jednego kodu CN 8474 80 90, który wskazano we wniosku o wydanie WIT, a następnie w odwołaniu strony. Stwierdził, że nie ma podstaw do rewizji stanowiska organu I instancji uznającego, iż linia produkcyjna płyt celulozowo-cementowych, składająca się - jak wcześniej przedstawiono - z wielu (ale nie wszystkich) maszyn i urządzeń, musi zostać zaklasyfikowana do jednego kodu Nomenklatury scalonej, właściwego dla ściśle określonej głównej funkcji. Tą funkcją w niniejszej sprawie jest produkcja płyty celulozowo-cementowej. Organ stanął na stanowisku, że postanowienia uwagi 4. do sekcji XVI należy traktować ściśle, bez stosowania wykładni rozszerzającej. Wskazał, że organ pierwszej instancji trafnie uznał, że tylko maszyny służące (w ramach linii technologicznej) wytwarzaniu płyt cementowo-celulozowych o określonym kształcie i rozmiarze można traktować jako zespół maszyn w rozumieniu uwagi 4. do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej. Pozostałe urządzenia mają bowiem charakter pomocniczy, gdyż nie posiadają cech urządzeń przystosowanych wyłącznie do określonego charakteru produkcji i nie uczestniczą w jego przebiegu w sposób ciągły; nie są bezpośrednio i ściśle powiązane, połączone, sprzężone lub sterowane maszynami wykonującymi ściśle określoną (w rozumieniu uwagi 4. do sekcji XVI WTC) funkcję, jaką jest wytworzenie płyty c-c. Nie mogą być uznane za części składowe zespołu maszyn przeznaczonych do wspólnego pełnienia ściśle określonych funkcji i w związku z tym powinny być zaliczone do własnych, odrębnych pozycji taryfowych. Organ nie odmówił wiarygodności ekspertyzy pracownika naukowego Politechniki Wrocławskiej, jednakże wskazał, że prezentuje ona techniczny punkt widzenia, który następnie powinien zostać dostosowany do reguł klasyfikacji taryfowej. Powyższe oznacza, że punktem wyjścia do rozstrzygnięcia klasyfikacyjnego są w pierwszym rzędzie postanowienia Wspólnej Taryfy Celnej oraz uwagi do sekcji i działów tej Taryfy, w tym w rozpatrywanej sprawie, uwagi 4. do sekcji XVI. Jak wskazał organ odwoławczy, ocena kompletności i przydatności urządzeń linii ma charakter pomocniczy w stosunku do przeprowadzonej interpretacji uwagi 4. Organ odwoławczy nie dostrzegł też potrzeby powołania dodatkowego eksperta/biegłego, ponieważ - jak wskazał - gdy stan towaru nie budzi wątpliwości, nie ma konieczności podejmowania takiej czynności. Istotą sporu w rozpatrywanej sprawie nie jest ustalenie stanu towaru, lecz jego klasyfikacji taryfowej, wobec czego powołanie biegłego w celu ustalenia prawa, zasad jego stosowania lub wykładni obowiązujących przepisów, a do tego w praktyce sprowadziłoby się powołanie biegłego w niniejszej sprawie, stanowiłoby wykroczenie poza jego kompetencje. Strona zaskarżyła powyższą decyzję Szefa Służby Celnej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie wnosząc o jej uchylenie. Zaskarżonej decyzji zarzucono naruszenie prawa materialnego - art. 20 ust. 1 i 3 rozporządzenia Rady nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny oraz art. 1 Rozporządzenia nr 2658/87 z 23.07.1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej (...) przez niewłaściwą wykładnię uwagi czwartej do Sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej. W uzasadnieniu wniesionej skargi podkreślono, że zakwestionowane urządzenia służą produkcji płyt celulozowo-cementowych w jak najściślejszym tego pojęcia znaczeniu. Produkcja bowiem to proces od dostarczenia komponentów i ich połączenia aż do powstania produktu gotowego. W toku produkcji poszczególne elementy przemieszczają się, podlegają obróbce i są usuwane z miejsca ich powstawania. Nie sposób zatem, zdaniem strony, twierdzić, że zastosowane w ramach przedmiotowej linii technologicznej - w zamian za umocowane na trwale przenośniki rolkowe (co do których nie byłoby żadnych wątpliwości) - wózki widłowe, których zadaniem w szczególności jest przenoszenie uformowanych płyt do miejsca ich obróbki oraz transport surowców nie są niezbędnym elementem linii technologicznej służącym głównej funkcji. Z kolei suwnica samojezdna służy od odbierania stosu palet i przenoszenia go do prasy, w której z palet usuwana jest woda. Uczestniczy zatem bezpośrednio w niezbędnym etapie produkcji płyty. W ocenie skarżącej trudno o bardziej jednoznaczny przykład urządzenia