V SA/Wa 42/11

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Sędzia WSA - Michał Sowiński (spr.), Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński, Protokolant specjalista - Monika Włochińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 września 2011 r. sprawy ze skargi M.K. na decyzję Prezesa Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa z dnia [...] października 2010 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania oddala skargę W dniu [...] maja 2004 r. M. K. (dalej: skarżący) złożył w Biurze Powiatowym Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w K. wniosek o przyznanie płatności bezpośrednich do gruntów rolnych lub o przyznanie płatności z tytułu wsparcia działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2004 na. Decyzją z dnia [...] marca 2005 r. nr [...] Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał skarżącemu wnioskowaną płatność (do powierzchni [...] ha), a w dniu [...] kwietnia 2005 r. przyznana kwota została przekazana na wskazany przez producenta rolnego rachunek bankowy. Wobec kolejnych wniosków skarżącego (z dnia [...] maja 2005 r., [...] maja 2006 r., [...] maja 2007 r.) Kierownik Biura Powiatowego ARiMR w K., w decyzjach z [...] maja 2006 r., [...] listopada 2006 r., [...] lutego 2008 r. przyznał wnioskodawcy płatności z tytułu wspierania działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (decyzje nr [...], [...], [...]). W dniu [...] maja 2008 r. skarżący ponownie zwrócił się z wnioskiem o przyznanie płatności, jednakże organ decyzją z dnia [...] października 2009 r. nr [...] odmówił przyznania płatności z tytułu wspierania gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania na rok 2008 i jednocześnie nałożył na wnioskodawcę sankcje w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, iż z uwagi na konflikt kontroli krzyżowej pomiędzy wnioskiem złożonym przez M. K., a wnioskiem innego producenta rolnego i ustaleniem, iż zainteresowany nie był użytkownikiem działek ewidencyjnych nr [...], [...], [...], [...], [...],[...], sporne działki należało wykluczyć z wniosku skarżącego, a w konsekwencji przyjąć, iż powierzchnia działek kwalifikujących się do płatności ONW jest mniejsza niż wskazana we wniosku i wynosi [...] ha. Mając na uwadze treść ww. decyzji oraz fakt, że w kolejnych latach M. K. nie składał wniosków o przyznanie płatności, Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia nienależnie pobranych środków finansowych przyznanych na mocy decyzji z dnia [...] marca 2005 r., dnia [...] maja 2006 r., [...] listopada 2006 r. oraz z dnia [...] lutego 2008 r. W decyzji z [...] czerwca 2010 r. nr [...] Prezes ARiMR ustalił kwotę nienależnie pobranych przez skarżącego płatności z tytułu ONW. Wobec powyższego skarżący zwrócił się z wnioskiem o ponowne rozpatrzenie sprawy. W dniu [...] października 2010 r. Prezes ARiMR wydał decyzje o nr [...], którą utrzymał w mocy ww. rozstrzygnięcie z [...] czerwca 2010 r. W uzasadnieniu decyzji organ w pierwszej kolejności wskazał na stan faktyczny sprawy oraz na treść przepisów, mających w niej zastosowanie. Następnie podkreślono, iż skarżący składając wniosek o przyznanie płatności zobowiązał się do prowadzenia działalności rolniczej na wszystkich działkach rolnych będących w jego posiadaniu i położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania, przez okres 5 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności. Dalej organ wskazał, że skarżący pomimo, że miał świadomość ciążącego na nim zobowiązania, zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na obszarze wszystkich działek, do których otrzymał płatność ONW za 2004 r. Podsumowując Prezes ARiMR podniósł, że powyższa okoliczność stanowi przesłankę zwrotu otrzymanych przez producenta rolnego płatności. W skardze złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na powyższą decyzję Prezesa ARiMR, skarżący wskazał, że nie jest właścicielem wskazanych we wniosku o przyznanie płatności działek ale ich dzierżawcą i faktycznym użytkownikiem, a w związku z tym był jedyną upoważnioną osobą do złożenia wniosku o przyznanie płatności. Fakt, iż z wnioskiem takim wystąpili również współwłaściciele dzierżawionych przez niego działek był spowodowany powstałym między nimi konfliktem oraz chęcią wyrządzenia mu szkody. Zarzucił, iż organ nie ustalił jednoznacznie kto jest użytkownikiem spornych działek i kto był uprawniony do wystąpienia z wnioskiem o przyznanie dopłat. W odpowiedzi na skargę Prezes ARiMR wniósł o oddalenie skargi podtrzymując argumentację przedstawioną w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji w granicach kompetencji przysługujących sądowi