V SA/Wa 4378/15

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Irena Jakubiec-Kudiura, Sędzia WSA - Jarosław Stopczyński (spr.), Sędzia WSA - Tomasz Zawiślak, Protokolant referent - Maryla Wiśniewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 29 listopada 2016 r. sprawy ze skargi [...] [...] na decyzję Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji z dnia [...] września 2015 r., nr [...] w przedmiocie odmowy umorzenia zaległości w płatnościach abonamentowych; oddala skargę. Po rozpatrzeniu wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy, złożonego przez T.C. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji decyzją z dnia [...] września 2015 r. [...]: 1) uchyliła zaskarżoną decyzję [...] z dnia [...] października 2014 r. w części dotyczącej zaległości za okres od [...] stycznia 2008 r. do [...] grudnia 2008 r. w wysokości 204,00 złote wraz z odsetkami w wysokości 133,41 złotych. 2) umorzyła postępowanie administracyjne prowadzone z wniosku T.C. o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych, w części dotyczącej okresu od [...] stycznia 2008 r. do [...] grudnia 2008 . w wysokości 204,00 złote wraz z odsetkami 133, 41 złotych; 3) w pozostałym zakresie decyzję [...] z dnia [...] października 2014 r. utrzymała w mocy. W uzasadnieniu decyzji z dnia [...] września 2015 roku przywołano m.in. następujące okoliczności faktyczne i prawne : W dniu [...] lutego 2014 r. do Biura Krajowej Rady Radiofonii i Telewizji wpłynęło pismo T.C. z prośbą o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych. W uzasadnieniu Wnioskodawca powoływał się na ukończeniu 65 roku życia oraz niskie dochody uzyskiwane z tytułu emerytury. Do wniosku załączono kserokopię decyzji organu emerytalno-rentowego o waloryzacji emerytury z dnia [...] marca 2013 roku oraz kserokopię zaświadczenia z dnia [...] czerwca 2003 roku o pobieraniu zasiłku przedemerytalnego i okresach zarejestrowania w Urzędzie Pracy. Jednocześnie T.C. podniósł zarzut, iż egzekucja z Jego świadczenia emerytalnego jest niezgodna z przepisami ponieważ "nie otrzymał upomnień’’. W związku z tym ww. został poinformowany , iż organem właściwym do rozpatrzenia Jego wniosku w części dotyczącej nieprawidłowego prowadzenia postępowania egzekucyjnego jest wierzyciel, tj. P.P. S.A. Organ wyczerpująco wyjaśnił również warunki konieczne do uzyskania zwolnienia od opłat abonamentowych przez osoby które ukończyły 60 lat i mają prawo do emerytury, której wysokość nie przekracza miesięcznie kwoty 50 % przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej w roku poprzedzającym ogłaszanego przez Prezesa GUS. Ponadto pismem z dnia [...] kwietnia 2014 roku T.C. został wezwany do uzupełniania materiału dowodowego potwierdzającego okoliczności, na które powoływał się w swoim wystąpieniu, tj. zaświadczenia o dochodach osób prowadzących z Nim Wspólnie gospodarstwo domowe oraz zaświadczenia potwierdzającego liczbę osób wchodzących w skład gospodarstwa domowego. Pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. Abonent poinformował Organ prowadzący postępowanie, iż wystąpił do P.P. S.A. ‘’o uzasadnienie roszczenia zapłaty i wycofanie nakazu zapłaty z Urzędu Skarbowego w T.". Podniósł zarzut, iż nie otrzymał zawiadomienia o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego oraz nie podpisywał ‘’żadnej umowy z P.P. S.A. (...)