służącego do uzyskania celu, jakim jest gotowy wyrób. Podobnie należy ocenić awaryjny generator prądu. Zaawansowanie technologiczne wszystkich urządzeń i nieodwracalność procesów fizykochemicznych powodują, że konieczne jest zapewnienie linii technologicznej zasilania awaryjnego. Skutki braku zasilania są tak poważne, że w zasadzie nie jest możliwym funkcjonowanie linii bez zapewnienia pewnego dostępu do energii. Urządzenie to zapewnia zatem podstawowe bezpieczeństwo dla realizowania celu linii technologicznej, a zatem nie może być od niej traktowane odrębnie. Zdaniem skarżącego, bez spornych urządzeń nie jest możliwe funkcjonowanie linii i produkowanie gotowych płyt celulozowo-cementowych. Jednoznacznie zatem, w ocenie strony skarżącej, sporne urządzenia winny być kwalifikowane w ramach jednej linii technologicznej. W odpowiedzi na skargę Szef Służby Celnej w całości podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi. W piśmie z 14 lutego 2013 r. pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że strona zmieniła firmę na Q. Sp. z o.o., a siedzibę na W. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Na wstępie wyjaśnić trzeba, iż sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, a kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych; Dz. U. Nr 153, poz. 1269). W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracji konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie, albo też przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania lub stwierdzenia nieważności (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c i pkt 2 p.p.s.a.). Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji wydanej przez Szefa Służby Celnej w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu na podstawie w/w ustaw tj. badając zaskarżone orzeczenie pod względem jej zgodności z przepisami Prawa Celnego, rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającym Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L 302 z 19 października 1992 r. ze zm.) zwanego Wspólnotowym Kodeksem Celnym (WKC), rozporządzeniem Rady (EWG) Nr 2658/87 z dnia 23 lipca 1987 r. w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 256 z 9 września 1987 r. ze zm.) oraz rozporządzeniem Komisji (WE) nr 1006/2011 z 27 września 2011 r. zmieniającego załącznik nr I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. WE L 282 z 28 października 2011 r.) jak również przepisami Ordynacji podatkowej Sąd nie dopatrzył się w sprawie takich uchybień prawa, które winny skutkować uchyleniem skarżącego orzeczenia. W konsekwencji Sąd uznał, iż decyzja będąca przedmiotem skargi jest prawidłowa, a argumenty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie. Przed odniesieniem się do meritum sprawy i ustosunkowaniem się do zarzutów skarżącej dotyczących skarżonej decyzji, Sąd podkreśla, iż do każdego towaru przypisany jest jeden odpowiedni kod Taryfy celnej z przyporządkowaną do niego stawką celną, co oznacza, że sprowadzany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Wspólna Taryfa Celna wprowadzona w życie rozporządzenia Komisji (WE) nr 1006/2011 z 27 września 2011 r. zmieniającym załącznik 1 do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej oparta jest o nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury, będącej rozszerzeniem 6-znakowego międzynarodowego systemu klasyfikacji towarów o nazwie Zharmonizowany System Oznaczania i Kodowania Towarów, opracowanego przez Radę Współpracy Celnej (obecnie Światowa Organizacja Celna) i przyjętego w ramach Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzonej w Brukseli z dnia 14 czerwca 1983 r. (załącznik do Dz. U. z 1997 r., Nr 11, poz.62), do której Polska przystąpiła od dnia 1 stycznia 1996 r. (oświadczenie Rządowe z dnia 30 grudnia 1996 r. w sprawie przystąpienia przez Rzeczypospolita Polską do Międzynarodowej Konwencji w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów – Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 63). Klasyfikacji taryfowej towarów (wskazanie właściwej pozycji lub podpozycji Taryfy celnej) dokonuje się na podstawie: - dostępnych danych dotyczących produktu; - Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej – podanych w Taryfie celnej; - uwag do sekcji i działów Taryfy, które decydują o tym, jak należy klasyfikować