V SA/Wa 425/07

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący sędzia WSA - Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 15 listopada 2007 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Prezesa Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia ... października 2006 r. Nr ... w przedmiocie odmowy umorzenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy postanawia: cofnąć prawo pomocy w zakresie przyznanym postanowieniem referendarza sądowego z dnia 7 września 2007 r. sygn. akt V SA/Wa 425/07 Postanowieniem referendarza sądowego z 7 września 2007 r. sygn. V SA/Wa 425/07 przyznano J. S. prawo pomocy w zakresie ustanowienia adwokata. W dniu 16 października 2007 r. Okręgowa Rada Adwokacka wyznaczyła pełnomocnika z urzędu dla skarżącej (pismo ORA – k. 108 akt sądowych). W dniu 29 października 2007 r. do Sądu wpłynęła skarga kasacyjna (datowana i nadana w dniu 23 października 2007 r.) sporządzona w imieniu J. S. przez innego profesjonalnego pełnomocnika (pełnomocnictwo – k. 121 akt sądowych). Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do przepisu art. 249 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [Dz.U. Nr 153, poz. 1270], dalej – p.p.s.a., przyznanie prawa pomocy może być cofnięte w całości lub w części, jeżeli się okaże, że okoliczności, na podstawie których je przyznano, nie istniały lub przestały istnieć. Zgodnie z przepisem art. 263 p.p.s.a. o cofnięciu prawa pomocy orzeka właściwy wojewódzki sad administracyjny na posiedzeniu niejawnym. W przedmiotowej sprawie z faktu złożenia skargi kasacyjnej przez adwokata z wyboru wynika, iż strona może już samodzielnie ponosić koszty związane z udziałem pełnomocnika, a zatem przestały istnieć okoliczności, na podstawie których postanowieniem z dnia 7 września 2007 r. przyznane zostało skarżącej prawo pomocy. W tym miejscu Sąd wyjaśnia, że prawo pomocy nie korzysta z tzw. powagi rzeczy osądzonej, tak więc wobec powyższych okoliczności i na mocy art. 249 w zw. z art. 263 p.p.s.a. należało postanowić jak w sentencji.