administracyjnemu, Sąd stwierdził, że orzeczenie to jest prawidłowe, tj. zostało wydane w oparciu o prawidłowo ustalony stan faktyczny i prawidłowo zastosowane przepisy prawa. Jak wynika z akt administracyjnych sprawy oraz ustalonego przez organy orzekające stanu faktycznego, skarżący otrzymał pierwszą płatność ONW za 2004 r., następną za 2005 r., 2006 r. i kolejną za 2007 r. Składając wniosek o przyznanie tej płatności zobowiązał się między innymi do prowadzenia działalności rolniczej na wszystkich będących w jego posiadaniu działkach rolnych położonych na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania przez okres 5 lat od dnia otrzymania pierwszej płatności. W dniu [...] maja 2008 r. skarżący złożył kolejny wniosek o przyznanie płatności na 2008 r., w którym wskazał te same działki, które zadeklarowane zostały we wniosku innego producenta rolnego. Przeprowadzone przez organ postępowanie wykazało, że w 2008 r. M. K. nie był użytkownikiem działek ewidencyjnych o nr [...], [...], [...], [...], [...], [...]. Wobec wykluczenia powyższych działek z płatności ONW, skarżącemu odmówiono przyznania płatności i nałożono na niego sankcje. W kolejnych latach skarżący nie składał wniosków o przyznanie płatności ONW. Zgodnie z § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia z dnia 14 kwietnia 2004 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu udzielania pomocy finansowej na wspieranie działalności rolniczej na obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania objętej planem rozwoju obszarów wiejskich ( Dz.U. nr 73, poz. 657 ze zm.) płatność ONW udziela się producentowi rolnemu, który zobowiąże się do przestrzegania wymagań, o których mowa w art. 14 ust. 2 i 3 rozporządzenia 1257/1999/WE z dnia 17 maja 1999 r. w sprawie wsparcia rozwoju wsi przez Europejski Fundusz Orientacji i Gwarancji Rolnej (EFOiGR), nowelizującego i uchylającego niektóre rozporządzenia (Dz. Urz. WE L 160, z 26.06.1999, z późn. zm.). Wśród wymagań określonych w art. 14 ust. 3 rozporządzenia 1257/1999/WE znajduje się miedzy innymi wymóg prowadzenia działalności rolniczej na obszarze o niekorzystnych warunkach gospodarowania przez przynajmniej pięć lat od pierwszej wypłaty dodatku wyrównawczego. Zgodnie z § 9 ust. 1 pkt 1 lit. a Rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 11 marca 2009 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Wspieranie gospodarowania na obszarach górskich i innych obszarach o niekorzystnych warunkach gospodarowania (ONW)" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2007-2013 ( Dz.U. Nr 40, poz. 329 ze zm,), jeżeli rolnik zaniechał prowadzenia działalności rolniczej na działkach rolnych lub ich częściach położonych na obszarach ONW w okresie objętym zobowiązaniem zwraca całość płatności ONW, za cały okres jej pobierania, gdy zaniechał prowadzenia tej działalności na wszystkich działkach rolnych lub wszystkich częściach działek rolnych położonych na obszarach ONW. Z akt administracyjnych niniejszej sprawy wynika, że w okresie objętym zobowiązaniem skarżący zaniechał prowadzenia działalności na działkach, do których otrzymał płatności ONW. Zgromadzone podczas prowadzonego przez organ postępowania oświadczenia świadków (J. K., L. K., J. P., A. S.) potwierdzają, że faktycznym użytkownikiem działek był L. K. Mając na uwadze powyższe ustalenia Sąd stwierdził, że w sprawie zaistniały podstawy do ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności ONW. Ponadto nie sposób zgodzić się z zarzutami skarżącego, że organ dokonał błędnej analizy zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, skoro wszystkie zebrane w sprawie oświadczenia (z wyjątkiem oświadczenia skarżącego) potwierdzają, że M. K. nie był faktycznym użytkownikiem spornych działek. W ocenie Sądu, zgromadzone materiały obligowały organ do wydania decyzji ustalającej kwotę nienależnie pobranych płatności i uniemożliwiały wydanie rozstrzygnięcia o odmiennej treści. Podkreślić również należy, iż w niniejszej sprawie nie zostały spełnione przesłanki określone w art. 49 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 2419/2001 oraz art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia Komisji (WE) nr 769/2004, skutkujące brakiem obowiązku zwrotu przez skarżącego nienależnie otrzymanych płatności ONW, gdyż dokonana płatność nie była skutkiem pomyłki organu, a należności nie można uznać za przedawnioną. Rozpoznając sprawę Sąd nie stwierdził także, aby w toku postępowania doszło do naruszenia zasad postępowania administracyjnego wyrażonych w art. 7 i 77 k.p.a. lub innych przepisów postępowania w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), Sąd oddalił skargę jako niezasadną.