V SA/Wa 432/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA Tomasz Zawiślak po rozpoznaniu w dniu 6 lipca 2021 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Z. P. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia [...] 2020 r. nr [...] w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji o odmowie zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek postanawia odrzucić skargę. Przedmiotem skargi Z. P. (dalej: "skarżący", "strona") jest decyzja Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: "Zakład" "ZUS", "organ") z [...] 2020 r. nr [...] stwierdzająca nieważność decyzji odmawiającej prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek należnych za kwiecień 2020 r. Zaskarżone rozstrzygnięcie zostało wydane w następującym stanie faktycznym: Skarżący zwrócił się do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z wnioskiem z [...] 2020 r. o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za marzec – maj 2020 r., powołując się na przepisy ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 1842 ze zm.), dalej: "ustawa Covid." Pismem z [...] 2020 r. skarżący został poinformowany o zwolnieniu z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za marzec 2020 r. Decyzjami z [...] 2020 r. ZUS odmówił stronie prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych oraz Fundusz Emerytur Pomostowych za okresy: kwiecień i maj 2020 r. W wyniku ponownego rozpatrzenia sprawy na wniosek skarżącego decyzją z [...] 2020 r. Zakład utrzymał w mocy decyzje własne z [...] 2020 r. odmawiające prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu ww. składek. Pismem z [...] 2020 r. strona złożyła skargę. Decyzjami z [...] 2020 r. nr [...] i [...] ZUS stwierdził nieważność decyzji nr [...] i [...] z uwagi na wadę powodującą jej nieważność z mocy prawa, tj. podpisanie tych decyzji przez osobę bez umocowania do ich podpisania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 17 czerwca 2021 r. V SA/Wa 2052/20 uchylił decyzje: z [...] 2020 r. nr [...] i nr [...] z [...] 2020 r., nr [...] oraz stwierdził nieważność decyzji z [...] 2020 r., nr [...] i nr [...]. W międzyczasie ZUS decyzjami z [...] 2020 r. nr [...] i z [...] 2020 r. nr 1357/2020 odmówił stronie prawa do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych odpowiednio za okresy maj i kwiecień 2020 r. W uzasadnieniu organ przywołał treść art. 31zo ust. 1 i art. 31zq ust. 1 ustawy Covid i zauważył, że płatnik składek zobowiązany był przesłać deklaracje rozliczeniowe m.in. za kwiecień i maj 2020 roku do 30 czerwca 2020 r., chyba że był zwolniony z obowiązku ich składania. Organ zauważył, że skarżący deklarację rozliczeniową złożył dopiero 9 lipca 2020 r. ZUS stwierdził, że z uwagi na brak na dzień 30 czerwca 2020 r. dokumentów rozliczeniowych stronie nie przysługuje prawo do zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek. Pismem z [...] 2020 r. strona złożyła skargę na decyzję nr [...] dotyczącą kwietnia 2020 r. oraz nr [...] dotyczącą maja 2020 r. wnosząc o ich uwzględnienie. W uzasadnieniu skarżący wyjaśnił, że jest w grupie ryzyka. Złożył wniosek o zwolnienie ze składek i telefonicznie uzyskał informację, że za okres marzec-maj 2020 r. został zwolniony z opłat. Podkreślił, że rząd i media informowały, żeby osoby z grupy zagrożenia nie wychodziły z domu i strona się do tego zastosowała. Dlatego też dopiero po złagodzeniu sytuacji pandemicznej udał się do ZUS i dopełnił formalności w postaci złożenia deklaracji rozliczeniowych. W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga podlega odrzuceniu. W pierwszej kolejności należy zauważyć, że skarżący pismem z [...] 2020 r. złożył skargę na decyzję ZUS nr [...] (dotyczy kwietnia) oraz decyzję nr [...] (dotyczy maja 2020 r.) Sąd w zarządzeniu wstępnym rozdzielił skargi i jak się okazało w sprawie V SA/Wa 432/21 w sposób nieprawidłowy uczynił przedmiotem skargi decyzję organu za kwiecień 2020 r. wydaną w dniu [...] 2020 r. nr [...] zamiast decyzji ZUS wskazanej w skardze, tj. nr [...] z [...]2020 r. stwierdzającej nieważność decyzji ZUS z [...] 2020 nr [...]. Pomyłka sądu wynikała z faktu, że wraz z odpowiedzią na skargę Zakład przesłał do sądu dwie swoje decyzji dotyczące odmowy zwolnienia z opłacenia należności składkowych za okres: kwiecień i maj 2020. Jedna decyzja za maj została wydana [...] 2020 r. Natomiast decyzja za kwiecień 2020 r. została wydana w dniu [...] 2020 r., a więc organ wydał tę decyzję po wniesieniu skargi przez skarżącego, niejako na skutek jej wniesienia. Dlatego też sąd nie był uprawniony do samodzielnego ustalenia przedmiotu zaskarżenia i powinien przyjąć przedmiot zaskarżenia za stroną skarżącą, tj. decyzję ZUS z [...] 2020 r. nr [...]. Powyższe tym bardziej jest zasadne, że w dacie złożenia skargi w obiegu prawnym nie istniał decyzja z [...] 2020 r. mylnie uczyniona przez sąd przedmiotem zaskarżenia. W związku z powyższym sąd dokonał korekty w systemie informatycznym i księgach biurowych czynią przedmiotem zaskarżenia w sprawie V SA/Wa 432/21 decyzję ZUS z [...] 2020 r. nr [...] zgodnie z żądaniem strony. Odnosząc się do przedmiotu zaskarżenia, to należy zauważyć, że powyższy akt został wyeliminowany z obiegu prawnego wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 17 czerwca 2021 r., V SA/Wa 2052/2020, którym to orzeczeniem sąd m.in. uchylił decyzję ZUS z [...] 2020 r., nr [...]. Dlatego też obecnie nie istnieje akt prawny będący przedmiotem zaskarżenia i zbędnym stało się orzekanie w jego przedmiocie. Mając powyższe na względzie WSA w Warszawie na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. nr 2325 ze zm.) odrzucił skargę.