V SA/Wa 4320/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie: Przewodniczący – sędzia WSA – Izabella Janson po rozpoznaniu w dniu 3 marca 2016 r. na posiedzeniu niejawnym sprzeciwu w sprawie ze skargi R. W. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą T.-T. R.W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w W. z dnia [...] września 2015 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej za urządzanie gier na automatach poza kasynem gry postanawia: - utrzymać w mocy zarządzenie starszego referendarza sądowego Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 21 grudnia 2015 r. Skarżący w skardze wniósł o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. Ponieważ wniosek został złożony w zwykłej formie pisemnej, w piśmie z 6 listopada 2015 r. (k. 18) wezwano Skarżącego do złożenia wniosku na urzędowym formularzu w terminie 7 dni pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. W dniu 16 listopada 2015 r. (data nadania) Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy na nieobowiązującym od 29 sierpnia 2015 r. formularzu, stanowiącym załącznik nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępnienia urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. Nr 227, poz. 2245). Pismem z dnia 27 listopada Skarżącego wezwano do złożenia wniosku o przyznanie prawa pomocy na urzędowym formularzu PPF w terminie 7 dni od dnia doręczenia wezwania pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Do wezwania załączono formularz PPF zgodny z wzorem ustalonym w załączniku nr 1 do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. w sprawie określenia wzoru i sposobu udostępniania urzędowego formularza wniosku o przyznanie prawa pomocy w postępowaniu przed sądami administracyjnymi oraz sposobu dokumentowania stanu majątkowego, dochodów lub stanu rodzinnego wnioskodawcy (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257 ze zm.). Wezwanie doręczono Skarżącemu 30 listopada 2015 r. (k. 31). W dniu 4 grudnia 2015 r. (data nadania) Skarżący wniósł o przyznanie prawa pomocy na prawidłowym formularzu PPF, ale wniosku nie podpisał. W związku z powyższym referendarz sądowy WSA w Warszawie zarządzeniem z 21 grudnia 2015 r. pozostawił wniosek bez rozpoznania. Skarżący wniósł sprzeciw od tego zarządzenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. W pierwszej kolejności wskazać należy, że zgodnie z art. 260 § 1 i § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2012 r. poz. 270, ze zm., zwanej dalej: P.p.s.a.), w brzmieniu nadanym przez art. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2015 r. o zmianie ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2015 r. poz. 658), rozpoznając sprzeciw od zarządzenia i postanowień, o których mowa w art. 258 § 2 pkt 6-8 (pkt 6 dotyczy wydawanie zarządzeń o pozostawieniu wniosków bez rozpoznania), sąd wydaje postanowienie, w którym zaskarżone zarządzenie lub postanowienie referendarza sądowego zmienia albo utrzymuje w mocy. Sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym. Wniosek o przyznanie prawa pomocy składa się do wojewódzkiego sądu administracyjnego na urzędowym formularzu według ustalonego wzoru (art. 252 § 2 P.p.s.a.). W myśl art. 257 P.p.s.a. wniosek o przyznanie prawa pomocy, który nie został złożony na urzędowym formularzu lub którego braków strona nie uzupełniła w zakreślonym terminie, pozostawia się bez rozpoznania. W rozpatrywanej sprawie Skarżący złożył pisemny wniosek o przyznanie prawa pomocy, następnie – w odpowiedzi na wezwanie Sądu – złożył wniosek na nieobowiązującym formularzu PPF. Pismem z dnia 27 listopada 2015 r. tut. Sąd wezwał Skarżącego do złożenia wypełnionego i osobiście podpisanego przez Skarżącego wniosku na urzędowym formularzu oznaczonym symbolem "PPF", zgodnym z rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 19 sierpnia 2015 r. (Dz. U. z 2015 r., poz. 1257). Skarżący złożył wniosek na prawidłowym formularzu, ale wniosku nie podpisał, co uzasadniało jego pozostawienie bez rozpoznania. Skarżący został bowiem wezwany do usunięcia braków formalnych wniosku, a w wezwaniu Sąd wskazał, że wniosek należy podpisać. Dlatego argument podniesiony w sprzeciwie, iż złożenie niepodpisanego wniosku było wynikiem braku wiedzy i umiejętności prawniczych Skarżącego nie może zostać uznany za uzasadniony. Nie ma znaczenia dla oceny zaskarżonego zarządzenia wyjaśnienie, że brak podpisu stanowi oczywistą omyłkę Skarżącego. Podkreślić należy, że złożenie wniosku na nieobowiązującym formularzu stanowiło brak formalny. Wniosek ten został wypełniony i podpisany przez Skarżącego. Dlatego uzupełniając braki formalne wniosku o przyznanie prawa pomocy Skarżący obowiązany był złożyć wniosek kompletny, a więc wniosek na prawidłowym formularzu, wypełniony i podpisany. W świetle powyższego Sąd postanowił, jak w sentencji na podstawie art. 260 § 1 i 3 P.p.s.a.