poszczególne towary, Dodatkową pomoc w klasyfikacji taryfowej stanowi opracowanie "Explantory Notes" (Noty Wyjaśniające do Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów), wydane i uaktualniane przez Światową Organizację Celną w Brukseli (World Customs Organization – ustanawianą w 1952 r. jako Rada Współpracy Celnej). Do interpretacji zakresu poszczególnych pozycji taryfowych w istotny sposób przyczyniają się również Noty wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Noty do CN) wypracowane przez Sekcję Nomenklatury Taryfowej i Statystycznej Komitetu Kodeksu Celnego przyjmowane przez Komisję Europejską na podstawie art. 9 § 1(a) oraz art. 10 ust 1 Rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87. Nomenklatura Scalona (CN) pozwala na jednolite klasyfikowanie tj. określenie zgodnie z obowiązującymi przepisami pozycji lub podpozycji Nomenklatury Scalonej lub innej nomenklatury, o której mowa art. 20 ust. 6 pkt a i b WKC, towarów w obrocie międzynarodowym, tworząc system który umożliwia dokonanie identyfikacji towarów i zapewnia, że dany towar jest zawsze klasyfikowany do jednej i tej samej podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę. Klasyfikacja taryfowa towaru do właściwego kodu CN dokonywana jest w oparciu o treść pozycji i uwag do sekcji i działów Taryfy przy zastosowaniu ogólnych reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS), stanowiących jej integralną część. Stosownie do reguły 1 ORINS "Tytuły sekcji, działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z następującymi regułami", a zatem podstawowe znaczenie przy ustaleniu prawidłowej klasyfikacji towaru ma "brzmienie pozycji i uwag do sekcji lub działów", (a nie tytuł sekcji, działów czy poddziałów) oraz właściwe (tj. nie sprzeczne z treścią pozycji i uwag) zastosowanie kolejnych reguł interpretacyjnych. Wydając zaskarżoną decyzję organ miał na względzie treść uwagi 4. do sekcji XVI Wspólnej Taryfy Celnej, zgodnie z którą jeżeli maszyna (włączając kombinację maszyn), składa się z poszczególnych elementów (oddzielnych lub połączonych ze sobą orurowaniem, układami przeniesienia napędu, przewodami elektrycznymi lub innymi urządzeniami), przeznaczonych do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji objętej jedną z pozycji działu 84 lub 85, to całość należy klasyfikować do pozycji właściwej dla tej funkcji. Komentarz do sekcji XVI zawarty w Notach Wyjaśniających stanowi, że dla celów uwagi 4. do sekcji XVI WTC zastosowane w niej wyrażenie w brzmieniu "przeznaczone do wspólnego pełnienia ściśle określonej funkcji" obejmuje wyłącznie maszyny i połączenia maszyn zasadniczo przeznaczonego wykonania ściśle określonej funkcji dla jednostki funkcjonalnej jako całości, a więc wyklucza maszyny lub urządzenia spełniające funkcje pomocnicze, które nie biorą udziału w funkcji tej całości. W ocenie Sądu organ w sposób prawidłowy ustalił, iż trzy urządzenia wchodzące w skład linii produkcyjnej nie spełniają powyższego wymogu. Są to : suwnica samojezdna, awaryjny generator prądu oraz transportowe wózki widłowe. Ze znajdującego się w aktach opracowania Politechniki ... wynika, że spełniają one funkcje transportu wewnętrznego, wysokiego składowania i przemieszczania towarów w zakładzie . Nie są one integralnie związane z linią produkcyjną tzn. mogą spełniać podobne funkcje poza tą linią. To samo dotyczy suwnicy samojezdnej. Awaryjny generator prądu także nie jest integralnie związany z linią, jest urządzeniem pomocniczym , używanym w przypadku awarii prądu z sieci energetycznej. Argumenty podniesione w skardze nie mogą zmienić tego poglądu. Ani organy celne ani też Sąd nie neguje przydatności powyższych urządzeń w procesie produkcji. Jednak spełniają funkcje pomocnicze tzn. nie służą bezpośrednio do produkcji wyrobu finalnego. Dlatego też treść uwagi 4. do Sekcji XVI w sposób nie budzący wątpliwości wyklucza możliwość włączenia ich do linii produkcyjnej objętej jednym kodem CN. W ocenie Sądu zaskarżona decyzja została wydana po przeprowadzeniu prawidłowego postępowania, wyjaśnieniu wszystkich okoliczności sprawy ( stan wnioskowanej linii nie jest zresztą sporny ) i prawidłowo zostałow niej zinterpretowane i zastosowane prawo materialne. Z powyższych względów w oparciu o art. 151 p.p.s.a skarga podlega oddaleniu.