." Abonent został poproszony o sprecyzowanie żądania oraz uzupełnienie materiału dowodowego. W kolejnej korespondencji z dnia [...] lipca 2014 r. wniósł o umorzenie zaległości w płatności opłat abonamentowych rtv "jako bezzasadnej, gdyż P.P. S.A. nie podpisała umowy po [...] września 2007 r. (...), a co za tym idzie nie ma nadanego numeru identyfikacyjnego". Decyzją [...] z dnia [...] października 2014 r. KRRiT odmówił umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych rtv. W dniu [...] października 2014 r. nadano wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Abonent ponownie powołał się na fakt, iż nie podpisywał z P.P. S.A. umowy na "obciążanie jakimkolwiek abonamentem" oraz nie otrzymał od niej zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego. Jednocześnie wyjaśniał, że przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie otrzymał "jakiegokolwiek upomnienia o zaległościach". Odnosząc się do wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy organ wskazał, że zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz. U. z 2014 r., poz. 1204) Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu, opłatę za używanie niezarejestrowanego odbiornika radiofonicznego lub telewizyjnego oraz odsetki za zwłokę w jej uiszczeniu w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe. W postępowaniu, o którym mowa w art. 10 u.o.a, organ działa w ramach uznania administracyjnego, jako szczególnej formy upoważnienia organów administracji państwowej do wykonywania przepisów prawa w drodze oceny indywidualnych warunków i okoliczności każdego przypadku. Biorąc pod uwagę, iż umorzenie zaległości jest instytucją nadzwyczajną, organ rozpatrujący wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy badał przede wszystkim, czy okoliczności na jakie powoływał się Abonent mają charakter wyjątkowy i wypełniają przesłanki, o których mowa w art. 10 ust. 1 u.o.a. Umorzenie zaległości abonamentowej jako wyjątek od zasady powszechności uiszczania opłat abonamentowych może być stosowane jedynie w szczególnie uzasadnionych przypadkach. Organ podkreśla, że opłaty abonamentowe przeznacza się na realizację przez nadawców publicznej radiofonii i telewizji misji, o której mowa w art. 21 ust. 1 ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. z 2011 nr 43 poz. 226) w wysokości nieprzekraczającej wydatków ponoszonych w związku z realizacją tej misji. Środki uzyskiwane przez nadawców publicznych w ten sposób są przekazywane bez konkretnego świadczenia wzajemnego. Żadne świadczenie wzajemne nie jest bowiem związane z tym przekazywaniem środków, ponieważ ani zobowiązanie do uiszczania opłaty ani kwota tej opłaty nie wynikają z umowy pomiędzy nadawcami publicznymi i abonentami. Abonent jest zobowiązany do uiszczania opłaty rtv jedynie w związku z posiadaniem odbiornika, niezależnie od korzystania z usługi oferowanej przez nadawców publicznych. Zatem zarzut Wnioskodawcy, iż "nie wyrażał zgody na obciążanie jakimkolwiek abonamentem i nie podpisywał umowy z P.P.", jest bezzasadny. W wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 9 września 2004 r., K 2/03. uznano, że opłata abonamentowa jest "przymusowym, bezzwrotnym świadczeniem publicznoprawnym, służącym realizacji konstytucyjnych zadań państwa, jest rodzajem daniny publicznej zbliżonej do podatku." Z wyroku wynika również, że określenie właściwych zasad finansowania mediów publicznych ze środków publicznych jest jedną z podstawowych przesłanek umożliwiających realizację przez te media ustawowo określonej misji publicznej. Zgodnie z przepisami ustawy o opłatach abonamentowych, obowiązki polegające na pobieraniu opłat abonamentowych, przyjmowaniu dokumentów uprawniających do zwolnienia od opłat oraz oświadczeń o spełnieniu warunków do korzystania z tych zwolnień, kontroli wykonywania rejestracji odbiorników rtv, pobieraniu opłat za używanie niezarejestrowanych odbiorników oraz występowaniu do właściwych organów z żądaniem wykonania w drodze egzekucji administracyjnej obowiązku uiszczania opłat abonamentowych spoczywają na operatorze wyznaczonym tj. P.P. S.A., któremu przysługują uprawnienia wierzyciela. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie posiada ustawowych uprawnień do naliczania wierzytelności w opłatach abonamentowych rtv oraz nie pośredniczy w sporach pomiędzy abonentami a ww. instytucją. Postępowanie w sprawie umorzenia zobowiązań abonamentowych wszczynane jest na wniosek Abonenta-dłużnika i w Jego interesie leży podanie do wiadomości organu wszystkich okoliczności sprawy przemawiających za przyznaniem ulgi w postaci umorzenia należności publicznej. Nie przesyłając dokumentów, wymienionych w piśmie KRRiT z dnia [...] kwietnia 2014 r. Abonent uniemożliwił organowi ocenę opisanych w podaniu okoliczności. Organ zauważa, iż pomimo wezwania, do dnia wydania decyzji [...], Wnioskodawca nie uzupełnił materiału dowodowego. Załączona do akt sprawy kserokopia decyzji organu emerytalno-rentowego z dnia [...] marca 2013 r. oraz zaświadczenie o wynagrodzeniu z dnia [...] czerwca 2003 r. nie potwierdza występowania nadzwyczajnych okoliczności, które przyczyniły się do powstania długu. Ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów wynika jedynie, iż w okresie od czerwca 1997 do czerwca 2003 Wnioskodawca był osobą bezrobotną a następnie uzyskał prawo do pobierania zasiłku przedemerytalnego. Obecnie otrzymuje emeryturę w wys. 2116 zł brutto. Organ podkreśla, że przesłanką umorzenia zaległości może być szczególna sytuacja lub nadzwyczajny przypadek losowy niezawiniony przez Stronę ubiegającą się o umorzenie. Sam fakt, iż w okresie wykazywanych zaległości Abonent przebywał na świadczeniu przedemerytalnym nie jest wystarczającą przesłanką do pozytywnego rozpatrzenia Jego wniosku. W ocenie organu aktualna sytuacja finansowa Strony nie potwierdza, iż uregulowanie zaległości pociągnęłoby za sobą uciążliwe skutki. Organ podnosi, że okoliczność, którą Abonent odczytuje jako wyjątkową i nadzwyczajną, uprawniającą Go do przyznania ulgi jest niezawiadomienie o nadaniu przez P.P. S.A. indywidualnego numeru identyfikacyjnego (INI). Odnosząc się do zarzutu nienadania Abonentowi numeru INI KRRiT wskazuje na ścisły podział kompetencji istniejący pomiędzy Krajową Radą Radiofonii i Telewizji a P.P. S.A. Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji nie ma uprawnień w zakresie kontroli prawidłowości naliczania, ewidencji i innych obowiązków informacyjnych spoczywających na operatorze wyznaczonym. Rozporządzeniem Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (DZ. U. Nr 187 z 2007 r.; poz. 1342), które weszło w życie dnia 13 grudnia 2007 r., P.P. została zobowiązana do nadania z urzędu posiadaczom imiennych książeczek radiofonicznych (w terminie 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia) indywidulanych numerów identyfikacyjnych i powiadomienia użytkowników o wprowadzonej zmianie. Rozporządzenie stanowiło, że dotychczasowe dowody zarejestrowania odbiorników w formie imiennej książeczki opłaty abonamentowej są dowodem zarejestrowania nie dłużej niż przez okres 12 miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Użytkownicy odbiorników rtv, którzy dokonali rejestracji odbiorników na podstawie przepisów wykonawczych wynikających z wcześniejszych uregulowań prawnych oraz ustawy z dnia 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji, poprzedzającej ustawę o opłatach abonamentach, pozostali