V SA/Wa 429/09

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Krystyna Madalińska – Urbaniak (spr.), Sędzia WSA - Irena Jakubiec – Kudiura, Sędzia WSA - Dorota Mydłowska, Protokolant - Marcin Kwiatkowski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 sierpnia 2009 r. sprawy ze skargi H. M. na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] w przedmiocie odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązanie do opuszczenia terytorium RP; oddala skargę. Przedmiotem skargi H M z 23 lutego 2009 r.( data nadania pocztowego ) jest decyzja Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. nr [...] o odmowie udzielenia Cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązaniu do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 7 dni od daty odbioru decyzji. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym: H M przebywał w Polsce od 1996 roku z przerwą w roku 2007. W dniu [...]kwietnia 2008 r. cudzoziemiec zwrócił się do Wojewody W z wnioskiem o udzielenie zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony i wydanie karty pobytu motywując wniosek wykonywaniem pracy w Polsce. Decyzją z dnia [..] listopada 2008 r. nr [...] wydaną na podstawie art. 62 ust. 1 oraz art. 57 ust. 1 pkt 2 i pkt 5, z zw. z art. 53 ust. 1 pkt 1, art. 57 ust. 6 i art. 92 ust. 2 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach (t.j. Dz. U. z 2006r. nr 234, poz.1694 z późn. zm.) oraz art. 104 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2000 r., nr 98, poz. 1071 z późn. zm. dalej jako k.p.a.) Wojewoda [...] orzekł o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony oraz zobowiązał do opuszczenia terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w terminie 7 dni od daty odbioru decyzji. W uzasadnieniu decyzji organ wskazał, iż decyzją własną z dnia [...] .09.2006. numer [...] z uwagi na nielegalny pobyt cudzoziemca i fakt wykonywania pracy niezgodnie z ustawą o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy orzekł o wydaleniu z terytorium RP HM, oraz nadał decyzji rygor natychmiastowej wykonalności obciążając Cudzoziemca kosztami wydalenia. Jednocześnie na podstawie w/w decyzji dane cudzoziemca umieszczono w wykazie osób niepożądanych na terytorium Polski, na okres 3 lat od dnia wykonania decyzji o wydaleniu. Prezes Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców, decyzją z dnia [...] 12.2006. numer [...] utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] Organ podniósł, iż HM był w Polsce karany. W dniu [...] 01.1999 roku Sąd Rejonowy w Z uznał cudzoziemca za winnego popełnienia czynu z art. 20 ust. 1 ustawy z dnia 02.12.1993 o oznaczaniu wyrobów znakami skarbowymi akcyzy i wymierzył oskarżonemu karę grzywny w wysokości [...] zł. W dniu [...] .07.2000 roku cudzoziemiec został ponownie skazany na karę grzywny w wysokości [...] zł za popełnienie wykroczenia z art. 65 §4 kodeksu karnego w związku z art. 65 § 1 kodeksu karnego skarbowego. Wojewoda podkreślił, iż łamanie przez cudzoziemca zasad państwa prawa, obowiązujących w Polsce nie miało charakteru incydentalnego. Zaznaczył, iż H M został zatrzymany przez Funkcjonariuszy Placówki Kontrolnej[...] , w dniu [...] 10.2003 r., na terenie miejscowości Z. Wojewoda W wskazał, iż H M przebywał w Polsce nielegalnie bez wymaganych zezwoleń, pracując nielegalnie na targowiskach. Podniósł, iż w obu przypadkach stwierdzono, iż zainteresowany nie tylko nie posiada tytułu pobytowego, ale również wykonywał pracę bez wymaganych zezwoleń. Podkreślił, iż cudzoziemiec wykazuje daleko idącą ignorancję dla przepisów prawa obowiązujących w Polsce. Wskazał, iż decyzją, z dnia [...] .12.2003 r. Wojewoda [...] postanowiono wydalić cudzoziemca z terytorium RP. Dwa lata później, przebywając w Polsce również bez wymaganych zezwoleń zainteresowany został zatrzymany w dniu [..] .09.2006 r. przez Funkcjonariuszy Placówki Straży Granicznej[...] , na targowisku miejskim w Z. W obu przypadkach stwierdzono, iż H M nie tylko nie posiadał tytułu pobytowego, ale również wykonywał pracę bez wymaganych zezwoleń. Organ wskazał, iż dane H M znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt jest niepożądany na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej z terminem obowiązywania wpisu do dnia 14 grudnia 2009 r. W związku z powyższym zaznaczył, iż z uwagi na treść art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach zobowiązany jest do wydania odmowy zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony. Pismem z dnia 6 grudnia 2008 r. H M złożył odwołanie od powyższej decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, a w szczególności faktu że na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej wjechał na podstawie wizy z prawem do pracy , co zdaniem skarżącego oznacza, że nie jest traktowany jako cudzoziemiec, którego pobyt jest niepożądany na terytorium RP 2) naruszenie art. 7 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób sprzeczny z interesem społecznym, gdyż organ odmówił wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony w sytuacji, gdy posiada przyrzeczenie pracy i chce dalej pracować co jest zgodne z interesem RP i jej obywateli, 3) naruszenie art. 8 k. p. a przez niejednolite potraktowanie w postępowaniu o wydanie wizy z prawem do pracy oraz w postępowaniu dotyczącym wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż w pierwszym postępowaniu nie został uznany jako cudzoziemiec, którego pobyt jest niepożądany na terytorium RP. Skarżący wniósł o : 1) uchylenie zaskarżonej decyzji 2) wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji do czasu jej rozpatrzenia przez organ odwoławczy, 3) wydanie wizy pobytowej do czasu wydania decyzji ostatecznej w przedmiotowej sprawie, 4) wystąpienie przez Wojewodę [...] do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, w celu wykreślenia go z wykazu cudzoziemców , których pobyt jest niepożądany na terytorium RP o ile jego dane figurują w tym rejestrze , W treści pisma wskazał, iż przypadki naruszenia przez niego polskiego porządku prawnego nie były tak poważne jak wskazano w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji skoro Wojewoda [...]wydał mu wizę z prawem do pracy, na podstawie której wjechał legalnie do Polski w dniu [...].10.2007r. Zaznaczył, iż gdyby Wojewoda uznał, że jest osobą której pobyt jest niepożądany na terytorium RP, nie wydałby mu wizy wjazdowej z uwagi na treść art. 42 pkt 2. ustawy o cudzoziemcach. Podkreślił, iż fakt otrzymania wizy oznacza, że nie został uznany za osobę, której pobyt jest niepożądany na terytorium RP. Od chwili ostatniego wjazdu na terytorium RP przestrzega obowiązującego porządku prawnego ponadto jest zatrudniony w polskim przedsiębiorstwie [...] W [...] . W związku z powyższym nie powinien być traktowany jako osoba, której pobyt na terytorium RP jest niepożądany. Decyzją z dnia [...] stycznia 2009 r. nr [...] Szef Urzędu do Spraw Cudzoziemców utrzymał w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odniósł się do kwestii zastosowania wobec strony obligatoryjnej przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określonej w art. 57 ust. 1 pkt 5 ustawy o cudzoziemcach wskazując, iż obecnie nie istnieją wystarczające podstawy do postawienia cudzoziemcowi powyższego zarzutu. Szef Urzędu uznał, iż z uwagi na wymierzenie cudzoziemcowi w obu wyrokach Sądu Rejonowego w Z kar grzywny, upływ prawie dziewięciu lat od popełnienia ostatniego czynu oraz okoliczności popełnionych czynów, należy powstrzymać się obecnie od postawienia wobec strony negatywnej prognozy kryminalistycznej. Organ odniósł się do zarzutu zawartego w odwołaniu co do braku rozważenia w przedmiotowej sprawie kwestii słusznego interesu strony i słusznego interesu obywateli wskazując, iż treść art. 7 Kpa doznaje istotnego ograniczenia. Zaznaczył, iż zastosowanie w/w przepisu może prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Wobec powyższego, w związku z sytuacją wystąpienia w przedmiotowej sprawie obligatoryjnej przesłanki do odmowy udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, określonej w art. 57 ust. 1 pkt 2 f ustawy o cudzoziemcach, uznał rozpatrywanie powyższej kwestii za niezasadne. Wskazał, iż przedmiotowa decyzja opiera się na wyczerpującym materiale dowodowym. ocenionym wnikliwie w oparciu o obowiązujące przepisy prawne. Podkreślił, iż decyzja o odmowie udzielenia przedmiotowego zezwolenia, nie jest decyzją o charakterze uznaniowym, zaś organ orzekający nie ma możliwości - bez naruszenia przepisów prawa - wydania decyzji pozytywnej w przedmiotowej w sprawie. Organ jednocześnie skorygował podstawę prawną zaskarżonej decyzji Wojewody [...] wskazując, iż zamiast art. 57 ust. 1 pkt 2 i 5 ustawy o cudzoziemcach właściwe zastosowanie ma art. 57 ust. 1 pkt 2 w/w ustawy o cudzoziemcach. Pismem z dnia 23 lutego 2009 r. H M złożył skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców z dnia[...].01.2009r. wnosząc o : - uchylenie zaskarżonej decyzji - zobowiązanie Wojewody [...] o do wydania wizy na pobyt czasowy do chwili wydania wyroku w przedmiotowej przez WSA w Warszawie; - zobowiązanie Wojewody [...] do wystąpienia do Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, aby wykreślił jego dane z wykazu cudzoziemców, których pobyt jest niepożądany na terytorium RP o ile jego dane figurują w w/w rejestrze, gdyż pracując na rzecz RP udowodnił swoją postawą, że nie powinien w tym wykazie figurować. Zaskarżonej decyzji zarzucił: 1) nieuwzględnienie wszystkich okoliczności sprawy, w tym faktu iż wjechał na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej na podstawie wizy z prawem do pracy, co zdaniem skarżącego oznacza że nie jest traktowany jako cudzoziemiec, którego pobyt jest niepożądany na terytorium RP 2) naruszenie art. 7 k.p.a. przez prowadzenie postępowania w sposób, który jest sprzeczny z interesem społecznym, z uwagi na odmowę wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony osobie, która ma przyrzeczenie pracy i chce dalej pracować co jest zgodne z interesem RP i jej obywateli, 3) naruszenie art. 8 k.p.a. przez niejednolite potraktowanie jego osoby w postępowaniu o wydanie wizy z prawem do pracy oraz w postępowaniu o wydania zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, gdyż w pierwszym postępowaniu nie został uznany jako cudzoziemiec, którego pobyt jest niepożądany na terytorium RP. W uzasadnieniu skargi skarżący podniósł argumentację jak w odwołaniu od decyzji Wojewody [...] z dnia [...] listopada 2008 r. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wnosząc o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył co następuje: Zgodnie z treścią art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uzupełnieniem tego zapisu jest treść art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), w którym wskazano, iż sądy administracyjne stosują środki określone w ustawie. Powyższe regulacje określają podstawową funkcję sądownictwa i toczącego się przed nim postępowania. Jest nią – bez wątpienia – sprawowanie wymiaru sprawiedliwości poprzez działalność kontrolną polegającą na zbadaniu, czy organ administracji publicznej nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. W tym zakresie mieści się ocena, czy zaskarżone rozstrzygnięcie odpowiada prawu i czy postępowanie prowadzące do jego wydania nie jest obciążone wadami uzasadniającymi jego uchylenie. Na wstępie Sąd zaznacza, iż o uprawnieniach i obowiązkach stron postępowania wynikających z przepisów prawa materialnego rozstrzyga właściwy organ administracyjny. Sąd administracyjny nie ma uprawnień do merytorycznego załatwienia sprawy administracyjnej. Natomiast jest uprawniony do zbadania skarżonej decyzji pod względem jej legalności, tj. zgodności z przepisami mającymi w sprawie zastosowanie. Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w powyższym zakresie Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę decyzji o odmowie udzielenia cudzoziemcowi zezwolenia na zamieszkanie na terytorium RP na czas oznaczony stanowi art. 57 ustawy z dnia 13 czerwca 2003 r. o cudzoziemcach. W ocenie Sądu, w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, nie budzi wątpliwości prawidłowość ustaleń dokonanych przez Szefa Urzędu do Spraw Cudzoziemców, iż skarżący wypełnia przesłankę określoną w art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, uzasadniającą odmowę udzielenia wnioskowanego zezwolenia, z uwagi na fakt, iż jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany z terminem obowiązywania wpisu do dnia 14 grudnia 2009 r. Należy wskazać, iż skarżący kwestionując istnienie takiego wpisu, twierdzi, iż w takim wypadku nie otrzymałby wizy, jednakże nie kwestionuje faktu, iż w stosunku do niego została wydana ostateczna decyzja o wydaleniu Prezesa Urzędu do Spraw Repatriacji i Cudzoziemców z dnia [...] .12.2006r. Nr [...] utrzymująca w mocy decyzję Wojewody [...] z dnia [...].09.2006r. Nr[...] ), której wydanie skutkowało dokonaniem wpisu. Skarżący tak w trakcie postępowania administracyjnego jak i w złożonej do WSA skardze błędnie wskazywał organ, który wydał mu wizę wjazdową do Polski. Wiza ta o symbolu [...] z terminem ważności do dnia [..] .06.2008r. została wydana zainteresowanemu przez Konsula RP w E, a nie przez Wojewodę. Zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 2 ustawy o cudzoziemcach, cudzoziemcowi odmawia się udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony, jeżeli jego dane znajdują się w wykazie cudzoziemców, których pobyt na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej jest niepożądany. W tym miejscu należy zaznaczyć, że w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w art. 57 ust. 1 ustawy o cudzoziemcach odmowa udzielenia zezwolenia na zamieszkanie na czas oznaczony jest obligatoryjna i nie mieści się w ramach tzw. uznania administracyjnego. Wobec powyższego wynikająca z art. 7 Kpa zasada, iż sprawę należy załatwić zgodnie z wnioskiem strony o ile nie stoi temu na przeszkodzie interes społeczny uwzględniając słuszny interes strony - doznaje istotnego ograniczenia. Odnosząc się do podniesionego przez skarżącego zarzutu naruszenia art. 7 kpa należy wskazać, iż zastosowanie w/w przepisu nie może bowiem prowadzić do naruszenia przepisów prawa materialnego. Zasada powyższa ma zastosowanie tylko w odniesieniu do decyzji opartych na zasadzie uznania administracyjnego, podczas gdy w niniejszym postępowaniu o treści rozstrzygnięcia wprost rozstrzyga przepis prawa materialnego. Wobec powyższego nie jest zasadny podniesiony w skardze zarzut naruszenia art. 7 i 8 Kpa poprzez nieuwzględnienie w sprawie słusznego interesu skarżącego. W konkluzji stwierdzić należy, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Z tych względów, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) należało oddalić skargę jako niezasadną.