V SA/Wa 4296/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Michał Sowiński po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2015 r. na posiedzeniu niejawnym wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] maja 2015r. nr [...] w sprawie ze skargi M. R. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą F. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w Warszawie z dnia [...] sierpnia 2015 r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] maja 2015r. nr [...] Wnosząc skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z [...] sierpnia 2015 r. nr [...], w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej w wysokości 36.000 zł za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry, M. R. prowadzący działalność gospodarczą pod nazwą F. (dalej jako: skarżący) złożył wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] w W. z [...] maja 2015r. nr [...]. W uzasadnieniu wniosku wskazano, że w sytuacji skarżącego istnieje wysokie ryzyko utraty płynności finansowej i wyrządzenia znacznej oraz nieodwracalnej szkody na skutek ewentualnego wykonania decyzji obu instancji. Autor wniosku wskazał na dochód strony w latach 2013-2015 oraz liczne postępowania egzekucyjne prowadzone przeciwko skarżącemu. Podał ponadto, że skarżący posiada znaczne zadłużenie wobec podmiotu trzeciego oraz kredyt hipoteczny i pojazd objęty leasingiem. Wnioskodawca wskazał ponadto na ryzyko pozbawienia środków do życia, w przypadku wykonania decyzji i niebezpieczeństwo popadnięcia w spiralę zadłużenia, co w sposób oczywisty będzie samo w sobie trudne do odwrócenia. Do wniosku załączono zeznania podatkowe za rok 2013 i 2014 oraz rozliczenie dochodu za II kwartał 2015r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W myśl zasady wyrażonej w art. 61 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.), zwanej dalej – skrótowo – "p.p.s.a.", wniesienie skargi nie wstrzymuje wykonania aktu lub czynności. Jednakże, stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a., Sąd na wniosek strony może wydać postanowienie o wstrzymaniu w całości lub w części aktu lub czynności, będących przedmiotem zaskarżenia, jeżeli zachodzi niebezpieczeństwo wyrządzenia skarżącemu znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Instytucja ta ma charakter wyjątku od zasady przewidującej, że ostateczna decyzja/postanowienie administracyjne korzystają z domniemania zgodności z prawem i podlegają wykonaniu. Zgodnie z ugruntowanym stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażonym m.in. w postanowieniu NSA z dnia 20 grudnia 2004 r. (sygn. akt GZ 138/2004), podstawową przesłanką wstrzymania wykonania decyzji stosownie do treści art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Oznacza to, że chodzi o taką szkodę (majątkową, a także niemajątkową), która nie będzie mogła być wynagrodzona przez późniejszy zwrot spełnionego lub wyegzekwowanego świadczenia, ani też nie będzie możliwe przywrócenie rzeczy do stanu pierwotnego. Żądając wstrzymania wykonania decyzji, strona skarżąca ma zatem obowiązek wykazać istnienie konkretnych okoliczności pozwalających wywieść, że wstrzymanie aktu lub czynności jest zasadne z uwagi na niebezpieczeństwo wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków (por. postanowienia NSA z 14 listopada 2006 r., sygn. akt II FZ 585/06, publ. www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W ocenie Sądu w realiach niniejszej sprawy strona nie wykazała, iż zachodzą okoliczności uzasadniające możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Wnioskodawca poza ogólnymi twierdzeniami dotyczącymi wysokiego ryzyka utraty płynności finansowej oraz wyrządzenia znacznej szkody i daleko idących negatywnych skutków dla skarżącego nie wskazał jednoznacznie na to, że w sprawie zmaterializowały się przesłanki warunkujące możliwość udzielenia ochrony tymczasowej. Pomimo licznych postępowań egzekucyjnych prowadzonych przeciwko dłużnikowi, to nadmienić trzeba, że dochód osiągnięty przez skarżącego – co wynika z załączonych zeznań podatkowych PIT - w 2013 roku wyniósł 393.242,86 zł, w 2014 roku 294.108,15 zł, a dochód osiągnięty przez skarżącego tylko w II kwartale 2015r. w wys. 97.169,00 zł, zdaje się przeczyć obawom wnioskodawcy o faktycznym pozbawieniu skarżącego środków do życia, w sytuacji wykonania decyzji. Zdaniem Sądu obawy skarżącego dotyczące utraty płynności finansowej i popadnięcia w spiralę zadłużenia nie mogą stanowić skutecznej przesłanki do wstrzymania zaskarżonej decyzji. A wskazane przez wnioskodawcę zadłużenie skarżącego na rzecz podmiotu trzeciego w wys. 80.000,00 zł nie zostało zobrazowane odpowiednimi dokumentami, a taka należność pociąga za sobą dolegliwość finansową, jednak jej powstanie nie zostało wyjaśnione i nie może podlegać ocenie. Z kolei zobowiązania z tytułu zaciągniętego kredytu hipotecznego czy leasingu pojazdu stanowią normalne koszty związane z potrzebami bytowymi skarżącego, czy prowadzoną przez niego działalnością. Na marginesie Sąd wskazuje, że każda decyzja zobowiązująca do uiszczenia należności pieniężnych pociąga za sobą określony skutek w finansach zobowiązanego. Nie jest to więc sytuacja, która sama z siebie uzasadnia zastosowanie wyjątkowego rozwiązania prawnego, jakim jest ochrona tymczasowa w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Mając na uwadze wskazane okoliczności, na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, postanowił jak w sentencji.