abonentami zobowiązanymi do uiszczania opłat abonamentowych (za wyjątkiem osób, które dopełniły formalności wyrejestrowania lub zwolnienia od opłat). Na podstawie obowiązujących przepisów nie anulowano zgłoszonych przez użytkowników wniosków rejestracyjnych, a wyłącznie imienną książeczkę opłat zastąpiono indywidulanym numerem identyfikacyjnym. O nadaniu INI P.P. S.A. powiadamia abonenta, przesyłając zawiadomienie określone w załączniku nr 2 do rozporządzenia. Literalna wykładnia powyższej regulacji nie uprawnia do wniosku, że przesłanie zawiadomienia jest elementem konstytuującym rejestrację odbiornika. Zawiadomienie ma charakter deklaratoryjny nie prawokształtujący, wobec czego niedopełnienie przez operatora obowiązku powiadomienia, nie oznacza unicestwienia czynności nadania INI dotychczasowym posiadaczom książeczek. Z informacji uzyskanej drogą elektroniczną od P.P. S.A. wynika, iż zawiadomienie o nadaniu indywidulanego numeru identyfikacyjnego abonenta [...] stanowiące dowód zarejestrowania odbiorników rtv i zastępujące dowód zarejestrowania w formie imiennej książeczki radiofonicznej zostało skierowane, zwykłą przesyłką listowną, do T.C. w dniu [...] maja 2008 r. Niezależnie od powyższego KRRiT, nie jest adresatem zarzutów dotyczących działania podmiotów, którym mocą ustawy zlecono działania z zakresu administracji publicznej. Niezawiadomienie Abonenta o nadaniu INI nie jest też wyjątkową okolicznością, nie wypełnia przesłanki szczególnych względów społecznych oraz przypadków losowych, wobec czego nie stanowi podstawy do objęcia ulgą w spłacie zobowiązań publicznoprawnych. Badanie, czy należność z tytułu abonamentu została wobec strony naliczona prawidłowo, czy poinformowano stronę o numerze INI pozostaje poza zakresem kognicji KRRiT, która może w ramach przysługujących jej uprawnień umorzyć lub rozłożyć na raty zaległość z tytułu abonamentu w wysokości wykazywanej przez wierzyciela, którym w świetle wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r., sygn. k 24/08 jest operator wyznaczony, tj. P.P. S.A. Odnosząc się natomiast do wątpliwości Skarżącego, iż przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego nie otrzymał On upomnienia o zaległościach w płatności opłat abonamentowych rtv, należy przywołać wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 16 marca 2010 r. o sygn. akt K24/08 w którym podkreślono iż "dążąc do wyegzekwowania zaległego abonamentu Kierownik Centrum Obsługi Finansowej P.P.S.A. nie musi wysyłać upomnienia’’. Wyjaśniono ponadto, iż podmiotem uprawnionym i zobowiązanym do ewidencjonowania abonentów, naliczania opłat i odsetek za zwłokę oraz inicjowania postępowania egzekucyjnego jest P.P. S.A. której mocą ustawy zlecono zadania z zakresu administracji. W świetle powyższego KRRiT nie jest adresatem zarzutów formułowanych przez Skarżącego, nie jest bowiem organem odwoławczym od wystawionych przez wierzyciela tytułów wykonawczych i upomnień. Egzekucja administracyjna z tytułu zaległych opłat abonamentowych odbywa się na podstawie przepisów ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2012 r. poz. 1015). KRRiT nie jest organem wyższego stopnia w stosunku do organów właściwych do wykonywania egzekucji, ani też uprawnionym do merytorycznego rozstrzygania spraw prowadzonych na podstawie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji nie przyznano również uprawnień do uchylania wystawionych przez wierzyciela tytułów wykonawczych ani do zawieszania postępowań egzekucyjnych. Dokonując ponownej analizy materiału dowodowego, organ prowadzący postępowanie uznał, iż w przypadku