V SA/Wa 4292/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący – Sędzia WSA Barbara Mleczko-Jabłońska po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku W. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi W. na decyzję DIC w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w komparycji postanowienia decyzję DIC w W., W. sp. z o.o., (dalej "Spółka, "Skarżąca"), reprezentowana przez r. pr. D. M. zawarła wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji. Uzasadniając wniosek podniesiono, iż wykonanie decyzji może odbić się negatywnie na płynności finansowej Spółki. Wobec tego brak udzielenia tymczasowej ochrony może spowodować niemożliwe do odwrócenia skutki. Na poparcie swego wniosku Skarżąca dołączyła do skargi dokumenty prezentujące bilans finansowy Spółki. Dokument zatytułowany "Rachunek zysków i strat" (k. 14v akt sądowych) zawiera w swej treści podsumowanie wyników finansowych Spółki w okresie od 3 lipca 2014 r. do 31 maja 2015 r. Zgodnie z zaprezentowanymi danymi w okresie tym Spółka poniosła stratę w wysokości [...]zł. Jednocześnie w skardze, podpisanej przez pełnomocnika Strony, wskazano, iż w roku 2014 dochód Spółki wyniósł [...] zł, zaś strata odnotowana w roku 2013 wyniosła [...] zł. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] października 2015 r. organ stwierdził, iż nie skorzystał z uprawnienia wynikającego z art. 61 § 2 p.p.s.a. i nie wstrzymał wykonania zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 61 § 1 p.p.s.a. wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, w myśl art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczne akty administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Rozstrzygając o wstrzymaniu wykonania aktu na podstawie powołanego przepisu Sąd jest związany zamkniętym katalogiem przesłanek pozytywnych. Nie jest dopuszczalne w ramach tych przesłanek dokonywanie merytorycznej oceny zarzutów podniesionych w skardze. Na tym etapie postępowania sądowego nie dokonuje się bowiem oceny zasadności zarzutów, jak również legalności decyzji będącej przedmiotem wniesionej skargi. Podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową lub uszczerbek niemajątkowy), które nie będą mogły być wynagrodzone przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., II FZ 585/06; orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne na stronie internetowej: orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie wystarczy zatem ogólny tylko wywód strony. Jej twierdzenia powinny wyjaśniać, na czym polega niebezpieczeństwo powstania kwalifikowanych skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a., a także znajdować potwierdzenie w dokumentach źródłowych dotyczących jej sytuacji finansowej i majątkowej. Ponadto podmiot występujący o ochronę tymczasową nie może oczekiwać od sądu, aby ten, wyręczając go, niejako z urzędu poszukiwał usprawiedliwienia dla złożonego wniosku. Brak należytego uzasadnienia żądania o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji wyklucza dokonywanie jego merytorycznej oceny. Skarżąca nie przedstawiła Sądowi dokumentów i danych, które pozwalałyby zapoznać się z całokształtem jej sytuacji finansowej. W skardze pełnomocnik podniósł okoliczność, iż w roku 2014 dochód Spółki wyniósł [...] zł, podczas gdy w dokumencie zatytułowanym "Rachunek zysków i strat" (k. 14v akt sądowych) wynik finansowy Skarżącej w okresie od 3 lipca 2014 r. do 31 maja 2015 r. jest ujemny na kwotę [...] zł. Rodzi to wysoce prawdopodobny zarzut niekompatybilności zaprezentowanych danych. W ocenie Sądu przedłożone przez stronę skarżącą dokumenty nie świadczą o ryzyku utraty przez nią płynności finansowej. Przedmiotem zawisłego przed tutejszym Sądem sporu jest orzeczenie o legalności nałożenia na Stronę, decyzją DIC w W., kary w wysokości [...] zł. Kwota ta nie wydaje się być znaczącą w stosunku do ogólnego obrotu Spółki. Jeśli, opierając się na dołączonym do skargi "Rachunku zysków i strat", Strona w okresie 11 miesięcy (od lipca 2014 r. do maja 2015 r.) uzyskała przychód w wysokości [...] zł, a więc prawie [...]-milionowy, to trudno przyznać Skarżącej rację, iż zapłacenie [...] złotych kary zachwieje płynnością finansową Spółki. Warto na zakończenie wskazać, iż w orzecznictwie odnoszącym się do problematyki wstrzymywania aktów nakładających obowiązek ponoszenia wydatków pieniężnych podnosi się, iż rodzaj nałożonego obowiązku, nie wywołuje stanu, który byłby nieodwracalny, skoro chodzi o świadczenie pieniężne z natury rzeczy przecież odwracalnego. Stanowisko takie zostało przedstawione w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. o sygn. akt. GZ 138/04, w którym dodatkowo wskazano, iż w przypadku ewentualnego uwzględnienia skargi, istnieje oczywista możliwość zwrotu nadpłaconych kwot. Z kolei w postanowieniu z dnia 7 października 2011 r. o sygn. akt II GSK 2001/11, NSA zauważył, iż każda decyzja administracyjna zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą dolegliwość rodzącą określony skutek faktyczny w finansach zobowiązanego do ich uiszczenia. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 i § 5 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie postanowił jak w sentencji.