T.C. nie zachodzą przesłanki z art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych. Jak wynika z informacji uzyskanej od P.P. S.A. T.C. dokonał rejestracji odbiornika [...] lutego 1970 r. i od tej daty ciążył na Nim obowiązek zapłaty. Tymczasem od dnia rejestracji nie uiścił żadnej wpłaty. Przychylenie się do wniosku stawiałoby T.C. w uprzywilejowanej sytuacji względem innych abonentów, którzy pomimo niskich dochodów czy też złego stanu zdrowia, w sposób terminowy, uiszczali opłaty abonamentowe. W związku z powyższym, w opisanym stanie faktycznym nie można mówić o spełnieniu przesłanek z art. 10 ustawy o opłatach abonamentowych. KRRiT wskazała, że została poinformowana przez P.P. S.A., iż zaległości za okres od [...] stycznia 2008 r. do [...] grudnia 2008 r. wraz z odsetkami uległy przedawnieniu. Zobowiązanie do uiszczenia opłaty abonamentowej przedawnia się z upływem 5 lat licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin jej płatności. Długość tego terminu wynika z art. 70 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa, a stosowanie tej ustawy do opłaty abonamentowej - uregulowanej w ustawie z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłacie abonamentowej wynika z jej art. 2 § 2, stwierdzającego, że : "Jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej, przepisy działu III stosuje się również do opłat oraz niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia są inne niż wymienione w§ 1 pkt. 1 organy.’’ Biorąc pod uwagę, iż zobowiązanie z tytułu opłat abonamentowych wygasło w zakresie, w którym należność została przedawniona, brak jest podstaw do merytorycznego rozpatrzenia wniosku w części dotyczącej zaległości za okres od stycznia 2008 r. do grudnia 2008 r. . Przedawnienie należności uczyniło niniejsze postępowanie w tej części bezprzedmiotowym. W skardze na wyżej opisaną decyzję T.C. podniósł argumenty przytoczone we wniosku o ponowne rozpatrzenie sprawy. Wskazał, iż o tym, że weszło w życie (Rozporządzenie Ministra Transportu w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych Dz.U. 2007.187.1342 & 5.1) dowiedział się gdy KRRiT zażądała od niego numeru nadanego przez P.P. S.A. zgodnie z tym rozporządzeniem. Zwrócił się do P.P. S.A. o przedstawienie dowodu na wykonanie w/wym rozporządzenia. Pismem z dnia [...] stycznia 2015 r. to jest po 7 latach został powiadomiony, że P.P. S.A. taki numer mu nadała w 2008 r., ale nie przedstawiono dowodu, że takie powiadomienie otrzymał. Skarżący podnosi, że nie otrzymał takiego pisma w 2008 r. Gdyby został powiadomiony, że nadal jest w rejestrach abonentów RTV, dokonał by wyrejestrowania odbiornika zgodnie z przepisami. Wskazał, że nie korzysta z telewizji, posiada Internet domowy i to w całości zaspokaja jego potrzeby. Zdaniem Skarżącego w jego przypadku P.P. S.A. nie wykonała postanowień wymienionego rozporządzenia, dlatego też naliczanie mu abonamentu po 25 września 2007 r. uważa za bezprawne. Sąd zważył, co następuje : Skarga nie jest zasadna. Zgodnie z art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 21 kwietnia 2005 r. o opłatach abonamentowych (Dz.U. z 2015 r. poz. 1531) w wyjątkowych sytuacjach, jeżeli przemawiają za tym szczególne względy społeczne lub przypadki losowe, Krajowa Rada Radiofonii i Telewizji może umorzyć lub rozłożyć na raty zaległości w płatności opłat abonamentowych, odsetki za zwłokę w ich uiszczaniu, opłatę, o której mowa w art. 5 ust. 3, oraz odsetki za zwłokę w jej uiszczeniu. Decyzja w sprawie umorzenia lub rozłożenia zaległości w płatności opłat abonamentowych dokonywana jest w ramach uznania administracyjnego. Podkreślenia wymaga, że Skarżący pismem z dnia [...] kwietnia 2014 r. został wezwany do złożenia zaświadczenia o dochodach osób prowadzących wspólnie z nim gospodarstwo domowe oraz zaświadczenia potwierdzającego liczbę osób wchodzących w skład jego gospodarstwa domowego. Zobowiązany tego jednak nie wykonał. Z przedłożonych przez niego dokumentów wynika, że w okresie od czerwca 1997 r. do czerwca 2007 r. był bezrobotny a następnie uzyskał prawo do pobierania zasiłku przedemerytalnego. Obecnie otrzymuje natomiast emeryturę w wysokości 2116 zł brutto. W związku z tym uznać trzeba (tak jak organ) że Skarżący nie złożył dokumentów przemawiających za jego szczególną sytuacją życiową, która uzasadniałaby umorzenie zaległości płatności opłat abonamentowych wraz z odsetkami. Wobec tego organ miał uzasadnione podstawy do uznania, iż w przypadku autora skargi nie spełnione zostały przesłanki przewidziane w art. 10 ust. 1 ww. ustawy. Podkreślenia jednak wymaga, że Skarżący wnosząc o umorzenie opłat abonamentowych powołuje się jedynie na okoliczność, iż nie otrzymał zawiadomienia o nadaniu indywidualnego rachunku identyfikacyjnego, do czego P.P. S.A. zobowiązana została na podstawie rozporządzenia Ministra Transportu z dnia 25 września 2007 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 187, poz. 1342). Zgodnie z § 3 tego rozporządzenia dotychczasowe dowody zarejestrowania w postaci książeczek opłat abonamentowych zostały zastąpione nowymi dowodami, którymi są wniosek o rejestrację odbiornika RTV lub zawiadomienie o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego użytkownikowi odbiorników RTV. Poza tym posiadaczom dotychczasowych dowodów zarejestrowania odbiorników RTV operator publiczny, czyli P.P., w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia z urzędu nada indywidualny numer identyfikacyjny, o czym ich powiadomi (§ 5 ust. 2 ww. rozp.). Powyższe oznacza, że dowody zarejestrowania odbiorników w formie książeczki opłaty abonamentowej zostały zastąpione stosownym zawiadomieniem o nadaniu indywidualnego rachunku identyfikacyjnego, o którym P.P. obowiązana była powiadomić użytkowników w terminie dwunastu miesięcy od dnia wejścia w życie rozporządzenia. Zdaniem Skarżącego P.P. nie wywiązała się w jego przypadku z tego obowiązku. Jednakże gdyby nawet przyjąć, iż w przypadku Skarżącego istotnie tak było (czemu jednak przeczy poczta powołując się na zawiadomienie z dnia [...] maja 2008 r.) to i tak podnoszona w toku postępowania przez Stronę kwestia sposobu realizacji przez P.P. S.A. ustawowego obowiązku zawiadomienia abonentów o nadaniu indywidualnego numeru identyfikacyjnego nie należy do szczególnych względów społecznych lub okoliczności losowych, niezależnych od abonenta i nie uzasadnia umorzenia zaległości w płatności opłat abonamentowych. W przypadku braku doręczenia zawiadomienia o nadaniu numeru identyfikacyjnego Skarżący mógł a wręcz nawet powinien podjąć działania zmierzające do wyjaśnienia tej kwestii np. w urzędzie pocztowym wskazując dotychczasowy numer książeczki RTV. Tego jednak nie uczynił jak i nie wyrejestrował odbiornika TV. Podkreślić bowiem należy, że zgodnie z § 4 rozporządzenia Ministra Łączności z dnia 16 lipca 1993 r. w sprawie rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych (Dz. U. Nr 70, poz. 338) posiadacz książeczki radiofonicznej był obowiązany powiadomić urząd pocztowy między innymi o zaprzestaniu używania odbiornika. Zarejestrowanie odbiornika pod rządami ustawy o radiofonii i telewizji - tak jak to miało miejsce w niniejszej sprawie - bez jego późniejszego wyrejestrowania stanowi przesłankę istnienia obowiązku uiszczania opłat za jego używanie (aktualnie jest to opłata abonamentowa), który podlega egzekwowaniu w trybie egzekucji administracyjnej obowiązków o charakterze pieniężnym. Sąd podkreśla jednocześnie, że zgodnie z art. 7 ustawy o opłatach abonamentowych kontrolę wykonywania obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku uiszczania opłaty abonamentowej prowadzi operator wyznaczony w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe. Nadzór nad wykonywaniem kontroli obowiązku rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych oraz obowiązku pobierania opłaty abonamentowej sprawuje minister właściwy do spraw łączności. Do wykonywania ww. czynność, na podstawie art. 178 ustawy Prawo pocztowe w związku z § 2 rozporządzenia Ministra Administracji i Cyfryzacji z dnia 17 grudnia 2013 r. w sprawie warunków i trybu rejestracji odbiorników radiofonicznych i telewizyjnych, uprawniona jest P.P. S.A. Co jednak nie mniej istotne zarówno Prawo pocztowe jak i inne regulacje nie upoważniają KRRiT do sprawowania kontroli nad P.P. S.A. a obowiązek uiszczania opłaty abonamentowej wynika z ustawy co potwierdza m.in. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08 - LEX nr 564548). Ustalenia poczynione przez Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 16 marca 2010 r. sygn. akt K 24/08 pozwalają na uznanie, że do opłat za abonament zastosowanie ma akt prawny rangi ustawowej, jakim jest ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tj. Dz. U. z 2012 r., poz. 749 ze zm.). Przepis art. 2 Ordynacji podatkowej regulujący zakres jej stosowania przewiduje w § 2, że jeżeli odrębne przepisy nie stanowią inaczej przepisy Działu III stosuje się również do opłat oraz innych niepodatkowych należności budżetu państwa, do których ustalenia lub określenia uprawnione są inne organy niż wymienione w § 1 punkt 1 ustawy (§ 1 punkt 1 odnosi się do organów podatkowych). Zatem przepis ten ma zastosowanie w przedmiotowej sprawie, gdyż opłata za abonament jest opłatą, o której w nim mowa, a brak jest przepisów odrębnych stanowiących inaczej. Z przepisu nie wynika, że ustalenie lub określenie opłaty ma być powiązane z dwoma typami wydawanych w prawie podatkowym decyzji - deklaratoryjnej lub konstytutywnej. Opłata ta ma przy tym niewątpliwie charakter przymusowy i bezzwrotny, a jej wysokość i obowiązek uiszczenia wynika wprost z przepisów ustawy. Tym samym ustalenie lub określenie danej opłaty w rozumieniu tego przepisu jest również możliwe w drodze aktu normatywnego takiego jak ustawa, w Której ustawodawca posłużył się pojęciem "opłaty". Reasumując, należy uznać, że opłata z tytułu rejestracji odbiornika radiowego lub telewizyjnego (abonamentu RTV) stanowi opłatę, o której mowa w art. 2 § 2 Ordynacji podatkowej, a to oznacza, iż ma do niej zastosowanie art. 70 § 1 tej ustawy stanowiący, że opłata ta przedawnia się po upływie pięciu lat licząc od końca roku, w którym upłynął termin jej płatności (patrz wyrok WSA w Gliwicach z 10 lutego 2015 r., I SA/GI 804/14 i powołane w nim orzecznictwo - orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie natomiast z art. 3 ust. 4 ustawy o opłatach abonamentowych opłatę abonamentową uiszcza się z góry do 25 dnia miesiąca, za który opłata jest należna. Opłata może być uiszczona z góry za cały rok albo za wybrane miesiące. Zatem podniesiona przez organ kwestia przedawnienia jak i umorzenie w jego konsekwencji postępowania w części było prawidłowe. Mając powyższe na względzie sąd skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.